Bekijk profielpagina

SXSW-report dl 2: Diversiteit, inclusiviteit, LGBTQ+ en meer

Vrienden, bedankt voor de reacties. Dat maakt het maken van de nieuwsbrief leuk! Een nieuwe update ui
SXSW-report dl 2: Diversiteit, inclusiviteit, LGBTQ+ en meer
Door Fast Moving Targets • Editie #204 • Bekijk online
Vrienden, bedankt voor de reacties. Dat maakt het maken van de nieuwsbrief leuk! Een nieuwe update uit Austin, Texas! En oh, check ook de nieuwe update via FB Messenger! 
Erwin Blom

Timo Boezeman
Wat een fijne nieuwsbrief @fastmoving vanaf SXSW! Leuk al die bijdragen van anderen erin. /cc @erwblo
5:42 PM - 10 Mar 2018
Thierry Thijssen
Thuis meegenieten van SXSW? Het team van @fastmoving deelt de highlights van de eerste dag: Doe meer onmogelijke dingen! https://t.co/UUCUoztokv via @revue
4:42 PM - 10 Mar 2018
The return of The Grumpy Old Men!
Traditiegetrouw nemen we - Erwin Blom, Roeland Stekelenburg, Michiel Berger en Michiel Buitelaar - als de Grumpy Old Men aan de ontbijttafel de dag door. Hier is dag 1!
Grumpy Old Men SXSW18 dl1: Op de veranda - YouTube
Grumpy Old Men SXSW18 dl1: Op de veranda - YouTube
Diversiteit, inclusiviteit, LGBTQ+ en meer
De zesde SXSW alweer. Het is altijd vroeg om na de eerste dag al indrukken te beschrijven maar het is wel duidelijk als je door het programma gaat dat de impact van technologie meer dan ooit centraal staat. Veel over diversiteit, inclusiviteit, LGBTQ+, en veel over de mogelijke impact van een duistere nieuwe macht genaamd AI.
Tim O'Reilly was mijn eerste talk van dit jaar en zette de toon. “Inequality is our kryptonite” en “we are part of the AI, AI will be part of humanity”. Daarbij haalde hij een aantal keer Elon Musk aan, en het blijft voor mij interessant om te zien hoe de oplossingen voor deze onderwerpen worden geformuleerd. Meer betere technologie, of een echte systeemverandering?
Carissa Carter (Standford d.school) beschreef hoe ze op zoek is naar een ander design proces rond empathie en responsibiliteit. Door te bewegen tussen abstractie en concreet, en bewust je eigen design werk te ontwerpen. Ze had veel mooie plaatjes en modellen, maar vooral mooi om te zien hoe ze het doorvoeren in de aanpak op de design school.
Veel vragen dus ook hoe AI en de mens met elkaar moeten samenleven. Pamela Pavliscak koppelde het aan de ‘emotional life of autonomous cars’. Cars that care, that are companions. Wat is onze relatie met de toekomstige auto. Zoals Jaguar schetst in een concept waarbij je alleen nog je eigen futuristische stuur hebt om in de zelfrondrijdende gedeelde auto’s te hebben. Natuurlijk niet een heel logische toekomst, we hebben daarvoor andere apparaten waarmee we onze identiteit kunnen overbrengen, maar het laat goed zijn hoe we op zoek zijn naar de verhalen om het een plek te geven.
In die zin was het afsluitend panel een passend slot voor de dag. Het ging specifiek in op de rol van verhalen bij robots. Ze begonnen met een bloemlezing van de robots in films en de panelleden strooiden met Netflix titels om de toekomst te kunnen duiden.
Met aan de ene kant de tip om de AI vooral niet te voorspel te maken om het acceptabel te maken, en als analogie de manier waarop we dealen met vliegangst door mensen mee te nemen in designkeuzes en de werking om vertrouwen te wekken.
En als antwoord op de slotvraag wat daarbij het meest onderschatte gevaar van de AI is komen we weer terug bij de start: de groei van ongelijkheid doordat de happy few met de macht over de AI alleen maar een groter verschil zal opleveren (Ryan Jenkins). In combinatie met een overschatte vertrouwen in AI en eigen keuzes ondergeschikt te maken (Lynne Parker).
Belooft nog interessant te worden…
Iskander Smit (Info.nl)
Iedereen zoekt, niemand heeft het antwoord
Ik ben een designer. Wat me bijzonder interesseert is het schalen van de impact van design. Van product, naar experience, naar system design.
Dat laatste is super interessant omdat met het effect van digitale producten op een groeiende groep mensen en hun dagelijks leven steeds groter aan het worden is.
Dus ik volg veel panels en presentaties die met dit onderwerp te maken hebben.
Unintended consequenses
Tim O'Reilly maakt de case voor een betere marktplaats. Een marktplaats die voor iedereen werkt. Technologie verschuift banen, maar holt banen ook vaak uit.
Het is interessant hoe hij de problemen helder weet te verwoorden, maar qua antwoorden blijft het nog wat hangen. Een model waarbij iedereen beter wordt klinkt utopisch en het is de vraag of een industrie dit zelf voor elkaar kan krijgen. Kijk naar de energiemarkt om te zien hoe lastig dit is zonder overheidinmenging.
Ik bezocht een robots en ai panel met een filosoof, science fiction schrijver en researcher ging over vergelijkbare problematiek. Technologie raakt steeds meer in de maatschappij, maar niemand heeft totale verantwoordelijkheid of kan alle gevolgen overzien en de unintended consequences zijn het probleem dat je niet kunt voorzien, maar waarvan de impact enorm is.
Designer Bruce Mau is grote problemen gewend, zo werkt hij aan een project om de infrastructuur rond Mekka te verbeteren, jaarlijks overlijden 800 mensen door drukte, daarbij was de vraag om een oplossing voor de komende 20 jaar te bedenken.
Maar de horizon van Mekka is niet twintig jaar, eerder 1.000 jaar. Hoe design je een oplossing voor de komende 1.000 jaar? Hiermee ontstaat de vraag naar een framework dat oplossingen geeft voor problemen die we nu nog niet kunnen overzien. Hij presenteert een lijst van 24 design principes.
Belangrijke take-out. Blijf altijd dingen maken die beter en mooi zijn. Schoonheid is van alle tijd en de toekomst moet beter zijn dan het verleden. Niemand houdt van inleveren.
De beste talk van de dag is Esther Perel. Ik kende haar niet, maar dát is ook SXSW, zomaar bij ergens binnen vallen en dat blijkt dan gelijk het hoogtepunt van de dag. Ze is een bekende podcaster en relatietherapeut, de grote zaal was afgeladen.
Ze vertelde hoe relaties de laatste decennia anders zijn geworden door het wegvallen van sociale conventies. Alles is een onderhandeling geworden tussen partners.
En dat sluit prima aan bij het thema van de dag. Erosie van bestaande conventies en infrastructuren. Iedereen is aan het zoeken, maar niemand heeft het antwoord.
Wilbert Baan
Iemand moet een beetje somberen
Observaties! Van SXSW dag 1, rijp en groen. Gezien: een overdaad aan AI, digital assistants en social. Ik heb wat flarden gezien, en heel veel geskipt – een flauwe afspiegeling van de keuzestress alhier: bijna elk uur mis je 10 dingen, en zie/beleef je er één. Waarin je ook wel eens miskleunt. Of gewoon te laat bent. Enfin.
Morgen zoom ik iets meer in.
Wat voorbij kwam: de wens tot sturing van innovatie van technologie. Dat we ‘evil AI’ moeten voorkomen, door afspraken te maken, dingen in te bouwen, dingen te verklaren en nog zo wat meer. Denk ook aan de geboden van Asimov voor robots. Ik geloof daar geen snars van. Volgens mij kan je de ontwikkeling van research fundamenteel niet sturen en kan er dus ook iets naars uit komen, of iets ‘gewoons’ dat zich toch leent voor onprettig gebruik door enge buren. Misschien is elke technologie wel ‘neutraal’ en kan het dus goed of kwalijk gebruikt worden. Dat thema zeilt hier af en toe voorbij, bijvoorbeeld inzake AI, maar men komt meestal niet verder dan ‘als het kwaadaardig wordt dan moeten we het afstoppen’. Of men verwijst naar Elon Musk, waar ik niet tegen op kan. Er werd ook wat gepreveld over de unintended consequences of technology – wat suggereert dat er vaak/altijd heldere intenties zijn in ontwikkeling. Dat geloof ik ook niet, er zijn gewoon veel chaotische ontdekkingsreizen en daar is ook niks mis mee. Serendipiteit is een groot goed.
Die enge dingen zou je dan willen remmen als het onprettig wordt, of zo? Gesteld dat je die ziet aan komen? Volgens mij kan dat dus niet. Misschien had ik deze flard voor de zondagmorgen moeten bewaren (of rolt ie dan de inboxen in?). Let wel, het is hier een vrolijke, optimistische bedoening – en dat is ook mooi. Maar iemand moet toch een beetje somberen?!
Gepruttel over onderwijs. Ook meermaals gehoord. Dat we grosso modo met een eeuw oud onderwijssysteem zitten dat wellicht niet – volgens sommigen zeker niet – geschikt is voor de tijden die zijn of komen. Waarom bijvoorbeeld AI een grote rol zou kunnen spelen in gepersonaliseerd, slim onderwijs. Dat is conceptueel goed te verdedigen ja., De uitvoering baart mij zorgen maar dat idee is boeiend. Nu geen tijd en ruimte dat uit te spitten. Dat onderwijs slimmer kan: lijkt mij ook ja.
Vandaag, zaterdag, bezoek ik vooral AI en digital assistants dingen. Ik vrees dat ik aan sessies over innovatie in horror en de workshop ‘zelf een vibrator bouwen’ niet toe kom. Morgen meer!
Michiel Buitelaar
Science Fiction to Science Fact
Panel met Jerry Chow (IBM QX), Bo Ewald (D-Wave Systems) en Andrew Fursman (1QBit)
Omschrijving
Spectaculaire titel, zoals dat hoort op SXSW, maar eigenlijk een behoorlijk down to earth panel dat zich bezig houdt met wat zeker een volgende hype zal worden, maar wat hun betreft netjes stap voor stap op stoom komt. Qua hardware is het al 2050, qua software zitten we nog in de jaren ’50, toen de transistor net zijn intrede maakte in onze ‘klassieke’ computer. Qua hardware is er dus flinke groei, die deels ook via de cloud beschikbaar is voor universiteiten en R&D (IBM QX). Daar maken nu meer dan 75.000 mensen gebruik van, 1500 universiteiten, 2,5 miljoen experimenten. Het is allemaal nog niet perfect, maar er worden meters gemaakt. Je moet anders denken, niet gewoon ouderwets meer rekenkracht bijzetten, maar je moet je systeem bouwen om een specifiek probleem op te lossen. Vraagt nieuwe manier van denken, nieuwe mensen, die groei komt er langzaam nu.
Opvallend
Het lijkt een klassiek geval van enerzijds sneller dan verwacht, maar aan de andere kant duurt het ook nog wel even, er is gewoon tijd voor nodig om mensen toepassingen te laten bedenken, de juiste software te schrijven. dat gaat stap voor stap. Alle software is vrij beschikbaar, het instapniveau is laag, als serieus bedrijf kan je nu zo instappen.“You don’t wanna be caught not doing it”. En op vragen over het breken van encryptie: daar maken ze zich voorlopig nog geen zorgen over. Is nog een orde van grote ver weg. En tegen die tijd zal je eerst allemaal nieuwe materialen zien verschijnen die door quantum computing mogelijk worden, onze encryptie is nog wel even veilig. Wat juist ook de ruimte biedt om na te denken over hoe die encryptie 2.0 er dan wel uit moet gaan zien.
GertJan Kuiper
Onderwijs: Doe Het Zelf
Op mijn eerste SXSW-dag waren de woorden fake en news voor mij niet te vermijden. Daarbij klonken er helaas weinig nieuwe geluiden.
Ja, nepnieuws is zo oud als de mensheid.
Inderdaad, door de opkomst van sociale media is het fenomeen heel lastig te controleren.
En, nou en of: iedereen (journalistiek, techniek en publiek) moet keihard aan de bak om dit probleem op te lossen.
In het midden van deze discussie stond vanmiddag in Austin een vrouw op met een even simpele als krachtige boodschap: onderwijs de jeugd.
Esther Wojcicki is vast niet toevallig de moeder van Youtube-ceo Susan Wojcicki, maar vooral docent aan de Palo Alto High School. Daar geeft ze al meer dan dertig jaar de vakken journalistiek en Engels. En ze doet dat volgens haar eigen overtuiging. “I broke the law a lot.”
Kom bij Wojcicki niet aan met onnodige regeltjes. Zo schijnt het fenomeen ‘phonehotels’ - waar leerlingen overdag hun mobieltjes moeten onderbrengen – normaal te zijn in de VS.
Wojcicki’s antwoord daarop: Niet doen. Beter leer je kinderen hoe ze met hun telefoon om moeten gaan. “Ik heb kinderen gezien die stukken van meer dan vijfhonderd woorden schreven op hun mobiel. Het kan echt.”
Want dat is vooral het bijzondere aan de aanpak van Wojcicki, ze laat haar leerlingen zelf dingen leren. Zo vertelde ze dat ze in eerste instantie haar kinderen wilde leren hoe ze met Adobe moesten werken door het voor te doen. Maar dat pikten ze pas op toen ze zelf aan de slag moesten. “En hij nu onderwijzen ze elkaar.”
Active learning, noemt Wojcicki dat. En journalistiek speelt daarin een belangrijke rol. Dat komt omdat ze vindt dat de journalistieke aanpak (informatie verzamelen, analyseren en vaststellen wat het verhaal is, het in een aantrekkelijk verhaal gieten en publiceren) niet alleen van waarde kan zijn voor journalisten. “Iedereen is verder in zijn ontwikkeling als ze dat onder de knie hebben.”
In haar lessen zet Wojcicki haar leerlingen vooral zelf aan het werk. Ze kiezen onderwerpen, doen research, organiseren persconferenties en maken video’s, tijdschriften, kranten en online producties.
En terwijl ze dat doen, wapenen ze zich volgens Wojcicki gelijk tegen nepnieuws. Immers: “Ze weten wat bronnen zijn, want ze hebben er zelf mee gewerkt. Dus herkennen ze het ook veel sneller wanneer iets niet klopt.”
Gert-Jaap Hoekman (Hoofdredacteur NU.nl)

Harnessing the Power of the Blind Share
59 procent van alle links op Twitter wordt gedeeld zonder te worden gelezen. Deze zogenaamde blind shares spelen een belangrijke rol in hoe ideeën en informatie zich vandaag de dag verspreiden. En het kan er toe leiden dat mensen uiteindelijk minder goed geïnformeerd raken.
Volgens Merill Wasser van Atlantic57 (de commerciële tak van The Atlantic) is dit een probleem dat niet makkelijk op te lossen is. Mensen delen dingen om te laten zien we ze zijn, ze delen merken waar ze zich verbonden mee voelen en ze delen dingen die hen snel diepgang bieden. En dat doen ze dus vaak zonder daadwerkelijk de (hele) inhoud van de content tot zich te nemen.
Door dit probleem aan te nemen als een feit kun je er juist slim gebruik van maken: maak verhalen die dicht bij mensen staan, gebruik je merkwaarden en maak voor sommige kanalen (hallo Twitter en Facebook!) compacte, behapbare varianten van je content.
Elger van der Wel
Making politics go viral (Like Puppies)
Wat zijn goede strategieën om meer clicks te krijgen op social media?
Patrick Costello oprichter van Naytev.com ontneemt meteen de illusie dat er slimme truukjes zouden zijn. “Don’t rely on tricks”. Het is vooral een kwestie van goed onderzoek doen en doordachte distributie. Costello helpt mediabedrijven met het optimaliseren van contentdistributie. Als je echt wilt weten waar je achterban op aanslaat moet je minstens drie verschillende tekstjes en drie verschillende afbeeldingen, kortom negen verschillende (dark)posts uitzetten bij één artikel. De post die het beste loopt kun je vervolgens extra verspreiden en eventueel boosten.
Vragen zorgen niet voor meer interactie
Trevor Eischen, de social media editor van Politico sluit hierbij aan. Afbeeldingen zijn belangrijke aandachtstrekkers. Gebruik vooral sterke portretten, eigen illustraties en geen gebouwen, landschappen of stockfoto’s. Zorg dat er een goede quote in de tekst staat of een opzienbarend feit. Vragen doen het niet goed bij politieke posts. Ook al wordt vaak gedacht dat door een vraag meer interactie en betrokkenheid zou ontstaan.
Dat is niet het geval beaamt ook Ashley Muddiman, assistent professor op de Universiteit van Texas in Austin. Zij onderzoekt welke posts op social media betrokkenheid genereren.
Je hoeft niet met vuil te spuiten
Uit het onderzoek van Muddiman blijkt dat zowel negatieve sentimenten alsook positieve sentimenten tot meer engagement leiden. Kortom, je hoeft niet met vuil te spuiten om te scoren. Je moet weten wie je achterban is, welke issues ze belangrijk vinden en hoe je ze het beste kunt aanspreken en bereiken. Om daar achter te komen kun je relatief eenvoudige A/B testen doen (en daar kan Patrick Costello je bij helpen).
Eischen plaatst de kanttekening dat het vooral belangrijk is om je partijprogramma te vertalen naar persoonlijke, aangrijpende en oplossingsgerichte verhalen. Want uiteindelijk draait alles om het vertellen van een goed verhaal.
Ali Haselhoef (conceptontwikkelaar KRO-NCRV)
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Fast Moving Targets met Revue.