Bekijk profielpagina

SXSW-report 6: SXSW je was weer mooi!

Vrienden, even twee dingen vooraf. We maken Fast Moving Targets met veel liefde. Maar ook met kosten.
SXSW-report 6: SXSW je was weer mooi!
Door Fast Moving Targets • Editie #208 • Bekijk online
Vrienden, even twee dingen vooraf.
  • We maken Fast Moving Targets met veel liefde. Maar ook met kosten. Vind je het waardevol wat we doen, wil je Fast Moving Targets steunen, overweeg FMT Member te worden vanaf een tientje per maand! Lees er hier meer over!
  • Traditiegetrouw verzorgen Blom & Stekel na afloop van SXSW  workshops waarbij we bedrijven in een dagdeel bijpraten over de belangrijkste gesignaleerde trends en ontwikkelingen. Ook faciliteren we het gesprek over de kansen voor die organisaties. Meer weten? Lees er hier meer over.
Tot zover!
De SXSW-verslaggeving was een gezamenlijke inspanning van Roeland Stekelenburg, Michiel Berger, Michiel Buitelaar, Yuri van Geest, Jos Kok, Ali Haselhoef, Elger van der Wel, Lara Ankersmit, Wilbert Baan, Gert-Jaap Hoekman, Gertjan Kuiper, Iskander Smit. 
En ikzelf dus. Vrienden, daarvoor heel bedankt. Zo simpel kan crowdsourcing dus zijn. Geniet van de laatste editie!
Erwin Blom

De Grumpy Old Men vatten samen!
The Grumpy Old Men ronden af! SXSW2018 Roundup - YouTube
The Grumpy Old Men ronden af! SXSW2018 Roundup - YouTube
Cheslea Manning: a free radical
De dag gaat van start met een gesprek met Chelsea Manning, als een ‘free radical’, een jaar na haar vrijkomen uit de gevangenis. Eerste stuk gaat over hoe dat is, weer in vrijheid leven, hoe lastig het is om alleen te zijn, hoeveel impact een jaar eenzame opsluiting heeft gehad, hoe ze de gezelschap van anderen is gaan waarderen. Lastig dat je niet om 1 u in de nacht op de muur kan bonken om te vragen hoe het met je buurman is. En hoe lastig het is om zonder geldige identiteit uit de gevangenis te komen, met een ander geslacht. Geen toegang tot je geld, geen rijbewijs, ‘computer says no’, ook als de bankmedewerker echt wel weet wie je bent.
Al snel gaat het over het gevaar van algoritmes, over haar werk daarmee voor het leger en in Irak. Ze vertelt over het gebruik van algoritmes binnen de regering, over het nemen van beslissingen: de oplossing wordt altijd gezocht in het maken van een beter algoritme, de oplossing is een wiskundige oplossing. ‘Math the crap out of it’. “The systems aren’t unbiased, we pick and choose the data that we want to believe and that we don’t want to believe”.
Mensen die zich bezig houden met algoritmes die miljoenen mensen raakt, die hebben een grote verantwoordelijkheid. Code wordt nooit maar één keer gebruikt, maar je weet niet waarvoor het straks wordt toegepast. In Irak herbruikte Manning bijvoorbeeld de software om klantgedrag te voorspellen die ze eerder had geschreven.
Artsen hebben een code of ethics, dat zou ook moeten gelden voor software ontwikkelaars. Ze verwijst naar mensen Kate Crawford van MIT, die ook pleit voor zo’n manier van denken (AI Now Institute). Maar wacht niet tot ze met een white paper komen, handel er nú zelf naar, denk aan de mogelijke implicaties van wat je nu schrijft. Denk net zoveel aan misbruik als aan gebruik van je code. Alle software kan misbruikt worden, je moet een buffer inbouwen om dat tegen te gaan.
Hoewel Manning naar eigen zeggen nogal brak was in de vroege ochtend was het voor mij een verrassend gesprek. Realiseerde dat ik eigenlijk niet goed wist wat ze deed, als programmeur, en haar motivatie om te doen wat haar gevangenisstraf opleverde. Een heftig leven dus, waarin uiteindelijk de wiskunde rust en troost geeft. 'I find comfort and stability in math’. Bij stress gaat ze naar een computer om te programmeren, probleem oplossen en debugging geeft rust. Spijt heeft ze niet, of maakt er geen ruimte voor: "I was placed in the hot seat, I couldn’t have done things differentently. A kind of military mindset, where you make very intense decisions.”
Gertjan Kuiper
Hoe Waymo stilletjes aan poten zaagt
Een interview met Waymo CEO John Krafcik was het hoogtepunt van de dag. Hij wordt geïnterviewd door Evan McMorris-Santoro van Vice. Rustig legt hij uit wat de zelfrijdende autootjes van Waymo doen en hoe ze werken.
McMorris-Santoro krijgt geen grip op Krafcik, alle lastige vragen beantwoord hij helder en gemakkelijk.
Toch is Waymo een bedrijf dat je niet moet onderschatten. Inmiddels rijden er een enkele honderden auto’s rond in Phoenix die als taxi’s opereren en zijn er nog een paar duizend besteld. Naast Phoenix waar het altijd mooi weer is testen ze nu ook in Michigan met sneeuw.
In tegenstelling tot Tesla geeft Krafcik aan dat zij niet zoeken naar level 5 autonomy waarbij een auto overal zelfstandig heen kan rijden in alle mogelijke condities. Streeft Waymo naar level 4. Dit is meer dan genoeg voor de auto’s die opereren als taxi.
Wat heeft Waymo met design te maken? Krafcik is een techneut, maar praat als een designer. Alles rondom Waymo is sterk human centered, we moeten van de auto houden.
De pilots die ze uitvoeren doen ze met mensen van alle leeftijden om over gedrag te leren, hij verteld over een probleem met boodschappen inladen en hoe ze daarvan geleerd hebben. De eerste autootjes zagen er al uit als onschuldige speelgoedauto’s en de eerste passagier was een blinde man. Het nieuwe filmpje laat een slapende passagier zien https://www.youtube.com/watch?v=QqRMTWqhwzM. Zelfs het logo is vriendelijk.
Maar aan ambitie geen gebrek. De Vice interviewer weet hem toch een doel te ontfutselen. In 2028 kunnen we op alle Amerikaanse luchthavens in een Waymo zelfrijzende auto stappen. Met duizenden auto’s onderweg, de technologische kennis en het kapitaal van Google is dit een stille revolutie die taxi chauffeurs en autofabrikanten raakt.
Wilbert Baan
De Zweden zijn dol op hun tikbot
Over robots die nieuwsberichten kunnen schrijven wordt al jaren geproken, maar nog nooit hoorde ik zo'n concrete (en succesvolle) aanpak als van MittMedia.
De Zweedse uitgever laat hun bot (die overigens op de redactie als volwaardige collega gezien wordt) automatisch wedstrijdverslagen maken van alle voetbalwedstrijden in het land - dus ook op lagere niveaus waar ze daarvoor geen aandacht aan konden besteden.
Om die wedstrijdverslagen aan te kledden Whatsappen ze met trainers van clubs voor quotes en foto’s.
Ik vraag me af of dat nou goede journalistiek is, maar aan de andere kant kunnen nu veel meer Zweden lezen over hun lokale sportclubs.
Naast sport maakt de bot stukjes van elk huis (!) dat verkocht is.
Zodat de buren alvast weten wie hun nieuwe buren worden. En hoeveel ze hebben betaald voor hun huis.
Zweden zijn kennelijk dol op die berichten, want ze worden volgens MittMedia goed gelezen. Dat zal in Nederland niet anders zijn…
In bovenstaande gevallen publiceert MittMedia de stukje automatisch, maar de Zweedse tikbot maakt ook artikelen op basis van verkeersinformatie en het weer. Redacteuren ontvangen deze in Slack en kunnen vervolgens besluiten om er zelf een stuk van te maken of gewoon de automatisch gecreëerde versie te plaatsen.
De bot van MittMedia publiceert ongeveer tien duizend artikelen per maand, waarmee uiteraard aan kop gaat op de redactie.
Ondanks dat streberige gedrag zijn de Zweedse journalisten blij met hun robot-collega.
Lezers zijn dat ook. Niet alleen omdat ze nieuwe, persoonljjke berichten krijgen, maar ze beschouwen de automatische berichten zelfs als meer betrouwbaar (want: neutraal), al vinden ze de menselijke stukken wel beter geschreven.
Gert-Jaap Hoekman (hoofdredacteur NU.nl) 
The Music Fund: investeren in muzikanten
Het moederbedrijf van The Music Fund heeft technologie ontwikkeld waarin geautomatiseerd in bedrijven geinvesteerd kan worden. Een bedrijf voegt zijn gegevens toe, de computer voert een rekensom uit en komt op basis daarvan met een investeringsvoorstel waar de onderneming ja of nee tegen kan zeggen.
Waar zitten nog meer mogelijkheden om dit in te zetten, vroeg het bedrijf zich af? De conclusie: de muziekindustrie. En dus lanceert men binnenkort een vergelijkbare dienst.
Als artiest meld je je aan. The Music Fund gaat vervolgens geautomatiseerd zijn werk doen. Welke data is er beschikbaar over de groep (plays, followers, fans, etcetera), wat weten we over de brede trends en ontwikkelingen en wat zeggen die over toekomstige mogelijkheden?
Voordat The Music Fund met een voorstel komt, moet een artiest nog wat keuzes maken. Welk percentage van de inkomsten wil je afstaan? En voor welke periode? Van 1% tot veel, het kan allemaal. Daarna volgt een voorstel van The Music Fund waar je ja of nee tegen kan zeggen.
Er zijn nog veel vragen bij te stellen, ook heb ik nog geen concreet voorbeeld van een bedrag gehoord. Maar het concept is boeiend.
Jeff Cross: “We’re a VC for musicians. It’s complete unbiased, we only do stuff based on data. And we do it automated. We make a very large number of small bets, where a record label would make a few big bets. We provide the capital for bands to build their business.”
Erwin Blom
GDPR
Wat opvalt: met enige regelmaat spreken Amerikanen hier hun waardering uit voor GDPR, de nieuwe EU privacy wetgeving. De toon is, consequent, ‘die lui daar in Europa hebben het wel ongeveer opgelost, en goed ook’. Dat is licht grappig om te horen, als je dat afzet tegen wat wij in Nederland daar overwegend over horen, denken of zeggen. Ik ga nu geen mening geven of zo, maar het viel mij en anderen op. We worden geprezen.
Op de vuist met racisten
In de voorgaande avond gezien: documentaire ‘Alt-right: age of rage’. Redelijk, maar die van Vice – over zelfde thema – was beter. Deze ook het aanzien waard, want vanuit 2 conflicterende activisten gemaakt. Waarvan een de volhardende, sluwe Richard Spencer – een white supremacist. Ik ga hier geen oordelen vellen, men zoeke hem maar eens op, op Twitter bijvoorbeeld. De docu ging over de aanloop tot en recente gebeurtenissen in Charlottesville. Er waren beelden van haat en geweld. Wat ons daar zittend en kijkend – deze keer sliepen we vrij weinig, voor ons doen – opviel was hoe intens de reacties in de zaal waren toen er mensen (racisten) op hun smoel getimmerd werden. Dat was opvallend.
Het was een beetje eng. Mensen om ons heen begonnen te joelen alsof er een schitterend doelpunt gescoord was, en dat ging op rauwe wijze. Pffff. Verscheurd land. Wat ook merkbaar is in de wandelgangen en sommige sessies: politiek staan verhoudingen hier op scherp, de tegenstellingen zijn groot. Overigens is Austin zelf liberaal, en de tech en creatieve sectoren ook, dus evenwicht is hier niet echt. Wel woede en weerzin dus.
The Jetsons are here
Vliegende auto’s! Een sessie met soort-van- luchtvaart extremisten: urban air taxi’s. Kleine vliegtuigjes van verschillende snit – VTOLs, vertical take-off and landing – die a la Uber op afroepbaar en deelbaar beschikbaar zijn voor korte vluchten. Uber, dus, is daar mee bezig, en zegt in 2020 serieuze trials te beginnen, hier in Texas. Boeing mede-organiseert de GoFly competition, een uitgebreide ‘prijsvraag’ in deze hoek. Regelgeving lijkt mij buitengewoon complex, dat werd al wel duidelijk. Technisch is er al veel mogelijk. Grote partijen lijken serieus geïnteresseerd. Dit gaat niet spoedig werken, maar wel ergens in de komende jaren getest worden, op plekken waar dat kan. Zie ik in Nederland niet gebeuren.
Assistive vs agentive AI
‘When AI is not an assistant’, heette deze sessie. Ik weet niet of ik het kraakhelder vond, maar het was wel een goed, doordacht verhaal. Met prikkelende observaties, of voorzetten.
Dit was denk ik de centrale gedachte: je kunt een middel gebruiken om iets mee te doen. Om iets mee voor elkaar te krijgen. Maar je kunt dat middel, die tool, ook zien: als iets om een taak aan over te dragen, die die – slimme tool vervolgens uitvoert. Van een tool gebruiken naar een tool iets laten doen dus. Van een asssistent naar een agent. Dat vergt een andere manier van denken, een andere ontwerpbenadering. En dat vergt meer intelligentie ‘in’ de tool, maar dat – de ontwikkeling van narrow AI – maakt nou juist steeds meer mogelijk. Over hoe dat dan werkt, behoorlijk concreet, had Chris Noessel van IBM het.
Het is me te ingewikkeld om dat hier nu te gaan uitwerken maar ik vond het prikkelend. Het vergt zeker slimme tools, die je ‘om een boodschap kunt sturen’, en niet de hele tijd bij de hand hoeft te houden. En die tools zijn er al een beetje – hij had het bijvoorbeeld over http://getnarrative.com/ (camera) en de Roomba stofzuiger. Maar het vereist vooral een andere benadering van de ontwerper/maker.
Weird startups from Tokyo
Een jaarlijks terugkerende gekkigheid, maar wel serieus, dus. Negen startups van de universiteit van Tokyo pitchen, minstens de helft nauwelijks verstaanbaar, de meeste giechelend (of althans iets doend dat zo over komt). Met onder andere een mobiel apparaat dat water reinigt voor niet-drinkend hergebruik, zodat 50 mensen kunnen douchen van 10 liter water (was de claim, die getest zou zijn bij Burning Man). Er was een 3D printer voor het maken van krankzinnige maar ook mooie muren voor huizen. Een synthesizer waarin de software in hardware was omgevormd. Een apparaat waarvan ik ook na de pitch geen idee had wat het was. En, de langverwachte oplossing voor een probleem waar de lezers en ik al jaren mee zitten: hoe spring ik 3-4 meter hoog, zomaar, huppetee? Dit is de Lunavity drone, ‘a wearable drone for jump augmentation’, die je tot een mannetje op de maan maakt, die de zwaartekracht deels weg neemt. Het was prachtig, het was weird. En deze wearable is minstens net zo nuttig als de wearables die ons de afgelopen jaren voorgeschoteld en klaroengeschald zijn! (ik vind wearables 95% hoax)
Een maniak tegen een berg
Nog 2 films gezien, beide aanraders. Eén, ‘Galveston’, een aangenaam uitzichtloos drama, over een mislukte schurk, opgezadeld met een hoer, ingewikkelde reis met kindroof, afpersing, geld, orkaan, moord, kutleven en katharsis. Aan de ruige Texaanse kust. De andere: een documentaire over de blote-handen beklimming van El Capitan – een steile gladde 1 kilometer hoge wand in Yosemite – door twee freaks. Facinerend. En zoals dat dan meestal gaat, hier, verschijnen die twee klimmers bij het einde van de film op het podium, en volgt er een Q&A (die ik persoonlijk meestal stomvervelend vind). Ander, aangenaam element van film-kijken hier: de horeca! Men wordt gelaafd en gespijsd, ik heb dat Texaanse drama ‘Galveston’ gisteren ondergaan, onderwijl een Jim Beam bourbon sippend en graaiend in de emmer popcorn die Michiel Berger toch niet op kreeg. Prima.
Ik vermoed dat dit het einde is, van deze verslaggeving, voor 2018. Ik weet niet precies hoe de redactie – Blom – dit alles verknipt en herverpakt, maar dat gaat vast goed. Ik weet trouwens ook niet wie dit leest. Enfin, ik vind het leuk wat te delen. Dag!
Michiel Buitelaar
AI en creativiteit
SXSW interactive is bijna af­gelopen, maar op de laatste dagen is en toch nog heel wat te zien, luisteren en proberen. Het is nu wel bekend, Al is hot deze editie van SXSW. In de diverse tracks (Bij SXSW zijn de ses­sies gecategoriseerd op basis van thema’s, de zogeheten tracks., komt AI zeer regelmatig voor. Zo ook in de track Design.
Twee van die sessies (waarschijnlijk nog wel meer, maar een dag heeft maar 24 uur) gingen over relatie tussen AI en design, nu en in de toekomst. Een veelgehoorde uitspraak is dat AI ontwerpers overbodig gaat maken.
De sprekers tijdens beide sessies denken daar wat genuanceerder over. Yann Caloghiris; creative director van Imagination deed met zijn team eens aantal experimenten hoe AI in het ontwerpproces gebruikt kan worden. Zijn conclusies waren dat AI nuttig is omdat heel snel hypotheses kan testen enorme hoeveelheden data kan verwerken. Maar ook dat er nog een kloof is tussen verwachtingen en werkelijkheid. Tot slot was het Imagination opgevallen dat er grote verschillen zijn tussen systemen. Zo lieten ze twee softwarepakketten een slee ontworpen met exact gelijke parameters.
Het werden twee niet te vergelijken sleeën.
Tijdens de andere sessie kwamen de panelleden tot een soortgelijke conclusie.
Het verschil tussen mens en AI-systeem is volgens hen dat een mens onvoorspelbaar is, door allerlei externe fac­toren (ziek, kater, liefdesver­driet) wat leidt tot spannender producten. Al systemen zijn beperkt door grenzen aan de input (foutive datasets), processor (rekenkracht­) en de developer van de software (bias).
Aan de andere kant vonden de sprekers dat AI juist leidt tot meer creativiteit. Het ‘zware’ werk als het uitzoeken of analyseren van data, kan worden gedaan door Al, maar de echte crea­tiviteit komt van echte mensen.
Kortom, niet echt een dag met nieuwe inzichten, eerder een dag van open deuren. Maar ook wel weer eens goed om deze verhalen te horen. Of ik het met alles eens ben? Ik geloof dat ik nog even wat tijd nodig heb om alles te verwerken. Zo aan het eind van 10 dagen SXSW zit mijn hoofd behoorlijk vol.
Jos Kok

Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Fast Moving Targets met Revue.