Bekijk profielpagina

SXSW-report 3: Kleine wasjes van een neo-liberaal.

Een grote groet vanaf South By South West in Austin, Texas. Crowdsourcing to the max. Lees en kijk bi
SXSW-report 3: Kleine wasjes van een neo-liberaal.
Door Fast Moving Targets • Editie #205 • Bekijk online
Een grote groet vanaf South By South West in Austin, Texas. Crowdsourcing to the max. Lees en kijk bij. De Nederlandse delegatie doet verslag.
Groet,
Erwin Blom

Grumpy Old Men: Kleine wasjes, grote wasjes
Grumpy Old Men SXSW18 dl3: Kleine wasjes, grote wasjes - YouTube
Grumpy Old Men SXSW18 dl3: Kleine wasjes, grote wasjes - YouTube
AI is veel gevaarlijker dan nucleaire wapens
De grootste rockster van de tech-industrie is op dit moment zonder enige twijfel Elon Musk. Sinds zijn rode Tesla Roadster met Starman in een baan om de zon zweeft, met David Bowie’s ‘Life on Mars’ uit de stereo en de “Hitchhikers Guide to the galaxy" in het dashboardkastje, is zijn ster zo hoog gestegen dat hij net als bij een rock-concert zijn fans vandaag gewoon een half uurtje kan laten wachten. Er hangt een sfeer van opgewonden verwachting. Wat hij verder gaat zeggen doet er eigenlijk niet toe. Wij behoren tot de uitverkorenen die met onze held in één ruimte zijn. En hij beantwoordt vandaag onze vragen, die we via een website kunnen stellen.
Ook ik ben fan (geworden) van deze man met waarschijnlijk een aan krankzinnigheid grenzende genialiteit. Zijn ruimteplannen inspireren mensen en laten we eerlijk zijn: Hoe lang is het wel niet geleden dat de mensheid serieus bezig was met grensverleggende plannen in de ruimte. Musk: “Ik ben dit gaan doen omdat ik zag dat er geen vooruitgang was in de ruimtevaart. Als ik ging kijken op de website van de NASA om er achter te komen wanneer die basis op de Maan en Mars er nu eindelijk zouden komen, vond ik helemaal niets. Jaar na jaar. Toen ben ik er zelf maar mee begonnen”.
Eerst kijken we nog maar eens naar een compilatie van beelden van de lancering van de Falcon Heavy raket op 6 februari met de Tesla aan boord. Het blijven fascinerende beelden, vooral ook die van de perfect synchrone landing van de twee boosters van de raket. Dat was het grootste succes van de lancering, want hergebruik van raketten is de basis van het hele plan, zoals Musk nog maar eens een keer uitlegt. We scheren dan een half uurtje langs allerlei onderwerpen: het businessmodel van SpaceX (“I don’t have a business model”), waarom er zo weinig tunnels gegraven worden, de waarschijnlijkheid van een Derde Wereldoorlog, de noodzaak om een basis op de Maan en Mars te hebben en waarom ‘wishful thinking’ gevaarlijk is als je je bezighoudt met de grote uitdagingen van de mensheid.
Eigenlijk wordt het gesprek pas interessant als iemand uit het publiek een vraag stelt over artificial intelligence. Musk heeft bij eerdere gelegenheden gezegd dat hij zich grote zorgen maakt over de ontwikkeling van wat hij noemt “digitale superintelligentie”. En vandaag, voor een publiek van technologie-optimisten neemt hij daar niets van terug, integendeel.
Over de korte termijnontwikkelingen rond kunstmatige intelligentie maakt Musk zich geen zorgen: “Ja, dat gaat banen kosten, en ja, dat zal allerlei processen veel efficiënter maken”. Het gaat hem om de lange termijn impact van het ontwikkelen van digitale superintelligente. De ontwikkelingen gaan razendsnel, exponentieel. En opmerkelijk: Musk pleit voor regulering. Hij wil dat er een overheidsinstantie komt met ‘insight and oversight’, die moet zorgen dat de ontwikkeling van digitale superintelligentie synchroon blijft lopen met de belangen van de mensheid. “Wishful thinking is niet voldoende om dit in goede banen te leiden”, zegt hij. “Geloof me, dit is veel gevaarlijker dan nucleaire wapens. En die mag ook niet iedereen ontwikkelen en bouwen. En als wij al vinden dat we digitale superintelligentie moeten ontwikkelen, dan moeten we dit heel, heel voorzichtig doen”. De laatste zin herhaalt hij ook nog eens. De zaal is muisstil.
En dan gaan we snel weer verder over raketten, tunnels, zonne-energie en Tesla’s in space. We raken nog wel even aan zijn plannen met Neurolink, een plan om menselijke breinen direct met elkaar te verbinden, maar heel concreet wordt dit nog niet.
Roeland Stekelenburg
Respect als succesfactor
Whitney Wolfe Herd verliet het mede door haar opgerichte Tinder nadat ze binnen het bedrijf seksueel lastig was gevallen. Ook online had ze te maken met ‘abuse’. Dat moest anders, was haar overtuiging. En dat kan anders, wist ze zeker. Bij sociaal netwerk Bumble is dat het geval. “I hated the way I was treated online as a woman. I decided to build the solution: a platform that spreads kindness and respect.”
Bumble is een dating site, maar ook een vrienden netwerk en een business platform. Op het platform ligt het initiatief altijd bij vrouwen. “When members of the opposite sex match on Bumble, women are required to make the first move, shifting old-fashioned power dynamics and encouraging equality from the start.”
“Bumble is a social network rooted in promoting kindness, respect, and empowerment.” Die belofte slaat aan. Al 29 miljoen mensen hebben zich bij het netwerk aangesloten. Wat een verademing zeg, in een wereld die bijvoorbeeld op Twitter om het minste of geringste lijkt te ontploffen. Het kan dus echt anders.
Erwin Blom
Neem verantwoordelijkheid
Dag 2. Om te beginnen aan het eind; Josh Clark is gerenommeerd in zijn designvisies op mobiel, maar maakt nu ook de switch naar AI, of zoals hij zegt, machine learning als ontwerpmateriaal. Een veelbelovend gegeven, maar het kwam wat mij betreft niet heel veel verder dan de bekende constateringen met ook wat uitgekauwde voorbeelden. Wel energiek verteld .
Bij de tien principles die hij vervolgens toonde was de laatste ‘take responsibility’. Mooi passend in het overall gevoel. Zijn oproep om te zorgen als designer dat de blackbox niet leidend wordt. Op zich helemaal eens, maar er zat helaas geen echte handvatten in om het te gaan doen.
Het is bijvoorbeeld interessant om te kijken naar dieperliggende motivaties van producten en intenties van bedrijven. De presentatie van twee designers van Google Search & Assistent maakte het voor mij vooral interessant om te zien hoe ze (en Google dus) echt geloven dat ze de mediator in alle conversaties moeten zijn die we voeren. En om dat zo goed mogelijk te doen moeten ze wel alles weten, inclusief geschiedenis en plek waar je bent.
Over responsibiliteit gesproken; het idee dat je ook een andere rol kan kiezen is blijkbaar geen optie.
Leuker vond ik vandaag toch de twee panels over materialen, even iets anders. Bioengineering, Artificial Leather. Interessant om over die ontwikkelingen te horen. En wat altijd mooi is om te zien hoe de eigenschappen van een materiaal verbonden zijn met de verwerkingsmethode. Het artifical leather kent een fase waarin het vloeibaar is en dat levert inspiratie op om hele andere vormen te vinden.
In een ander panel ging het over 4D printen. Het Self Assembly Lab van MIT liet mooie voorbeelden zien van een nieuwe manier van het benaderen van produceren. Programmable Materials noemde ze het. Er werd in het ontwerpen van de producten rekening gehouden met de eigenschappen van een materiaal onder invloed van bijvoorbeeld water.
De boodschap was dat er bij manufacturing robots te veel worden beschouwd van een traditionele rol, waarin ze mensen of machines vervangen. Dat is niet de enige mogelijke toekomst. Slimme materialen kunnen interessantere producten maken. Materialen zijn de robots, met sensing en actuation in het materiaal ingebakken.
Iskander Smit 
Eerlijk, goed, duidelijk
Ook Michiel Berger bezocht de sessie ‘Design in the era of the algorithm’
Bij alle websites of apps is er een “interface”, waarbij informatie wordt getoond aan de gebruiker, en deze opties heeft voor interactie. Als de getoonde informatie uit een AI systeem komt, komen er een aantal extra dingen om aan te denken als je zo’n interface bouwt. Deze sessie ging over dat probleem: op welke manieren verandert een interface als het een AI systeem is.
En de spreker had daar een mooi lijstje van 10 design principes voor, netjes verdeeld in een paar groepen. Het gaat te ver om deze tien in dit stukje door te nemen, maar twee wil ik er toch even uit pikken.
De eerste is “allow for ambiguity”. Een AI systeem komt maar al te vaak met 1 antwoord, ook al is het systeem daar niet zeker van. Als ontwerper moet je daar rekening mee houden. Heeft de AI de foto maar met 25% zekerheid herkend? Laat dat dan ook zien, en niet alleen het gevonden resultaat. Een eerlijke interface.
De tweede is “make it easy to contribute accurate data”. Het voorbeeld hier is foto herkenning van Facebook; ooit moesten wij vierkantjes om gezichten tekenen, daarna gingen we aangeven wie er op de foto stond, en nu kan Facebook dat zelfstandig.
Hieruit volgt na het cliché “you’re the product” ook het ietwat cynische “you’re the training data”.
Ok, nog een dan als uitsmijter. “Take responsibility”. Als ontwikkelaar en ontwerper ben je verantwoordelijk voor je tool, of bot. Jij geeft het de data waarop het werkt, en je hebt er voor te zorgen dat het eerlijk, goed en duidelijk werkt.
Michiel Berger
Ook in design speelt AI een steeds grotere rol
Dag 2
John Maeda presenteerde vandaag zijn design report. Ieder jaar doe ik mee met een enquete, inmiddels ingevuld door meer dan 1200 designers, over hoe de design industrie eruit ziet.
Maeda vat dit samen met trends in één presentatie . Hij heeft een bijzondere, maar hele goede manier van presenteren. Rommelig, direct en grappig. Maar de boodschap is helder.
Maeda definieert dat we nu hebben te maken met 3 type designers. De classical designer, de design thinker en de computational designer.
De eerste is gewend om alles perfect te maken voordat iets af is, design met een grote D. De tweede designed op organisatie niveau, de derde begrijpt technologie principes waardoor hij of zij ten opzichte van de eerste juist naar imperfectie streeft, maar meer lerend werkt.
De groep op wie technologie impact heeft wordt groter, het is niet alleen meer van de jongeren of technologie vaardigen. De Amerikanen in de zaal krijgen een kort lesje China en India, landen die heel hard van copy cat naar innovators bewegen. Wat daar gebeurt is super interessant.
Ook in het design proces speelt AI een steeds grotere rol, het is in staat beelden te manipuleren in een fractie van tijd die het mensen kost om te doen. Hij laat een voorbeeld zien van een Chinese design tool die op één dag 400 miljoen verschillende banners heeft gemaakt.
Mentor sessie
Verder bracht de tweede dag mij nog een mentor sessie. Dat is een persoonlijk gesprek van 15 minuten met iemand. In mijn geval een head of research van IBM. 15 minuten is heel kort, maar toch een interssant concept.
Nieuwe distributie modellen
’S middags ga ik even kijken bij een panel met Ev Williams, oprichter van Medium en iemand van Vox media, een discussie over journalistieke platforms. Het was een kleine zaal met heel veel vertegenwoordigers van grote mediabedrijven bleek tijdens het vragenrondje. Iedereen is geïnteresseerd in wat Medium nu eigenlijk is en heeft moeite om het te duiden.
Het is een verademing om hem te horen praten over platforms en distributie, content en metrics. Hij heeft een heldere focus waar medium heen gaat. Heel bijzonder in een wereld waar iedereen al jaren heel veel naar elkaar aan het kijken is en niemand het echt weet. Hij is veel meer techneut dan journalist.
De consensus in de zaal is dat niemand nu weet of Medium wel of niet een bedreiging is voor bestaande media. Een journalist vraagt nog of Ev (die 2 miljard waard is) een krant gaat kopen. Waarom? Is zijn antwoord.
Wilbert Baan
Death and legacy in the digital age
Iedere dag sturen we een bijna onvoorstelbare hoeveelheid berichten de wereld in via social media of rechtstreeks aan elkaar. Maar wat gebeurt er met al die berichten als iemand overlijdt? Wat als de nabestaanden niet beschikken over de wachtwoorden. Meestal blijven al die berichten, opmerkingen, foto’s gewoon staan waar ze stonden, waardoor het onderscheid tussen leven en dood online onduidelijk is. Nabestaanden, vrienden en bekenden kunnen daardoor een ongemakkelijk gevoel krijgen dat vergelijkbaar is met het onbehaaglijke gevoel dat ontstaat als een robot teveel op echte mensen gaat lijken. De Japanse roboticaprofessor Masahiro Mori bedacht daarvoor de term “uncanny valley”.
Rebecca Blum van frog design verdiepte zich in dit onderwerp en kwam tot de conclusie dat er meer en meer behoefte ontstaat aan oplossingen om de kloof tussen digitaal leven en dood te verkleinen. Tot voor kort was er bar weinig aandacht voor ons digitale verscheiden, maar dat is langzaam aan het veranderen. Grote techbedrijven snappen dat hun gebruikers niet voor eeuwig leven en proberen nabestaanden te helpen door het opheffen van accounts of het “bevriezen” van de content. En er is een groeiend aantal bedrijven dat zich, bezighoudt met digitale nalatenschap.
Aan het eind van haar verhaal presenteerde Blum vier punten die volgens haar jouzelf en nabestanden kunnen helpen om wat zij noemt een ‘Uncanny Death Valley’ te voorkomen. Ten eerste kun je zelf al heel veel doen, alleen al door je ervan bewust te zijn dat je niet het eeuwige (online) leven hebt. Leg vast wat jij wil dat er gebeurt met je online accounts en content en wie dat mag verzorgen. Ten tweede kunnen nabestaanden zorgen voor een plek om te gedenken en herinneren. Derde punt sluit daarbij aan: kies specifieke tijden om te rouwen (in plaats van overvallen te worden door ongevraagde berichten en posts). En tot slot is het verstandig om “tangible” sporen te creeeren (borg een aantal online momenten).
Hoe raar het misschien ook klinkt, deze sessie was zeer verfrissend. Er werden geen innovatie, baanbrekende ideeën gedeeld en geen inzichtelijke overzichten gepresenteerd, maar er werd wel een moeilijk bespreekbaar onderwerp aangesneden. 
Jos Kok
Verlang van intelligente machines niet teveel
Dag 2!
Sessie ‘from science fiction tot science fact’ over quantum computing – interessant. Geboren uit een idee van de briljante, gekke Richard Feynman. Ik werd getriggerd omdat er in Delft veel geld aan uitgegeven en over gepraat wordt. Hier dus ook, even. Ik vroeg me af of quantum computing binnenkort op mijn bureau of in mijn broekzak landt. Nee. Is het waardevol, belangrijk en mogelijk van grote impact? Denk ik wel maar duurt even. De toestand van de hardware werd geroemd, maar die van de software lijkt middeleeuws. Relatief. Zonder gekke dieptes in te duiken: in een quantum computer staat een bit (‘qubit’) niet op 0 òf 1, maar in allebei. Sla je quantumboek er maar over op. Dat leidt tot bizarre rekenkracht, al zijn de apparaten ook bizar complex (supergeleiding….) en nu nog klein, tot weinig in staat.
Waar kan je quantum computing voor gebruiken? Grote simulaties, (van natuurkundige, chemische processen), grote optimalisatie problemen (die met de huidige supercomputers nauwelijks op te lossen zijn), machine learning en dat soort dingen. Niks ‘gewoons’. Een fraai, echt ‘quantum probleem’ is factorisatie van integers, zie bijvoorbeeld Shor’s werk.  Hiervan ligt bijna niemand wakker, en terecht. Maar op termijn heeft het mogelijk enorme betekenis, zoals: dat een deel van de huidige cryptografie (gebaseerd op kolossale priemgetallen) ‘opgelost’ wordt. Door quantum computers. Dat kan. Ooit. Niet nu.
Andere dingen. AI, daar is het weer. Veel dingen gezien en gehoord, overwegend fascinerend. Ook over wanneer AI niet goed werkt: als er weinig data is, en in het ‘leren’ van andere toepassingen, van andere problemen.
Wat dagelijks voorbij komt: ethiek rondom AI. Het afgekloven voorbeeld: wat als een intelligente autonome auto in een probleemsituatie terecht komt en moet kiezen wie te verpletteren: een gebrekkig omaatje of een jonge moeder met kinderwagen? Dit is een populaire case – die mij onzinnig lijkt. Zelf herken ik dat probleem niet, ik denk niet dat er een ‘juiste keuze’ is en als die er is (?), zou ik die dan maken? Als het me zou overkomen zou ik iets impulsiefs doen, wellicht iets heel doms, zeker niet iets doordachts, maar zou daar later een uitstekende verklaring voor geven. Dat is nl wat een mens doet: beperkt rationeel handelen maar het later verdomd goed rationaliseren. Kortom: ik zou daar ook weinig zinnigs mee kunnen, dat omaatje. Dat alles gezegd: moeten we de lat dan zo hoog leggen voor intelligente machines? Ik heb nogal wat voorbeelden gehoord, ook inzake bijv racial bias, en over het gewenste vermogen van AI om transparent te zijn, dus de redenering te kunnen uit leggen. Ik neem waar: men verlangt van intelligente machines meer dan van de buurman, zogezegd. Of van zichzelf. Dat gaat niet werken. Maar het houdt de gemoederen bezig. Ik zou graag iets pompeus zeggen als ‘Elon Musk, Stephen Hawking en ik vinden …’ maar dat kan ik in deze dus niet.
Zeer interessante sessies gezien over AI en taal, ‘natural language processing’ en aanverwante. Hoe moeilijk sommige dingen zijn, maar ook hoe makkelijk, soms. Anekdote: iemand haalde aan dat bij positieve berichten over de carrière van actrice Anne Hathaway – als ze prijzen wint of zo – het aandeel Berkshire Hathaway omhoog gaat. Want dan handelt er een algoritme dat sentiment analysis gebruikt. Enfin, dat is lollig, maar sentiment analysis werkt gewoon, in veel gevallen, en werkt steeds beter. Idem spatial awareness, visual understanding en andere, complexe dingen (die wij soms vanzelfsprekend vinden, omdat we er al tienduizenden Jaren op geoefend hebben). Wat mij een zinnig, relatief nieuw inzicht lijkt: schaken en Go, dat soort problemen, dat zijn dus eenvoudige problemen. In duidelijk afgebakende gebieden, met heldere regels. Maar dat is wel waar AI de afgelopen jaren veel wapengekletter over gemaakt heeft. Terwijl dat geen nijpende problemen vormen, en dus ‘eenvoudige’ issues. Het zijn meer vingeroefeningen. ‘Echte’ problemen kraken – dat is bezig. Diverse voorbeelden van gehoord. Nu geen tijd en ruimte om dat uit te werken. Later meer!
Michiel Buitelaar
2% naar door vrouwen geleide startups
Panel met Melinda Gates, Joanna Coles, Stacy Brown Philpot en Nina Shaw over werk, de rol en invloed van vrouwen, gelijke betaling, ruimte en ideeën voor minderheden en hoe zich dat moet gaan vertalen naar een gezondere bedrijfsculuur en gelijke waardering. Om los te komen van Uber-aberraties tot mannelijke acteurs die nog steeds meer verdienen dan vrouwen omdat de meeste verhalen draaien om mannen.
Dit is ook SXSW: half benieuwd naar deze keynote was het ook handig om er te zitten om niet in de rij te hoeven staan voor Ira Glass (This American Life) die daarna in Ballroom D in het ACC zou staan. Er ontvouwt zich een helder, constructief gesprek, vol met voorbeelden en het zoeken naar verbanden hoe ongelijkheid op de werkvloer zich uit, en welke mogelijkheden er zijn om dat te doorbreken. Dat Gates een paar miljard heeft om mee te investeren wil in ieder geval wel helpen ;-)
Melinda Gates kijkt om te investeren in bedrijven naar heel andere aspecten dan de traditionele VC’s.. Dat Young Boys Network dat vooral investeert in wat ze kennen, kunnen beoordelen en wat uit de grote kenniscentra als Stanford komt. Van al het VC geld in Silicon Valley gaat maar 2% naar startups die door vrouwen worden geleid. Voor women of colour: die krijgen maar 1% van al het geld. En die mannen weten gewoon niet de kansen, behoeftes, groeiende markten te herkennen, en zelfs als ze het ’s avonds aan hun vrouw vragen zit ook teveel in een bubble om te kunnen beoordelen waar kansen zijn voor mensen die in een heel andere cultuur, in andere communities zijn opgegroeid. Melinda Gates: over tien jaar slaan ze zich zelf voor hun voor al die kansen die ze niet gezien hebben.
Over weerbaarheid van jonge vrouwen: ze ziet sterke tieners en twintigers. Die zijn opgegroeid tijdens de grote financiële crisis, die daardoor anders naar de wereld kijken. Ze ziet meer invloed komen, er is de noodzaak voor gemotiveerde werknemers, die kunnen ook invloed hebben op de omstandigheden waarin ze werken. En ze neemt ook ruim de tijd om te fulmineren tegen het feit dat de VS als een van de weinige landen geen fatsoenlijk betaald zwangerschapsverlof kent.
GertJan Kuiper - VPRO Digitaal 
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Fast Moving Targets met Revue.