Bekijk profielpagina

SXSW 2019/5: SLOT!

Vrienden, dat was hem weer. Het muziekdeel van South By South West gaat nog even door, maar South By
SXSW 2019/5: SLOT!
Door Fast Moving Targets • Editie #371 • Bekijk online
Vrienden, dat was hem weer. Het muziekdeel van South By South West gaat nog even door, maar South By South West Interactive zit er weer op. Dank aan iedereen die een bijdrage aan Handpicked heeft geleverd en dank voor alle reacties!
Erwin Blom

Moet je als Nederlands bedrijf naar SXSW?
Door Erwin Blom
Ik was deze week bij een sessie van BNN/Vara in het New Dutch Wave-pand, een soort Holland House. En dat was een interessante sessie over de manier waarop de omroep tegen nieuwe ontwikkelingen aan kijkt en hoe het daar op in wil gaan spelen.
Maar … er zaten niet veel meer dan 5 mensen in de zaal, waarvan 2 collega’s van de spreker en 1 ex-collega. Dat had echt niks met het verhaal te maken, want dat was gewoon goed.
Maar het deed me wel afvragen, wanneer moet je hier nu als bedrijf (of band, daar is het verhaal niet veel anders voor) naar toe?
  • Ga er naar toe als je onderdeel van het officieële programma bent. Dan sta je namelijk in de SXSW app, dan sta je in de SXSW-lokaties, dan kom je mogelijk op het vizier van de bezoekers. Overigens kun je voor 2500 dollar opgenomen worden in de app van het programma, wel een investering als je niet door de organisatie bent uitverkozen.
  • Maar zelfs als je op het vizier van de bezoekers komt, moet je er uit springen. Zorg dus voor een echt wervende titel en een licht ronkende tekst. Maak overduidelijk waarom mensen naar jou en niet naar een ander moeten gaan.
  • Werf zelf actief bezoekers. Niks gaat vanzelf. Schreeuw het van de daken dat je er bent, spreek mensen - al dan niet online - aan dat ze naar je sessie moeten komen. Als jij het niet doet, doet niemand het.
  • En benut de kans om mensen te spreken. Hier zijn ze. Spit door de deelnemerslijst heen, kijk wie interessant voor je kan zijn, kijk wie je verder kan helpen en maak een afspraak. Het is heel efficient om dat hier te doen.
Natuurlijk, je mag van mij ook voor de lol komen, maar er is zoveel meer uit te halen. Dat was te zien bij Tony’s Chocolonely, dat in een volle zaal een enthousiast publiek trok, zichtbaar was met een eigen chocolate truck en Amerikaanse pr had die interviews regelde.

De laatste Grumpy Old Men van 2019!
Grumpy Old Men 2019/5: er staat nog afwas ...
Grumpy Old Men 2019/5: er staat nog afwas ...
Op naar Malawi
Door Michiel Buitelaar
Mijn vijfde dag, de laatste van het ‘interactive’ onderdeel. Al lijkt de grens tussen dit en de andere onderdelen te vervagen, er waren gisteren (ik schrijf dit op dag 7) nog diverse sprekers die ‘music’ noch ‘film’ zijn. Er is nu een explosie van sessies over blockchain, respectievelijk cannabis (incl een over blockchain èn cannabis). Enfin. Ik blijf hier nog even maar ga vooral films zien. Hier een semi-gestructueerde wrap-up. Weinig of geen plaatjes want die gooit de eindredacteur er toch uit. Ik zeg ook niet meer ‘ik houd het kort’ want daarover word ik geridiculiseerd door mijn kampeergenoten.

the job: work and its future in a time of radical change
Een afstotende cliché titel, maar vooruit: serendipiteit is goed. Het betoog van deze wetenschapper – die net het gelijknamige boek gepubliceerd heeft; en in The Atlantic publiceert, wat ik een uitstekend blad vind – kwam aarzelend op gang maar werd gaandeweg interessanter. Het gaat me niet lukken de structuur en rode draad van haar verhaal te reconstrueren, mea culpa. Ik licht er enkele dingen uit:
  • Het is deze dagen normaal om het over uitdagingen en passie en zo te hebben, zeker in digitale of innovatieve kringen. Maar, veel mensen zoeken helemaal geen uitdagingen in hun werk. Ze zoeken ook, of zelfs primair, verwantschap, of vakmanschap. Hele andere dingen. Die mensen motiveer je waarschijnlijk niet met reeksen uitdagingen.
  • Hoe meer passie iemand in zijn werk heeft, hoe slechter hij/zij er op de arbeidsmarkt voor staat. Daar maken werkgevers actief of passief gebruik van. Zij had het over de zoo keeper: daar zijn er veel meer van dan er werk voor is, en al die mensen zijn heftig gepassioneerd door het ruimen van olifantenpoep. Dat is maatschappelijk fijn maar het illustreert: passie, klinkt goed, maar kan lullig uit pakken. My two cents: ik heb dit meegemaakt bij mediabedrijven, daar willen mensen soms zó graag werken dat ze zichzelf te grabbel gooien. Je kan je afvragen wat dat voor hun lange termijn motivatie doet.
  • Werkgevers verwachten steeds meer dat werknemers ook entrepreneurs zijn, dat ze emotioneel investeren in hun baan. Ook dat klinkt leuk maar kan op diverse fronten wringen. Sommige mensen – véél mensen? Met name buiten de digitale/innovatieve hoek – hebben niet zulke grote ambities, of pretenties. Die willen gewoon 40 uur per week werken, iets bevredigends doen, en willen op tijd thuis zijn. Niks mis mee.
Aangenaam relativerend dit. Wellicht een goed boek. Of, https://www.theatlantic.com/author/ellen-ruppel-shell/.
taxonomy: hero of AI, bots, voice search and retail
Laura Creekmore sprak over vormen van content op/in diverse soorten kanalen. Een deel van wat ze zei vond ik onbegrijpelijk of erger (misschien wel onzin?) maar er zaten ook intrigerende observaties bij, en ze haalde diverse bronnen aan die boeiend lijken. Ik ga niet proberen haar betoog samen te vatten, dat lukt me niet en zou onleesbaar worden. Maar haar 59 sheets staan hier: https://www.slideshare.net/lauracreekmore, sheet #58 noemt haar bronnen.

the second golden age of audio: podcasts
Hier zaten mensen van Spotify (streaming muziek), en van Anchor en Gimlet (podcast platforms). Die eerste heeft die laatste twee net overgenomen. Podcasting is inmiddels een forse markt: ca 90 miljoen Amerikanen luisteren eens per maand, en dat is ca 20 miljoen meer dan een jaar voorheen (deze cijfers waren niet extreem nauwkeurig of strak gedefinieerd, ik neem ze met een korreltje zout maar de grote lijn klopt vast wel). Ongeveer één derde van de luisteraars zit in het segment 12-24 jaar oud, en podcast luisteraars verdienen bovenmodaal. Het maken, distribueren en monetisen van podcasts is gedemocratiseerd: het is makkelijk en goedkoop geworden, mede door bedrijven als die twee in deze sessie. Spotify mikt op 20% non-muziek gebruik, en ziet die twee als aanvullend (dat werd ook wel hard gemaakt in het gesprek). Gimlet maakt vele eigen produkties, en zowel Gimlet als Anchor werken met adverteerders, zijn mede creative agencies (voor zowel de podcast zelf als de advertising). Een van hun observeerde: alle grote bedrijven hebben een style guide voor hun tekstuele en visuele uitingen, maar voor audio heeft bijna niemand dat – dat gaan wij dus invullen, claimde hij.

Over het ‘medium podcast’ dit. Er werden termen gebruikt als: friend, companionship, storytelling en intimacy. Lijkt mij geen onzin. Zonder in vaag intentioneel gelul te willen vervallen denk ik dat een podcast ‘dichtbij komt’. Dat het iets heel persoonlijks heeft. Dat dat de kracht is. En dat de combi van deze drie bedrijven – en er zullen ook wel andere bedrijven volgen – aanzienlijke groei in zich heeft. De Spotify mevrouw noemde functionaliteiten die zij van muziek naar ‘gebabbel’ wil kopiëren, wat zinnig klonk.

Tikje merkwaardig vond ik dit: pas in de laatste minuten, terloops, kwam het onderwerp ‘analytics’ aan de orde. Daar wou men van alles aan gaan doen. Volgens mij (en volgens mensen die dit beter weten dan ik) zit daar nou juist een enorme opportunity, of zelfs: een reusachtig gat, nu. Men kan nauwelijks achterhalen wie welke podcast wanneer waar beluisterd heeft. Als dat beter wordt: wordt de economische waarde van podcasting nog veel groter. Het lijkt mij essentieel voor professionalisering van het aanbod. Enfin, daar zullen dit soort grote partijen wel aan gaan sleuren.

how Waymo is building self-driving trucks
Een enigszins bekend maar degelijk verhaal. Wegtransport is bijzonder groot (hier nog meer zelfs), er is een tekort aan chauffeurs dat oploopt, en er zijn veel ongelukken. Allemaal dingen die beter zouden moeten kunnen worden door self-driving trucks. Die al bestaan en het goed doen, en waar miljoenen kilometers mee gereden worden, en miljarden gesimuleerd. Dit lijkt me onstuitbaar maar wel complex, lange enden op half-lege wegen rijden is het simpele deel, maar dat lost bepaald niet alles op. Daar komen nog allerhande problemen aan, die werkende weg opgelost zullen moeten worden. Long way to go. Nog los van de perceptie-issues zoals ongelukken, of de populaire onzin-vraag ‘wie zou dat autonome voertuig kiezen te overrijden, het omaatje of de kinderwagen met de baby erin?’. Dat soort onzin. Alsof ik zelf die keuze wel verantwoord kan maken!?

religion, AI and the future of work
Een titel die vraagtekens oproept, dus maar gegaan. NB in het hier volgende stukje tekst moet ik me inhouden om geen oordeel uit te spreken over religie, wat tandenknarsend moeilijk is. De sessie werd geleid door een kerel van het Charles Koch Institute, dat volgens sommigen in direct contact staat met de Satan (Koch Industries…). Ik heb een zwak voor extremistische libertariërs, beken ik. Het panel bestond uit een joods, islamitisch en katholiek mens. Een van de betere observaties uit het het panel zelf was: ‘moet hier ook niet een Singularity persoon bij?’, want dat zijn sektarische gelovers, aanbidders en apostels van de levende God Ray Kurzweil (krijg ik hier gelazer over met Yuri van Geest…?).

Er kwam eigenlijk geen vlees op de botten van deze discussie. Er werd – natuurlijk – gezegd dat religie in de essentie spiritueel is, om datgeen draait wat niet kenbaar is voor de mens, of voor een AI dinges (ik beheers me…. kost moeite…). De Torah schijnt menselijke verantwoordelijkheid te benadrukken (de Bijbel en de Koran dan vast ook wel….) en dus is de mens verantwoordelijk voor alle AI die hij/zij maakt, en wat die doet, wat ingewikkeld is. En interessant. En zo werd er verder gekeuveld. Mijn take-away van althans dit panel was: het is verdomd lastig om iets van overlapping of onderlinge relevantie tussen (conventionele) religie en AI te vinden. Desondanks was het een sterke titel van een programma-onderdeel. Zoals Enrico Fermi ooit zei: ‘I am still confused, but at a higher level’.

how AI is changing advertising in China
Hier – deze sessie met Bessie Lee – heb ik eerder over geschreven. Toen kon ik de sheets niet vinden. Daar zaten enkele aardige dingen bij. Ik heb de 50 sheets nu, ruim 100Mb: wie ze hebben wil mag mij mailen, dan transfereer ik ze wel. Een opname (audio-only) van deze sessie vindt men hier.

En dan nu enkele woorden over bewegende beelden. 

knock down the house (docu)
Over de opkomst van de thans fameuze Alexandria Ocasio-Cortez – waar ik alle live optredens hier van gemist heb ondanks driftige pogingen – en die van soortgelijke non-establishment kandidaten. Die ‘socialist’ genoemd worden maar overwegend vrij klassieke en bijna vanzelfsprekende sociaal-democratische stellingen innemen (NB hier schrijft een neoliberaal). Prachtig om te zien hoe Crowley, de zelfvoldane establishment kandidaat in een Newyorkse primary van de Democrats, niet gelooft dat een Latino barjuffrouw hem zou kunnen verslaan. Je ziet die man afbrokkelen. Zeer aangenaam. The rest is history, ‘AOC’ is een fascinerend fenomeen en deze docu laat zien waarom – scherp, charmant, authentiek.
red dog (docu)
Over een man die opgroeide in een stripclub, waar zijn moeder danste. Hij interview zijn moeder en haar collega’s van toen over haar leven, met veel drugs, onconventionele levensstijlen en dingen die niet meer kunnen. Iets te lang maar erg goed, tikje pijnlijk.

jump shot (docu)
Over Kenny Sailors, de basketballer die het jump shot uit vond en groot maakte, in de jaren 40. Ont-zet-tend leuk. Hartverwarmend.

i am Richard Pryor (docu)
Over het leven van deze komiek, dat moeizaam van start ging: kind van hoer, levend in hoerenkast gerund door zijn oma, vader pooier, decennia drugsgebruik, opgroeiend en levend in tijdperk van geinstitutionaliseerd racism, en nog zo wat. Bij-zon-der grappig die man, zoals de oudere VPRO kijkers wel weten. Grof ook, veelvuldig gebruiker van het word nigger. Schets van een tragisch leven. Boeiend, ongemakkelijk.

leerpuntje
Als je het hebt over wat je zelf gedaan hebt, of je organisatie, dan moet je het over een journey hebben. Dat doen alle interessante mensen hier. Een journey, ‘take a note of that, I would like to use it more in conversation’ (een Blackadder citaat, zoals de lezer weet). Een ander woord dat het hier goed doet is inclusivity, ook als je er eigenlijk niks mee bedoelt.

terugkijken
Mijn hoogtepunten waren:
  • AI in healthcare (met Mike Abramoff, zeer goed beschreven door Michiel Berger)
  • vier nerdy vrouwen over rampen in de ruimte
  • how Rednecks saved Hollywood, met Joe Bob Briggs
  • big ideas in AI, since 1696: oftewel de continuïteit van de ontwikkeling ervan
  • creativiteit bij de CIA
  • podcasting wordt (nog) groter en serieuzer

vooruitkijken
Ik hoop de komende dagen onder andere het volgende bij te wonen:
  • Apollo 11 (docu)
  • The gift: the journey of Johnny Cash (docu)
  • Well groomed (docu over honden knip wedstrijden)
  • Stuffed (docu over taxidermy, oftewel ‘dode dieren op zetten’)
  • My dog is Insta-famous: handleiding voor managing Instagram accounts van honden
  • Mr Jimmy (docu over een Japanse Jimmy Page imitator)
  • Pet sematary (film, naar Stephen King)

Dat was het dan. Het ga u allen goed. Ik blijf hier nog een paar dagen, ga dan nog langs Nashville en Memphis, en vervolgens emigreer ik naar Malawi.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Fast Moving Targets met Revue.