View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #87

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 74 Ik ga sporten en gooi overal wat extra kilogrammen op en voel me een m
 
March 22 · Issue #87 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 74
Ik ga sporten en gooi overal wat extra kilogrammen op en voel me een monster. Als ik thuiskom begint de spierpijn al op te komen en I love it. Ik ben dol op me zielig voelen wegens zelf opgelegde verplichtingen.
Het is een goede geweest. Ik voel het eerst in mijn schouders maar naar verloop van tijd ook in mijn armen en op een gegeven moment zelfs in mijn handen. Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt volgens mij. Ik vraag me af welke spieren het precies zijn en maak een voorstelling van hoe ik met mijn fantastisch atletisch vermogen zelfs deze bad boys een knauw heb weten te geven. Na verloop van tijd verspreid de spierpijn zich nog verder; zowel naar beneden vanaf mijn schouders als naar boven vanuit mijn billen totdat ze mijn hele rug beslaan. Ook mijn hamstrings beginnen te trekken en als het doorschiet naar mijn nek en vervolgens zelfs mijn oogballen besef ik somber hoe laat het is. Het is niet mijn eigen kunnen geweest maar een griep die mijn spieren terroriseert.
Ik ga vroeg naar bed maar het maakt geen reet uit. Viraal is viraal. ’s Nachts lig ik extreem foetaal in de houding omdat als er ook maar een klein stukje lichaam te ver onder de deken uitsteekt ik in aanstellerig rillen uitbarst. Daarbij droom constant drie seconde precies hetzelfde. Wat die drie seconde behelsden kan ik niet meer uit de doeken maar dat het extreem urgent voelde en mijn hart liet razen weet ik nog wel. Pas als mijn zoontje bij ons in bed komt liggen ergens midden in de nacht wordt het zo warm dat ik niet meer hoef te rillen. Maar nu voel ik me weer schuldig met mijn zieke ouwe mensenlijf zo dicht naast hem. Ik laat de drie seconde droom nog een paar keer door snoozen maar klim dan over mijn zoontje heen uit bed zonder plan. Het is vast al bijna ochtend, denk ik en ik kijk naar de altijd sympathieke en simpel edoch doeltreffend ontworpen Muji wekker. De wekker weet me te vertellen dat het inderdaad ochtend is. Kwart voor vier in de ochtend, wel te verstaan. Ik hijs me in een fleece-vest en een joggingsbroek en slof de trap af naar de woonkamer. Ik neem ibuprofen en ga onder een fleece-deken op de bank zitten want een rilling is zo gevangen. De Double Fleece Life. Ik staar voor me uit in het donker. Het voelt alsof ik hard aan het gaan ben van de pillen maar dan op de minst relaxte manier op 2CB na. Ik adem door getuite lippen en wacht tot de Ibru inkickt. We hebben een bank die heel relaxt bankt maar precies onmogelijk is om op te liggen, laat staan zieken. Ik probeer het een tijdje in een zijwaartse foetus met voeten op de poef maar het wil niet baten. Mijn hoofd begint te malen. Mijn frustraties kleuren al mijn gedachtes en ineens ben ik woedend op alles. De Negatieve Vortex. Goeie vibes.
Ik denk aan dit liedje van Levi en hoe hij in de roze studio een shot kwam filmen en dit zong en mijn zoontje mee was en het zo mooi vond dat hij ook zachtjes mee probeerde te zingen. Ik moet bijna huilen als ik denk aan zijn puurheid.
Ik word wakker met opgetrokken knieën in zijwaartse positie op de bank. Ik heb het snikheet en ben vies bezweet. Gelukkig is het zeven uur en komt mijn zoontje naar beneden om te kijken of zijn vader wat ontbijt voor hem gaat maken.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue