View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #85

Revue
 
HALLO LIEVE ABONNEE VAN DE ENIGE RELEVANTE NIEUWSBRIEF OOIT HEEFT U TWEE OREN? HOUDT U VAN LUISTEREN?
 
March 8 · Issue #85 · View online
Faberyayo's Yaynews
HALLO LIEVE ABONNEE VAN DE ENIGE RELEVANTE NIEUWSBRIEF OOIT
HEEFT U TWEE OREN?
HOUDT U VAN LUISTEREN?
EN NOG MEER VAN MIJN STEM?
DAN IS ER GOED NIEUWS!
DEZE WEEK ZIJN ER NAMELIJK WEL DRIE GLOEDNIEUWE PODCASTS MET NIEMAND ANDERS DAN IKZELF IN DE AANBIEDING!
EN WEL DE VOLGENDE 3:

  • MONICA’S PODCAST #4 FEATURING ANNA NOOSHIN & LA FAAB

Monica's Podcast #4 - Anna Nooshin & Faberyayo
EN LAST BUT ZEKER NOT LEAST
  • YOUS EN YAY EN ACHMED AKKABI
Yous & Yay & Achmed Akkabi - VPRO
EN DAN NU VOOR ALLE LIEFHEBBERS VAN STILTE EN VOORKEURGEVERS AAN HET GESCHREVEN WOORD IPV HET GESPROKEN
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 72
Ik probeer reclame te begrijpen but I just don’t. Ik zit met vier andere mensen en een operator in een hotelkamer te jureren voor de Reclamy’s. Ik drink te veel koffie en neem een hapje van een kleine chocolade donut die er de hele tijd al heel lekker uit lag te zien maar eenmaal op de tong toch niet zo’n succes is. We zijn sneller klaar dan gedacht en ik fiets naar Zuid om mijn zoontje op te halen die donuts eten is met mijn zwager en mijn schoonvader. Het waait op een zeer vermoeiende manier. Mijn zoontje barst direct in tranen uit als ik hem meedeel dat hij met mij meegaat en niet naar Opa’s huis. Zijn mond is nog blauw van de verf die ze gebruiken voor de blauwe hagelslag waar ze die Koekiemonster donuts meemaken die er zo gezellig uit zien in de vitrine. Waarschijnlijk dacht hij bij zijn grootvader de televisie te gaan kijken die hij op zijn eigen postadres alleen in het weekend mag genieten. Het lot is echter niet in zijn voordeel vandaag en zo geschiedde het dat we toch vertrekken richting huis.
‘Ik vind het gewoon niet zo leuk thuis, Pap, weet je waarom?’ vraagt hij tussen het snikken door vanuit zijn comfortabele gietplastic peuter achteropzitstoel.
‘Nou?’ vraag ik, want benieuwd.
‘Omdat ik het gewoon niet zo leuk vind thuis!’.
Hij veegt lachend zijn tranen af aan de rug van mijn jas om me terug te pakken en ik moet voelen hoe hij mijn jas nat gemaakt heeft. We fietsen langs het park en ik zie de zandbak met een plas bruin water aan de voet van de glijbaan. Ik heb zin om er in te gaan liggen en nooit meer op mijn telefoon te kijken. Als we thuis aan komen lever ik mijn zoontje af en neem ik mijn sporttas mee en ploeg weer terug naar waar ik net de Reclamy’s aan het jureren was want daar is paradoxaal genoeg ook de gymschool waar ik mijn gezicht graag rood laat aanlopen. Ik ben van plan om even twintig minuten op een cardio-apparaat Netflix te gaan beleven maar het leven heeft andere plannen en Arie loopt binnen. Hij verzint een martelgang van twintig minuten waar ik een half uur later nog steeds van de wereld van ben. Ik verplaats me andermaal door de wind, dit keer richting het uiterste oosten en wacht dertig minuten om een intro’tje van dertig seconde op te nemen met Dennis. Terug staat er een tegenwind die me doet denken aan een ver verleden waarin de mens de elementen nog niet had overwonnen en er minder plastic maar ook meer gezeik in omloop was. Hoofdschuddend schuifel ik onze straat in en kruip huilend de trap op naar onze woning. Ik voel nu al overal spierpijn op plekken waarvan ik niet eens wist dat er spieren woonden. Ik begrijp helemaal niets van het leven.
 
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue