View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #84

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 71 Ik fiets ergens naar toe. Het is ochtend maar ik was al wakker toen d
 
March 1 · Issue #84 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 71
Ik fiets ergens naar toe. Het is ochtend maar ik was al wakker toen de wekker ging en dat is ook alweer een hele tijd geleden. Ik heb koude handen en de jas die ik draag is te dun maar ik ben blij want ik word panisch van die mooie dagen in de winter en het klimaat dat verandert.
Ik breng mijn zoontje naar school en het is heel rustig en ik zie op de klok dat we heel vroeg zijn maar dat krijg je er van als je het beter weet dan de wekker. Mijn zoontje vraagt of ik wil helpen met het dokters-pak aantrekken en als hij het aan heeft geeft hij aan dat ik mag vertrekken.
‘Papa, ga jij weg?’ vraagt hij. Het is geen vraag.
Ik luister een podcast over AirBnB in New Orleans. Je schijnt daar heel goed op straat te kunnen drinken. Ik ben er nog altijd niet aan toegekomen.
Ik ga onder een viaduct door omdat ik denk dat het moet maar het moet helemaal niet en ik fiets bijna de stad uit zonder mijn plaats van bestemming te bereiken. Ik fietsgoogle de route en het is gênant want ik ben er maar tweehonderd meter van verwijderd en blijkbaar had ik toch niet af moeten slaan waar ik daarnet dacht dat ik me niet kon herinneren dat ik hier af moest slaan.
Ik arriveer waar ik zijn moet en de klok is me gunstig gestemd want het is nog altijd vroeg. Op de terug weg begrijp ik waar het fout is gegaan. In mijn hoofd was ik al op die ene straat maar er is er nog een, parallel aan die ene, en ik wist wel dat het er twee waren maar ergens waren die twee straten ook een geworden in mijn hoofd. Ik besluit de andere straat te gebruiken om de terugweg te beleven. Soms trek ik ineens het idee niet meer om dezelfde weg terug te nemen. Alsof het de magie wegneemt van het gene wat ik gedaan heb op die plek en alles weer uitwist tot ik thuis ben en er niks gebeurd lijkt te zijn. Ik fiets langs de school van mijn zoontje maar probeer niet te kijken want de kennis dat mijn kindje daar in een gebouw is en ik zomaar langs fiets en niks doe is te veel voor mijn verwarde vroeg opgestane hoofd. Ik overweeg in de Starbucks plaats te nemen en koeken te eten en slappe koffie te drinken totdat hij klaar is, om een beetje bij hem in de buurt te zijn maar ik heb ook nog mijn dochtertje en alhoewel die waarschijnlijk nu een dutje aan het doen is en niks van mij wil weten wordt ik toch door een onzichtbare kracht naar haar toe getrokken. Eenmaal thuis raad ik dat ze met Oma een slaapje aan het doen is en ik besluit dat ik daar ook wel trek in heb. Ik doe een paar verwoede pogingen op de bank maar ik kan niet kiezen aan welke random vergissingen uit zesendertig jaar van mijn leven ik moet ophouden te denken. De zon schijnt. 

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue