View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #79

Revue
 
HEY HALLO MIJN INTRIGERENDE INTELLECTUELEN! ER IS WEER EEN NIEUWE #YAYOWAVE HOODIE VERKRIJGBAAR EN DI
 
January 25 · Issue #79 · View online
Faberyayo's Yaynews
HEY HALLO MIJN INTRIGERENDE INTELLECTUELEN!
ER IS WEER EEN NIEUWE #YAYOWAVE HOODIE VERKRIJGBAAR EN DIE KUNT U HIER BESTELJEN
DRIEWERF HOEZEE!

Faberyayo | Hooded Sweater Yayowave Grijs
DAN IS ER OOK NOG DE REMIX VAN LAIDBACK LUKE VAN LET THE TITS OUT VAN DE JEUGD VAN TEGENWOORDIG EN DIE KAN U NU STREAMEN OP ALLE SMARTPHONE AUDIO APPLICATIES

Faber on Instagram: “AANSTAANDE VRIJDAG DE TITS SHALL COME OUT AGAIN #LAIDBACKLUKEREMIX #LETDIETITSGVDOUT”
EN LAST BUT ZEER ZEKER NOT LEAST IS HIER DAN EINDELIJK
AVONTUREN OP DE MAAN
WEEK
66
Het is ijskoud. Als ik om me heen kijk zie ik overal financiële doelen. Geld is hier de spil van alles. Dit gedeelte van de stad is er door overwoekerd en drukt de adem uit alles wat zijn taal niet spreekt. Geld, Geld, Geld. De nieuwbouw wolkenkrabberappartementencomplexen, de supermarkten met verse noten en excuusbriefjes dat de havermelk op is, het dollarteken op de vinger van de pakkettenbezorger, de abri’s met reclames voor honden-uitlaat-services, de daklozen, de afgepeigerde gezichten in de service-industrie en het vervoer, aldanniet openbaar, dat mensen opvreet en weer uitspuugt. Toen we hier een paar jaar geleden tijdelijk kwamen wonen koesterde ik ergens de hoop dat ons tweede kind hier misschien geboren kon worden en ik iets te doen zou vinden, huisvader worden bijvoorbeeld, en we de rest van onze dagen hier zouden slijten in het land van de televisie die mij opgevoed heeft. Maar los van dat ik niet zou weten waar ik de funda vandaan zou moeten halen om ze in leven te houden laat staan naar school laten gaan, zie ik als ik om me heen keek hier nergens een plek voor mijn kinderen. Niet eens mijn kinderen, per se, maar uberhaupt kinderen. Wat kan ik ze meegeven anders dan “Geld, Geld, Geld’? Het lijkt hier tussen de felverlichte winkeletalages en roze geschilderde cupcake-café’s door wel een verlaten bouwterrein met overal gaten om in te flikkeren en narigheid om in terecht te komen.
Ik ben met Job en we drinken een overdag-biertje. We zijn te Nederlands om de Amerikaanse Droom te kunnen bevatten besluiten we. We zijn te bot om hun vorm van warmte te begrijpen en verwarren het met onoprechtheid en andersom zijn ze hier te dom om te zien dat ze levend opgevroten worden door een machine die zij verwarren met hun moeder. We komen terecht in een uitgebreid gesprek over Identity Politics en ik word met elke halte van de metro die ons verder verwijderd van het laatst gedronken biertje depressiever. Ik vraag me af hoe mijn kinderen zich later gaan identificeren en ik hoop dat het tegen die tijd allemaal geen reet meer uit maakt. Niet per se voor hun maar in het algemeen. Want dat het mij geen reet kan schelen als zij maar gelukkig zijn is natuurlijk is. We verdwalen in de supermarkt en rekenen een karretje met boodschapjes af voor twee meier en ik begrijp ineens weer hoe we een paar jaar terug het huwelijksfeestbudget hier in rook op heb laten gaan. We hebben ons door een zielige moeder met kind vier glutenvrije en veganistische toetjes aan laten smeren voor vierentwintig hele dollars en als we de supermarkt weer verlaten ziet Job er tamelijk confuus uit. Hij woont hier al wat langer dus dat is niks nieuws voor hem. We hebben in ieder geval weer voor even genoeg bier.
X
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue