View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #78

Revue
 
HEY HALLO WAT LEUK DAT U ER BENT AFGELOPEN MAAND SPRAK IK MET YOUSEF EN RAQUEL VAN HAVER EN HET WAS E
 
January 17 · Issue #78 · View online
Faberyayo's Yaynews
HEY HALLO WAT LEUK DAT U ER BENT
AFGELOPEN MAAND SPRAK IK MET YOUSEF EN RAQUEL VAN HAVER EN HET WAS EEN HEEL LEUK GESPREK ONDER ANDERE OVER KUNST EN U KAN HET HIER LUISTEREN.

AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 65
Ik zit in een vliegtuig. Ik probeer me te herinneren wat ze zeiden in die filmpjes over vliegangst. Ik tel achteruit vanaf vijf en denk aan leuke dingen want dat moest maar ik raak de tel kwijt en ben vrijwel direct mentaal weer op die vlucht met al die turbulentie, anderhalf jaar geleden, waarna ik vliegangst heb opgelopen. Het is kwart over tien in de ochtend als ze met het karretje langsrijden en op tijd van aankomst nog vroeger maar ik laat me geen haarbreed in de weg leggen en kijk hoe ze een grote plastic beker vol schenken met gekoelde rode wijn en mijn gedachten dwalen af. Ik kijk naar mijn zoontje. Hij heeft zijn eigen koptelefoon mee want die is groen en kijkt eerst naar Finding Dory en daarna Finding Nemo want hij hoeft geen rekening te houden met anachronisme. Ik pulk mentaal mijn angst een stukje los en ga in de ruimte er tussen zitten. Ik kijk Crazy Rich Asians en vraag me af of de mannelijke hoofdrol expres zo’n Europees gezicht heeft en waarom iedereen Engels praat. Het vliegtuig schudt weer een beetje en ik bedenk me dat dat erbij hoort en dat ik ook niet blind panikeer als ik in de auto over een hobbelweg rijdt. Ik kijk een aflevering van Mike Judge’s Tales from the Tourbus over Johnny Paycheck en schiet bijna in tranen op het moment dat zijn tourmanager moet huilen. Mijn dochter ontsnapt en rent naar de achterkant van het vliegtuig, daar waar je alles het meest voelt. Ik achtervolg haar en stoot per ongeluk meerdere mede-passagiers voor de knieën op de manier die me zelf ook talloze keren overkomen is. Eenmaal achterin denkt de purser dat we voor extra snack gekomen zijn en dat was niet zo maar is nu wel zo en we krijgen extra snacks. Ik ga tot drie keer toe met mijn dochter naar de verschoonplank maar het blijkt steeds loos alarm. Ik probeer ‘Il Principe’ te lezen maar ik kan me niet focussen en laat me nog een beker koele rode wijn inschenken. Nu ben ik echt emotioneel. Ik neem niemand meer iets kwalijk en wens iedereen het beste en neem me zeker vijf concrete barmhartigheden voor, voor als we straks geland zijn. Ik weet allang dat ik nergens bang voor hoef te zijn op deze vlucht, ook al voel ik de angst nog wel maar nu als een abstract voorwerp net achter de onderkant van mijn borstbeen. Een onbekende vorm in de broekzak van een stijve nieuwe spijkerbroek, gevoeld door de buitenkant. Het karretje komt nog een keer voorbij en voor de vorm kies ik een kleffe pizzarol als snack om op mijn uitklaptafeltje te liggen naast mijn laatste beker koele rode wijn. Mijn zoontje kijkt Snoopy en ik ben intens dankbaar voor hoe makkelijk hij is op dit moment.
‘Papa, ik wil niet meer in het vliegtuig zijn.’ zegt hij terwijl hij zijn koptelefoon afzet.
‘Pak even dat zakje.’ zegt mijn fantastische vrouw en ik begrijp het niet helemaal maar pak het evengoed en het volgende moment vult ons zoontje het zakje dat godzijdank precies daarvoor bedoeld is.
En dan landen we. 

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue