View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #76

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 63 Ik neem een aanloop en spring over het gat tussen het podium en de dra
 
January 4 · Issue #76 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 63
Ik neem een aanloop en spring over het gat tussen het podium en de dranghekken in. Fred is al in de verte op de menigte. Ik glij uit op mijn laarsjes en kom een stukje te kort. Bijna zakt het als een kaartenhuis in mekaar maar toch niet. Ik kletter met 1 scheen op het dranghek maar voel meteen dat het wel goed komt. Het publiek schrikt en dreigt me te laten vallen maar dan ben ik er. Ik voel de twijfel in hun handen maar gebaar dat ze me naar de pit moeten sturen. Fred staat al klaar en ik land op mijn voeten. Ik heb geen shirt meer aan en er wakker een soort oerkracht in me. Ik kijk om me heen en zie gezichten vol adrenaline die wachten tot de muziek zegt dat ze mogen. Dan zie ik mijn rechter pols en belangrijker nog, de daarop ontbrekende schakel armband.
‘Pas op!’ zeg ik in het niks en ik wil vragen of iemand hem gezien heeft maar niemand kan nu vragen beantwoorden. Instinctief zak ik naar de grond en terwijl ik de muziek richting het hoogtepunt hoor bewegen graai ik naar een plekje wat er net anders uitziet dan de rest van de donkerblauwe vlek. Bingo. Ik prop de Maison Martijn Margiëla duotoon schakelaar in de zak van mijn pantalon en de drums ontploffen en het publiek stort van alle kanten in elkaar naar waar wij staan.
Ze schreeuwen en ik schreeuw mee en ik zoek Fred en ik zie hem ook meeschreeuwen. Ik gooi mijn arm om iemand zijn nek en laat me meevoeren in de implosie. We deden drie dagen achter elkaar shows en toen een dag niks en toen twee dagen achter elkaar shows en toen twee dagen niks en toen nog een keer drie dagen achter elkaar shows en dit is de allerlaatste van het jaar en ook de tour.
Niet alleen het publiek is geïmplodeerd. Ook de tijd en de ruimte. Ik denk aan alle plekken waar we geweest zijn en gedaan hebben met mensen en hoe het eerst een lijstje in een e-mail was en vervolgens op een instagram-flyer stond en nu allemaal herinneringen aan het worden zijn. Ik spring op en neer en voel de armband heen en weer schudden in mijn broekzak en steeds een kleine pijnscheut uit mijn scheen om hoog schieten. Ik laat me langzaam weer richting de dranghekken bewegen door de mensenmassa heen terwijl een veelvoud aan persoonlijke geur-profielen mij passeert. Iemand vouwt zijn handen zodat ik er op kan staan en Koos begeleidt me het podium weer op. Wiwa dacht dat ik dood was, zegt hij. Maar ik ben niet dood. Nee, vriend; ik leef. 

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue