View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #74

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 61 Ik loop over straat met mijn dochtertje want dat kan tegenwoordig. We
 
December 21 · Issue #74 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 61
Ik loop over straat met mijn dochtertje want dat kan tegenwoordig. We hebben net koffie gedronken en een kaart gekocht met envelop en een van ons heeft geprobeerd om te ontsnappen en achter de bar van de koffieplek nog meer geglazuurd pompoenbrood te stelen omdat diegene aan een plakje niet genoeg dacht gehad te hebben en nog meer glazuur in haar gezicht en haar kleren wilde.
Ik zeg niet wie. Ze heeft net een nieuwe winterjas met een kraag van teddyberen-bont. Haar tred is wiebelig maar kordaat. Elke stap is een overwinning die zij viert met uitgestrekte armen. Af en toe pak ik haar op omdat het me niet snel genoeg gaat of ik bang ben dat er ineens een auto de stoep op rijdt of dat er mensen te lang naar haar kijken. Maar for the most part doet ze het helemaal zelf. We draaien af van de grote winkelstraat en gaan de laatste meters in naar de voordeur van het huis.
Ik kijk naar de wiebelende jas en de vastberaden blik en ben vervuld van trots. Ik moet denken aan hoe ik met mijn zoontje de deur uit was toen hij net kon lopen. Hoe hij destijds ook zo heen en weer aan het zwabberen was met zijn armen uitgestrekt, toen we in een ander land woonden. Om bij de deur van het huis te komen moesten we door een hek en dan een paar treden op om vervolgens over een pad door de voortuin via de veranda de voordeur te bereiken. Het pad door de voortuin was gemaakt van enorme tegels die schots en scheef tegen elkaar aanlagen en het pad zelf was oplopend. Terwijl we het pad op gingen richting de veranda zag ik hoe mijn zoontje helemaal in de war raakte van alle manieren waarom de hellingen met hem aan de haal gingen. De tegels staken de ene kant op maar het pad ging weer de andere kant op. Met zijn uitgestrekte armen zocht hij naar balans terwijl zijn voeten aarzelden over hoe ze zicht moesten voelen. Het was heel grappig om te zien dacht ik maar ik had niet eens een microseconde om het gevoel vast te houden want vervolgens klonk er een ‘kloenk’, het geluid van peuterhoofd tegen tegel, en voelde ik me een waardeloze vader. Hij had nog een week een kras op zijn neus. Terwijl ik deze gedachte met mezelf op sta te halen zie ik hoe mijn dochtertje met haar armen begint te zwaaien en nog voor ik de connectie kan maken is daar andermaal de onmiskenbare ‘kloenk’. Ik ben perplex. Het alarm gaat af in haar lichaam en ik til haar op en draag haar naar de voordeur en de trap op. Daar issie weer. Terug van weggeweest, de waardeloze vader. Ik kon er echt niets aan doen maar toch stond ik er weer bij en naar te kijken terwijl het gebeurde terwijl ik het al een keer eerder precies zo heb zien gebeuren. Er is geen leuke conclusie aan dit verhaal.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue