View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #73

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN WEEK - 60 Coco stuurt me een foto van Bu en Mumi. Ze staan met zijn tweetjes voo
 
December 14 · Issue #73 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN WEEK - 60
Coco stuurt me een foto van Bu en Mumi. Ze staan met zijn tweetjes voor het kastje met de platen en ze hebben allebei een gestreepte broek met wijde pijpen aan. Mijn dochtertje lacht op een manier die mijn hart en hoofd doet exploderen. Ik kan niet geloven dat dit prachtige meisje van mij is.
Ik ben drie dagen in België. We doen drie shows en geven alles. Ik eindig zonder shirt met een sjaaltje om mijn nek. Zelfs mijn monitor-oortjes ben ik kwijt geraakt in het publiek. Ik schreeuw mijn laatste couplet zonder begeleiding de zaal in. De mensen hier hebben geen extra aansporing nodig om er het meeste van te maken. We rijden tweeëneenhalf uur door het donker en maken nog één laatste stop in Utrecht op de Biltstraat. Vroeger fietste ik hierover naar de lagere school. Ik besef ineens dat ik hier heel vaak over droom, maar dan zijn we alweer een zijstraat in en vervolgens alweer de snelweg op.
Als ik thuiskom zet ik mijn tassen neer en ruim wat dingen alvast op zodat het morgen niet hoeft. Ik zet mijn telefoon uit omdat ik er ziek van ben. Eenmaal in bed kan ik de slaap niet vatten. Ik moet denken aan een tweet van Jebroer.
“Godverdomme eindelijk thuis, helemaal geen zin om te slapen.”
Ik ligt naast mijn Coco en onze Mumi ligt naast haar. Ze wilde niet gaan slapen weet ik uit eerdere correspondentie. Ik hoor haar zachtjes snurken. Ik kan niet geloven dat ik in bed lig bij het meisje waarvan ik van op de foto niet van kan geloven dat het van mij is.
Mijn zoontje maakt me wakker terwijl het nog donker is maar ik voel me er heel ok onder. Eindelijk kan er weer geknuffeld worden.
Ik besluit mijn telefoon morgen pas weer aan te zetten en het voelt de hele dag alsof ik in een ander land ben.
Ik kijk een aflevering van een anime die vrijwel alleen maar drama is en geen actie en voel me volwassen. Ik loop met Bu naar mijn schoonvader en we noemen elkaar Loyd en Jay omdat we minja’s zijn. Bij mijn schoonvader is Theresa May live op de televisie en ik begrijp helemaal niks van Engelse politiek. Ik begrijp helemaal niks van Engeland. Behalve de muziek. En die misschien ook wel niet echt. Maar ik voel het wel.
Ik neem een tram terug naar ons huis en zie een Hermès reclame op het tramhokje staan en wordt overspoeld door een zin in kerst. Eerste, tweede, derde dag, maakt me geen reet uit. Als het maar ruikt naar kerstboom en de stol goed gevuld is. 

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue