View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #71

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 58 We zijn in Rotterdam en we spelen een show in Annabel. De show gaat va
 
November 30 · Issue #71 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 58
We zijn in Rotterdam en we spelen een show in Annabel. De show gaat vanwege hoe het podium is weer heel anders dan de shows die we hiervoor gedaan hebben. Mijn zus is er na afloop met mijn nichtje die een bloedneus van de stroboscoop had gekregen. Ik ontmoet Kevin en hij vraagt wat we gedaan hebben om de show te krijgen zoals die nu is en ik kan alleen maar antwoorden dat we er veertien jaar naar toe hebben gewerkt.
In het hotel ruikt het naar bejaardentehuis en ik krijg de zenuwen van de lift. De kamer is klein maar heeft wel een bad en doet me aan Tokio denken. Ik heb zin om Coco te appen en een vlucht naar Tokio boeken. Ik ga in een piepklein bad met heel veel schuim en luister naar ontspannende Super Nintendo muziek. De volgende ochtend zet ik meteen deze weer op omdat het me zo gepakt heeft.
Ik krijg een scrub en massage in de spa op de bovenste verdieping omdat iemand vroeg of ik iets wou en ik toen ‘ja’ heb gezegd maar wanneer ik op de tafel ga liggen besef ik me dat ik nog nooit een scrub heb ondergaan en helemaal niet weet wat het is. Het blijkt een fantastische ervaring.
‘Er staat veel spanning op de kuit’ zegt de masseuse en ik vind het poëtisch klinken.
Ik lig op een stretcher bij een panorama raam met uitzicht op drie flatgebouwen in dezelfde tint grijs als de lucht.
Fred vraagt of er iemand mee gaat lunchen bij een sterren-restaurant. We krijgen witte chocolade met kaviaar en zo’n klein donkerbruin torentje met foie gras er op en ik zou eigenlijk tot kerst niet drinken maar drink toch een glaasje rood uit Catalonië bij het lamsvlees. We nodigen Chef Francois Geurds uit voor de tweede show in de avond en verdwijnen weer de stad in.
 Ik heb niet het gevoel dat ik vol zit maar wel dat ik niks meer kan eten en ik sla het diner over en luister nieuwe muziek met Wiwa. Het refrein van ‘Hooptie Money’ heeft me volledig in zijn greep.
De show is weer helemaal anders dan gister. Veel losser en geïmproviseerd.
‘Veel strakker dan gister’ zegt mijn zus na de show.
Ik hoor de volgende dag dat er de tweede avond veel meer mensen uitgezet zijn en iedereen veel rowdy-er en aan de drugs was dan de eerste avond en dat doet me ergens goed. Er zijn dingen maar ze komen op en ze gaan weer weg en ik ontvang weer wat inzichten over gunnen en projecteren en loslaten. Koos heeft per ongeluk de achteruit stuk gereden maar Max heeft het dichtgeplakt en we merken er bijna niks van op de snelweg. Als ik thuis kom is mijn Coco nog wakker met Georgy en ik krijg een kopje en ben heel blij. Als we in bed gaan liggen kan ik niet slapen ondanks dat ik blij ben eindelijk weer mijn Coco vast te houden. Ik hoor een plof en het geklets van platte voetjes op de gang en Blake komt bij ons in bed liggen.
‘Wakker worden.’ Zegt hij ’s ochtends nadat ik blijkbaar toch in slaap ben gevallen.
‘Wat is er, Blake?’ fluister iks
‘Ik heb je niet heel lang gezien.’

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue