View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #64

Revue
 
HALLO SYMPATHIEK PERSOON WAT FIJN DAT U WEER EEN MAIL GEOPEND HEEFT MET EEN EDITIE VAN YAYNEWS ERIN Z
 
October 12 · Issue #64 · View online
Faberyayo's Yaynews
HALLO SYMPATHIEK PERSOON
WAT FIJN DAT U WEER EEN MAIL GEOPEND HEEFT MET EEN EDITIE VAN YAYNEWS ERIN
ZONDER U LAS NIEMAND MIJ EN ZOU IK VEEL EN VAAK HUILEN

🤠
NOGMAALS DANK VOOR UW TOESTEMMING TOT MIJN AANWEZIGHEID IN UW INBOX
WITHOUT FURTHER ADO
HIER IS
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 51
Ik ben bezig met een schrijven. Af en toe krijg ik een idee en schrijf ik dat op en dan ben ik daarna weer een tijdje met mijn hoofd ergens anders en mijn vingers in mijn neus. Ik kijk een docu over Blur op youtube en realiseer me dat ik nooit wil dat het ophoudt, het optreden. Ik moet denken aan Lowlands, toen we vrijdagnacht nadat we met de Jeugd op hadden getreden nog naar Bas in zijn eentje waren gaan kijken in die andere tent en dat het zo overdonderend was om mee te maken, zelfs na de waanzin van mijn eigen show. Als de Blur docu klaar is klik ik op een soortgelijk iets over the Police maar om de een of andere reden word ik daar zo depressief van dat ik mijn laptop dicht moet klappen en op mijn smartphone naar seks moet scrollen om bij te komen. 
Ik probeer mijn hoofd te richten naar de spanningsboog en de personages tegen elkaar aan te houden om te kijken of ik kan bedenken hoe ze samen het verhaal gaan vormen. Het valt eigenlijk best mee allemaal maar om met mijn hoofd daar terecht te komen is altijd een hele zoektocht. Als zo’n hard geworden limoen die je uit probeert te persen.
Ik sta om zes uur op om te mediteren en ga daarna een stuk rennen. Ik zag in een youtube interview met Liam Gallagher dat hij ook vaak gaat rennen om zijn hoofd weer op orde te krijgen.
‘That guys gonna get told.’ weet hij dan als hij weer thuiskomt.
Het is een mooie ochtend en de lucht heeft de oliëge kleur van die Skepta Nikes van laatst. Ik ren eerst naar de stad toe en er dan een heel eind van af, over die brug waar we vroeger in de zomer van af sprongen. Er is niemand op straat. Alleen andere mensen met renschoenen aan maar die negeer ik want rennen doe je uiteindelijk in je eentje en dat weten zij ook. De stoplichten staan op rood bij de weg weer terug richting de stad. Ik blijf doorrennen op de plaats en trek mijn knieën zo hoog mogelijk op om mijn hartslag hoog te houden en dan komt er een idee en dan nog een idee en tegen de tijd dat de lichten op groen springen en ik me naar voren laat vallen om meters te gaan maken beginnen de ideeën met elkaar te communiceren en is er zowaar iets aan het ontstaan. Ik probeer tegelijkertijd dit vol te houden en niet te vergeten wat ik allemaal aan het bedenken ben. De wereld is alweer een stukje wakkerder dan toen ik de deur uitging maar daar heb ik vrede mee. Ik moet denken aan vroeger toen ik van alles wilde schrijven maar helemaal niks deed en ben blij dat dat alweer lang geleden is.
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue