View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #54

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 42 Mijn vader zei me ooit dat ik achttien zou worden in het jaar tweeduiz
 
August 3 · Issue #54 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 42
Mijn vader zei me ooit dat ik achttien zou worden in het jaar tweeduizend. Allebei die concepten waren op dat moment voor mij onvoorstelbaar. Het jaar tweeduizend was alleen al in zijn voorkomen, de twee met de drie nullen, onmetelijk futuristisch voor ons holbewoners in de twintigste eeuw. Men sprak toen nog vol ontzag over ‘het jaar tweeduizend’ met een ingetogen bewondering in de stem waar je zelf dan ‘Also Sprach Zaratustra’ bij aanvulde in mijn hoofd. De zon die opkomt over de pyramides. Een gigantische kaasschaaf die over de aarde zweeft en een schaduw werpt op de metropolen. Lachende kinderen en huilende volwassenen. Nog net geen vliegende auto’s en nikes die automatisch dichtgaan, want dat was pas in tweeduizendvijftien maar misschien al wel een zwevende scooter en hier en daar een schoen met lampjes erin. Geen ziektes meer en wereldhonger en –ismes en oorlogen. Niet in het jaar tweeduizend.
En dan achttien. Pwa. Nog zoiets. Als ik me dat voor probeerde te stellen voor mezelf zag ik lange benen en een nog langere schaduw. En lang haar, lang zoals het lange haar van mijn oudere broer, gezien vanuit mijn ooghoeken. Een groot mens, klaar om over de wereld te stampen en auto te rijden, wellicht vliegend.
Een wandelende acht met een één ervoor, klaar om er toe te doen.
De jaren verstreken, de millennia wisselden en ik verkreeg mijn stemrecht en toegang tot de coffeeshop puur en alleen door in leven te blijven. Pas jaren later kwam ik tot de conclusie dat het jaar tweeduizend gevoelsmatig nog steeds op zich liet wachten. Evenzo mijn gevoelsmatige achttien wording.
Aankomend weekend word ik zesendertig. Twee keer die achttien. Ik dacht daar eigenlijk nu deze week pas over na. Een tijd lang had ik het idee dat ik oud aan het worden was, vooral na de vijfentwintig die kwam en ging maar tegenwoordig voel ik me weer gereset. Ik heb twee kinderen en een prachtige vrouw met mijn achternaam achter het streepje achter die van haar in haar paspoort en ik doe aan de lopende band allemaal dingen. Soms heb ik ineens een blessure die heel lang door blijft zeuren en ik kan van alles mentaal niet meer aan zoals wiet roken en alcohol-katers maar dat is zo erg nog niet. Sinds de geboorte van mijn kinderen ben ik intens dankbaar voor van alles en nog wat. Eigenlijk zou je wel kunnen zeggen voor alles. Daarvoor ook al maar tegenwoordig ben ik me er nog meer bewust van. Ik vind bloemen bijvoorbeeld ineens helemaal het einde. Of het moment in de ochtend als mijn zoontje wakker wordt en honderd procent puur enthousiast is voor de nieuwe dag. Een jaar geleden begon ik hem elke ochtend te vragen waar hij over gedroomd had en elke keer zei hij: ‘Melk.’   
Maar vanochtend zei hij: ‘Dat weet ik nog niet.’
En daarna: ‘Over jou.’
Hij is geboren in tweeduizendvijftien, het jaar van de vliegende auto.
Als hij achttien wordt is het tweeduizenddrieëndertig. Misschien ben ik het tegen die tijd ook een beetje.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue