View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #42

Revue
 
HOI! IK HEB SAMEN MET SUPERSTER ILLUSTRATOR FLOOR VAN HET NEDEREND DE AFGELOPEN DRIE JAAR GEWERKT AAN
 
May 11 · Issue #42 · View online
Faberyayo's Yaynews
HOI!
IK HEB SAMEN MET SUPERSTER ILLUSTRATOR FLOOR VAN HET NEDEREND DE AFGELOPEN DRIE JAAR GEWERKT AAN EEN GRAPHIC NOVEL, GENAAMD ’HOTEL DORADO’. HET VERSCHIJNT 14 JUNI BIJ UITGEVERIJ AMBO/ANTHOS.

SICK HE?
NOISEY CREATORS KWAM LANGS IN DE STUDIO VAN FLOOR VOOR EEN GESPREK EN DAT KUNT U HIER LEZEN.
WOW IK WIL HET NU PRE-ORDEREN!
DAT KAN!
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 33
Het regent. Gelukkig.
De zon maakt me na een tijdje onrustig. Het begint leuk. Iedereen gaat naar buiten en is blij. Bloesem verschijnt en de wereld is weer vol kleur en levendigheid. Als dat op een gegeven moment voor lief wordt genomen zet de sluimerende waanzin in. Het is niet eens zo zeer iets van de mensen, die waanzin, alhoewel de volle parken en de door de zon en alcohol verdwaasde blikken er wel toe bijdragen. De zon als gigantische gloeiende bal van afleiding. Een soort shoarma-lamp slash televisie die in de lucht hangt en iedereen vermaakt en opwarmt tegelijkertijd. Ik moet weer wennen aan dat je overal naar toe kan en dat alle plekken een bepaalde functionaliteit hebben. En dat er dus overal waar ik langskom of naar kijk mensen aan het zijn zijn en de ruimte aan het befunctionaliseren zijn. In plaats van gebouwen passeren en me dan af te vragen of er daadwerkelijk allemaal personen aan de binnenkant ervan bezig zullen zijn met werkzaamheden, zijn we nu met zijn allen uitgesmeerd over het oppervlakte van de openbare ruimte.
We gaan naar een kinderverjaardag op een repurposed fabrieksterrein turned horeca-ervaring met veel zand en weinig schaduw en met een kater en ik drink nog maar een glaasje witte wijn zodat het niet opvalt dat ik er nogal zenuwachtig van word. Af en toe zet ik mijn zonnebril af zodat ik hem later weer op kan zetten.
Ik probeer te bedenken wat voor muziek er ook alweer bij dit weer hoort maar ik kom er niet uit. Sinds een tijdje klinkt alle muziek mij anders in de oren. Dingen die ik sowieso goed vond al jaren zelfs ervaar ik nu anders. We luisteren afwisselend naar vintage soul en nieuwe blanke rock. Het wil allebei niet echt beklijven. Ik haal nieuw babypoeder en ijskoffie en mijn fiets valt om en een vrouw zegt heel hard ‘Ik help je wel even hoor’ en ik vertrouw het voor geen meter. Als ze mij wel even geholpen heeft verdwijnt ze weer in een gesprek met een andere vrouw en ik probeer te luisteren waar over ze gesprekken en waarom de een op de ander indruk heeft willen maken door iemand wel even te helpen met een omgevallen fiets terwijl diegene daar wat mij betreft zichtbaar helemaal geen hulp bij nodig had.
’s Avonds liggen we op de vloer omdat het daar het koelst is. Ik kijk ondersteboven naar de televisie. Het is een film met Leonardo DiCaprio die we ooit in de bioscoop zagen en heel goed vinden maar die me op dit moment slechts verward en irriteert. De terugkeer van de zon in mijn leven heeft me helemaal ontregelt. Het is te snel en te veel. Het moet stapvoets. In kleine doses. Anders verbrandt mijn gemoedstoestand en zit ik de rest van de week met de vellen die er vanaf hangen. Ik heb wel zin om te barbecueën. Een varkensschouder te marineren met mijn broer en ijskoude droge witte wijn uit de Bourgogne te drinken met zo’n intens mineralerige smaak. Maar nu regent het. Jammer. 
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue