View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #187

Revue
 
 
February 19 · Issue #187 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 170
De scholen zijn weer open maar het is weer vakantie. De eerste dag dat ze open waren waren ze ook meteen dicht door de sneeuw. De tweede dag gleden we met de fiets van huis naar de onderwijsinstelling. De weg was precies hetzelfde als die we de afgelopen jaren al ontelbare keren aflegden, alleen zag alles er anders uit. De sfeer was gek. De ouders buiten waren opgelucht. Er hing een aura van een frisse nieuwe start rondom het gebouw waar wij allen onze kinderen zojuist achter hadden gelaten. De ouders knikten mekaar hoopvol toe. Men was veelal stil. Bang om de betovering te verbreken. Ik keek naar binnen door het raam en bedacht me dat we vergeten waren het schoolplantje mee te nemen.
Het plantje dat de naam Mike Jaxx had gekregen. Achternaam Planek. De vorige heette Jack en was een cactus maar die had iemand in zijn hand geprikt en mocht daarna niet meer mee terug naar school. Er was ook nog een plantje met rode pepers dat Roc Mics had geheten maar te veel water had gekregen en was komen te overlijden.
Het was ineens weer stil in huis. Stillig. Stiller. Wat moest ik nu? Werken? Waaraan? Voor wie?
Wat moest ik vertellen? Hoe kwam het ergens terecht?
Ik was helemaal leeg. Ik had nog wel wensen. En dromen. Het ging goed met mij. Ik had er gewoon geen zin in. Nog maar een kopje koffie dan. Maar daar werd ik weer onrustig van. Die energie moest ergens naar toe. Vroeger ging ik dan gymmen. Een uur lang stationair zweten en daarna vol endorfine de dag tegemoet. Ik kon wel een beetje thuis aan de gang. Slingeren met dumbbells. Worstelen met elastieken. Afzien met lichaamsgewicht.
Ik voelde de energie tintelen in de huid van mijn handen. Het begon ergens vlak boven mijn polsen en stroomde uit richting mijn vingertoppen. Maar wat moest ik op schrijven.
Als ik eenmaal ergens in terecht was gekomen moest ik alweer bijna beginnen mijn jas aan te trekken om terug te gaan naar school en onze erfgenamen weer in ontvangst nemen.
Ik had wel zin. Zin om iets te schrijven. Zin om individuen het leven in te roepen en te laten praten en ruziën met elkaar. Naar mijn pijpen te laten dansen. Een storm stak op in mijn buik. Ik pakte mijn laptop en klapte die open. De laptop die ik begin 2014 kocht, het meest krankzinnige jaar van mijn leven pre-kinderen. De laptop waarop vrijwel al mijn gepubliceerde schrijfwerk op totstand is gekomen en ergens stiekem verstopt ligt in de map ‘documenten’. Wat kwam ik hier ook alweer doen?
Schrijven. Vorm geven aan het licht in mijn buik en mijn handen. Het enthousiasme buigen en vormen tot een nieuwe papieren realiteit. Waar ging ik in schrijven? Word? Dat is niet meer van deze tijd. Pages dan. Ja. Pages. Nee. Ik moest gaan. De scholen waren weer open. Maar morgen niet. Morgen is het weer vakantie.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue