View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #186

Revue
 
 
February 12 · Issue #186 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 169
Het sneeuwt. Ik had niet gedacht dat we het ooit nog mee zouden maken. Ik dacht vanwege het feit dat wij als collectieve mensheid het klimaat verziekt hebben shit alleen nog maar warmer zou worden. December kwam niet van de grond. Zelfs januari viel mee. Af en toe koud. Nat ook. Soort pre-herfst. Prerfst. Zaterdag viel het nog best mee ook. De temperatuur zou zakken, hadden ze gezegd. Ik zag op twitter een plaatje van hoe het koudte-front precies het noorden van Nederland zou missen. Het voelde als zoiets wat ze aankondigen maar dan niet gebeurt. Zoals een festivalzomer.
Jaren geleden hadden ze het een paar jaar op rij over een ‘horror-winter’ die er aan zou komen. Nooit gezien. Wel extra warme jassen en schoenen ingeslagen natu. Daar heb je altijd wat aan.
Aan het begin van de avond rukte er twee brandweerwagens op tot net voorbij ons huis. We gingen kijken op het dak, hopend op geen vlammen. Het waaide als een gek en zou zo over kunnen slaan. We hoopten evengoed wel op een beetje sensatie maar zagen niet meer dan zo’n grote arm met een bakje eraan waarin een brandweerpersoon naar een hogere verdieping gehesen werd. Het blauwe zwaailicht draaide nog wel, maar niet overtuigend. Het was ijskoud op het dak en daardoor extra fijn om weer naar binnen te gaan.
Later was er weer wat. De avondklok toch nog langer door zonder concrete duiding. Iets anders met de politiek. Pratende gezichten die me niet aan stonden. Het betekende allemaal niks meer. Die eindeloze woordenstroom. Of ze nou waarheden verkondigen of door AI gegenereerde non-feiten. De situatie blijft hetzelfde. De dagen inwisselbaar. Eindeloos en voorbij voor je er erg in hebt.
Of misschien was het een tweet. De spoilers komen via de socials. Eerst staat ergens iets wat niet waar kan zijn en waar je het liefst overheen leest. Vervolgens komt het via andere kanalen ook binnen en voor je het weet weet je dat het waar is.
In bed met het licht uit hoorde ik de wind huilen over het dak. ‘Echt fijn dat het hier niet zo piept en kraakt als in het oude huis,’ dacht ik bij mezelf.
De volgende ochtend was het zo ver. Een grote witte deken was in de nacht over de stad uit gegooid zoals een liefdevolle ouder dat doet nadat het wilde kindje eindelijk in slaap is gevallen en het anders maar koud zou krijgen.
We gingen de straat op. Dubbele lagen van de teen tot de kruin. De straat was onherkenbaar. Als je wil kon je je enkel succesvol verzwikken met een stap tussen stoep en straat. We gooiden stuk sneeuw in het water op de brug. De wind sneedt gemeen in onze gezichten. We dronken warme chocolade melk met kleine marshmellows en alles was nog steeds dicht en onmogelijk en de avondklok was er nog steeds en het virus ook maar het maakte eigenlijk geen reet meer uit. We waren al sinds maart vorig jaar ingesneeuwd. Nu dan eindelijk echt.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue