View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #18

Revue
 
Weer zo'n korte alstublieft, ik heb haast! Akkoord! Avonturen op de Maan - Week 11 Het is Thanksgivin
 
November 24 · Issue #18 · View online
Faberyayo's Yaynews
Weer zo'n korte alstublieft, ik heb haast!
Akkoord!
Avonturen op de Maan - Week 11
Het is Thanksgivings Week. Ik eet me al zeker zeven dagen helemaal een slag in de rondte. De donuts en de slices wisselen elkaar in hoog tempo af. Ik ga met Daan en Job eten bij een taco restaurantje in een kelder. Job heeft abusievelijk een watermeloen-marguerita besteld die helemaal niet lekker en veel te zoet is. Ik zelf kies voor de klassieke marguerita receptuur maar dan frozen. Een schot in de roos. Dit kan een ieder aan mij overlaten. Ik heb een feilloos gevoel voor de juiste versnapering. Job neemt een slokje en ziet zijn fout direct in en als we straks, na een heerlijke ceviche en drie inwisselbare taco’s, pittoreske keldertje weer verlaten bestaat de rekening voor bijna driekwart uit FroMa’s. De ober denkt dat we Spaans kunnen omdat Daan ‘Si!’ en ik ‘Uno Mas!’ hebben geroepen. Waarschijnlijk verwarde hij ons alcoholische enthousiasme met het echte vuur waar Spaanstaligen Spaans mee spreken. ‘Dancing on my Own’ van Robyn komt uit de speakers en het is per direct ‘ons liedje’. Later volgt er nog een discussie, of je een ‘ons liedje’ wel of niet af kunt dwingen, maar dit is in ieder geval heel duidelijk. Daan en ik hadden er al gevoelens bij, het breekbare elektro pop-vloervullertje van de tedere Scandinavische, Job had nog zijn twijfels. Onderweg naar huis op de fiets echter, geeft hij het nog een kans, en laat de Zweedse Prinses zo zijn hart binnen.
Ik neem met Daan een taxi naar de concert zaal waar A$AP Mob en Dipset vanavond optreden. We zijn heel benieuwd maar niet echt want Amerikaanse rap-artiesten zijn eigenlijk altijd heel slecht live. Er staat een hele lange rij voor de deur met allemaal security eromheen die schreeuwen alsof ik niet honderd dollar per ticket heb moeten betalen maar gelukkig ben ik leuk dronken van de FroMa’s en voelt het alsof we ironisch in de rij staan. Binnen drinken we voor een fortuin bier en tequila en de sfeer is astronomisch. Beneden is een garderobe met heel groot bord waarop staat het zes dollar kost om je jas op te hangen. Ik lig helemaal in een deuk met Daan. Als we vervolgens weer boven staan zegt hij ‘Fak it. We gaan gewoon die jas ophangen.’ De zaal is als een kruising tussen wat vroeger de Heineken Music Hall heet waar ik nu de naam niet meer van begrijp en de Tuschinski, met een plafondschildering en van die opera-bakjes aan de zijkant. Het is niet uitverkocht maar wel goed vol en de mensen nemen de waardeloze en zeer onprofessionele show voor lief. Zo ook wij. Dipset laat overdreven lang op zich wachten en net als ik nog iets verder naar voren wil wordt het geluid uitgezet vanwege de curfew van het gebouw. Iemand zegt iets over ‘They Shuttin Us Down’ maar het komt natuurlijk gewoon omdat ze veel te laat begonnen zijn. Daan is al lang naar huis want die wist wel beter. Ik haal mijn jas op en vraag me af of ik kan zien of hij voor zes dollar gehangen heeft. 
Happy Thanksgiving!
Is al geweest!
Maakt niet uit!
Wees blij dat U leeft!
X

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue