View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #177

Revue
 
 
December 11 · Issue #177 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 162
De kou bijt in mijn gezicht. Zo gaat het goed. Het is mistig. Ik ben gaan rennen omdat ik wou bewegen en me niet binnen de voorgesorteerde vakken van de sportschool kon voegen. Ik kan niet geloven dat we ooit op de bonnefooi naar de gym gingen en bleven zolang we maar wilden. Aan de andere kant is het ook wel praktisch zo. Het dwingt me om na te denken wat ik wanneer ga doen. En dat dwingt me dan weer om me af te vragen wat ik eigenlijk ga doen. Vandaag is het een stuk rennen geworden. Ik heb handschoenen aan getrokken en een soort bodywarmer en legging aan. Het is een missie. Ik besluit geen podcast te luisteren maar muziek. Ik ben bang dat ik de stemmen zat word en dan tijdens het rennen moet gaan zitten kutten met die app op mijn telefoon die om mijn arm zit in een handige sleeve die net iets te klein is waardoor alles onhandig wordt. Waarom heb ik eigenlijk geen handige sleeve die de goede maat is, maar wel Magic the Gathering kaarten uit 1996 van het internet besteld?
Ik ben een wandelend enigma. Rennend. Ik zoek mijn eigen playlist erbij en zet hem op shuffle. Ik weet niet waar ik op hoopte maar het begint met Aswad’s cover van ‘Don’t Turn Around’. Een vrolijke melodie met een inspirerend refrein. Tegen de tijd dat ik bij dat gekke stuk achter de Amstelveense weg aankom, met dat hoekgebouw wat precies Berlijn lijkt, is het de beurt aan een free jazz pokoe. Ik sla alles wat ik leuk vind op op deze lijst die inmiddels al meer dan 1000 liedjes bevat. Ik kan me niet herinneren wat hier het verhaal achter was. Het maakt ook niet uit vooralsnog. In de eerste helft van het rennen is het nooit zo’n probleem. Enthousiasme is volop aanwezig. Het is pas na de helft of driekwart van de afgelegde afstand dat het mentale erbij komt. Het is dan zaak dat er niet gedacht wordt, anders zou ik dingen gaan kunnen denken als ‘ik heb kramp in mijn lies en zin in chocomel iemand moet mij op komen halen ik ben zielig en ik heb al zoveel gedaan’.
Op dat soort momenten kan de muzikale ondersteuning een cruciale rol vervullen. ‘When Doves Cry’ stort me in het diepe. ‘Spietkong’ maakt me ijskoud en emotieloos. Mijn benen bewegen uit zichzelf. Rimer en Bas toveren ‘Fraud’ in mijn oren en het kan me allemaal geen reet meer schelen. Ik ren zo de ringweg op als het moet. Ik merk dat ik boos kijk. Ik passeer de achterkant van het Olympisch Stadion en het Olympisch Hotel waar we in een kamer sliepen nadat we optraden in het Stadion in een grauw verleden dat een sprookje lijkt. Er was geen tandpasta op de kamer en het beddengoed was te strak ingestopt naar mijn mening maar het uitzicht was prachtig, weet ik nog.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue