View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #149

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 136 De wereld staat nog altijd in de fik. Ik was het vergeten. Sorry. We
 
May 29 · Issue #149 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 136
De wereld staat nog altijd in de fik. Ik was het vergeten. Sorry. We waren zo opgegaan in het virus dat het feit dat het nu droger is dan in voorgaande jaren in Augustus nauwelijks bij me registreerde. Maar daar staat het. Voor op een krant die ik niet zelf lees, want ik fok hun sowieso, maar toch zie liggen. Ik ben met Bas en ook al is hij zijn fantastische anarchistische en cynisch geniale zelf, zelfs in zijn stem lijkt een verslagenheid gekropen.
Groot geld en plet overal alle fun uit. Misschien was het wel nooit fun en heb ik het nu pas door. Er gaat geen dag voor bij dat ik niet het idee heb dat dit het is. Volwassen. Zelfs de lolletjes doen het niet. Voelen als weg vluchten. Het zijn ook uitvluchten. Snoep eten. Wijn drinken. Acht afleveringen van iets achter mekaar kijken. Manieren om niet na te denken over de waanzin van de realiteit en de waardeloze verdeling van geluk.
Het is wel warm. De zon schijnt. Er zijn overal mooie bloemen. We zijn minder streng tegen de kindjes. Terecht dan wel onterecht. We staan niet meer tegen ze te gillen dat ze niks aan mogen raken in het trappenhuis. Ze kunnen weer naar school.
Ik droom dat ik met Fred op een dak sta. We zijn naar een spa geweest en eten gebak. Ik blader in een magazine van een concert-promotor die We Are Friends heet. Ze mogen van de overheid drie festivals organiseren deze zomer. Een last valt van mijn schouders. Ik wist niet dat ik er zo naar uit keek. Als ik naar de line up kijk zie ik dat we nergens tussen staan. Het is ok. Ik durf het niet tegen Fred te zeggen. Ik ben vooral blij dat er weer georganiseerd mag worden. Tot ik wakker word.
Ik geloof niet in een vaccin. Ik geloof wel in vaccineren. Ik geloof niet dat er een vaccin komt. Het is een shitshow. Het is een dienblad vol voer voor een volle tafel dat op de grond geflikkerd is zonder iemand’s schuld. Omdat er een steen los zat in het pad van de ober. De glazen zijn gebroken, overal zit zand op, de sauzen bloeden in mekaar over, het is niet meer te redden. Maar de tafel moet eten. Maar het kan niet.
Misschien is het geen goede metafoor. Ik weet het ook even niet meer. Ik ben blij dat de kindjes weer naar school mogen en een stukje normaal leven terugkrijgen. Ik ben blij dat ze de hele tijd zo blij zijn gebleven. Ik ben dankbaar dat de afgelopen periode me gedwongen heeft om dingen te accepteren. Ook al betekent dat ook een verminderd vermogen om te escaperen. We hebben Community bijna uitgekeken. Alle zes seizoenen. De laatste twee zijn niet zo sterk meer maar we blijven kijken. Het maakt niet uit. We doen het samen. Goedschiks, kwaadschiks, etcetera.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue