View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #147

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 134 Ik hoor Make Your Own Kind of Music in een droom. In die droom raakt
 
May 15 · Issue #147 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 134
Ik hoor Make Your Own Kind of Music in een droom. In die droom raakt het mij zo diep en direct dat ik er hard van moet huilen. In de droom gaat het nummer over de kinderen. Mijn kinderen. Alle kinderen. De onschuldige schepsels. Puur. Onverpest. Allemaal uniek. Ze moeten zichzelf zijn. Het nummer gaat over dat we ze aan moeten moedigen om hun eigen pad te wandelen en hun eigen muziek te maken. Zelfs als niemand anders meezingt. Ik word er intens verdrietig van. Het zijn geen tranen van geluk. Het is de tragiek van het leven. Ik huil nog een keer in de droom en dan nog een keer. Ik droom ook over California Dreamin’ van José Feliciano maar dat doet me minder.
Als ik wakker word is het vroeg. Ik ga stilletjes uit bed zodat iedereen door kan slapen. Ik ga niet naar beneden want dan worden de kindjes altijd direct wakker. Ik ga op de kinderkamer op de ingeklapte slaapbank zitten. Het is stil. Buiten en binnen. Het rolgordijn is naar beneden en ik ben in mijn eentje. Soort van.
Ik schrijf een uur lang. Het begin is altijd een beetje zoeken maar na verloop van tijd kom ik onherroepelijk in een stroomversnelling en voor je het weet ben je echt ergens mee bezig. De zinnen volgen elkaar niet alleen op maar voegen ook aan mekaar toe. Als ik de bovenste lagen verwijderd heb begint alles te kloppen. Een directe verbinding tussen ideeën en gevoelens en hoe ik die in woorden moet vangen. Ik ben nog altijd emotioneel vanuit de droom. Als ik denk aan het gedeelte van het refrein waar ze “Even when nobody else sings along” zingen krijg ik kippenvel. Ik schrijf over de droom want in de ochtend schrijf ik over de dingen die me het direcst bezighouden. Ik probeer te verwoorden waarom het me zo raakte in de droom.
Na een tijdje is het wel weer mooi geweest. Ik moet het ook niet dood duiden. Het getik van mijn vinger toppen op de toetsen van de laptop verdwijnt. Het wordt helemaal stil. Ik weet het even niet.
Ik google het nummer. Ik weet niet van wie het is. Zo weinig betekende het gister nog voor me. Zelfs de lyrics zijn me niet duidelijk. Ik ken het uit een reclame voor een cd verzamelbox met nummers uit de hippie tijd die vaak op televisie was toen ik klein was en op zondagochtend urenlang in mijn eentje tv keek.
Het is van Cass Eliott. Een van de Mama’s van The Mama’s en The Papa’s. Het duurt nog geen twee minuten en twintig seconde. Ik zet het aan. Ik kan niet anders. Ik krijg meteen kippenvel. Ik ben overmand door emotie. Ik kijk op en zie het gezicht van mijn zoontje in de deuropening. Er is een glimlach om zijn mondhoeken omdat hij mij gevonden heeft. Tranen komen in mijn ogen. Ik neem hem in mijn armen en zet hem op mijn schoot. Ik kan hem niet loslaten. Maar ik wil ook niet dat hij zijn vader ziet huilen. Niet als ik niet kan uitleggen waarom. Ik moet hem daar niet mee lastig vallen.

Make Your Own Kind of Music ( Mama Cass Elliott )
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue