View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #144

Revue
 
HOI MEDEGENOOT HOE GAAT HET MET U? IK HOOP FANTASTISCH OF ANDERS TOCH IN IEDER GEVAL ENIGSZINS OK! WE
 
April 24 · Issue #144 · View online
Faberyayo's Yaynews
HOI MEDEGENOOT
HOE GAAT HET MET U?
IK HOOP FANTASTISCH OF ANDERS TOCH IN IEDER GEVAL ENIGSZINS OK!
WE DOEN DIT SAMEN!
NIET ALLEEN DIT NU MAAR SOWIESO ALLES IN DIT LEVEN EN BESTAAN OP DEZE PLANEET
IN ONS EENTJE MAKEN WE NIETS KLAAR, MAAR SAMEN
MAN, MAN, MAN
SAMEN!

EEN PRACHTIGE ILLUSTRATIE VAN STEVEN VAN LUMMEL! KOOP WERK VAN HEM EN WAARDEER ZIJN KUNSTEN!
EEN PRACHTIGE ILLUSTRATIE VAN STEVEN VAN LUMMEL! KOOP WERK VAN HEM EN WAARDEER ZIJN KUNSTEN!
Steven Van Lummel (@stevenvanlummel) • Instagram photos and videos
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 131
Het ene moment volgt het andere op. Paniek en dan weer vreugde. Dingen gaan door en worden gecancelled. Ik reken nergens meer op. Als ik wakker word in de ochtend vraag ik me af hoe het met mijn armen gaat. Ik heb het gevoel dat ik mijn kracht verlies. Het is alleen een gevoel. Ik knijp in gedachte in mijn bovenarm en stel vast dat het echt zo is. Maar niet echt natuurlijk. Ik durf niet in het echt te knijpen. Ik wil mijn aannames niet meten langs de lineaal van de realiteit. Het heeft geen zin. De werkelijkheid staat op pauze. Niemand kan er wat zinnigs over zeggen. Laat staan mijn bovenarm.
Het is nog vroeg. Ik ben zomaar wakker geworden voor iemand anders. De wekker gaat al weken niet meer. Zelfs bol.com heeft nog niet aan gebeld. Iedereen is in zijn eigen bed blijven liggen. Ik heb lang aan een stuk kunnen slapen maar ik ben ook teleurgesteld. Ongezellig. Nee. Het is meer het idee dat het ook een stuk gezelliger had kunnen zijn. Ik hou mijn ogen dicht. Ik ken dit moment. Ik weet ongeveer hoe laat het is. Het is namelijk ochtend. Het begin van een dag. Daar zijn gradaties in; net te vroeg, ochtendochtend en nu echt tijd om op te staan. Om het zeker te weten zou ik mijn ogen open moeten doen en daar heb ik nog geen zin in maar ik schat dat we tussen ‘net te vroeg’ en ‘ochtendochtend’ in zitten. Er is een waslijst aan dingen waar ik me druk over zou kunnen maken. Sterker nog, het zijn er zoveel dat ze door hun kwantiteit een eigen zwaartekracht in mijn hoofd hebben gekregen en er een draaikolk ontstaan is. Ik bevind me op dit moment in het oog van die storm. Ik ben slaapdronken genoeg om het te laten godzijdank. Niets blijft nog plakken. Ik denk aan andere dingen. Of nee, ik denk er niet echt aan. Het komt over me heen. Het begint in mijn buik. Ik weet niet meer precies wat ik gisteravond gegeten en gedronken heb want die persoon is nog niet opgestart. Ik bevind me in een primair voorstadium van mijn volledige zijn. Een versie van mezelf die buiten tijd bestaat. De kern van mijn ik. De kern zet zijn leesbril op en begint langzaam het verleden af te gaan. Zeker een paar glazen wijn en een reep chocolade. We moeten wat. De wind steekt op. We moeten trachten om te leven. Vroeger dronk ik omdat ik niks te doen had. We blowden om ergens over te praten. Ergens terecht te komen. Het was de bestemming. Ergens in de afgelopen twintig jaar is het overgegaan in een manier om weg te kijken van wat er gaande is. Afleiding. Een warme omhelzing in een gouden wikkel. Wijn, chocola, aandacht, seks; het maakt niet uit. Als ik alles los zou kunnen laten zou ik aan de kern van het bestaan kunnen raken. Maar niet vandaag. Ik ga zo mijn ogen open doen en plassen en mijn tanden poetsen en dan gaan we het weer doen tot het tijd is om de wijn te ontkurken en de chocolade te ontwikkelen.
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue