View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #140

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 127 Ik heb besloten dat ik niks ga doen. Geen project. Geen album. Geen
 
March 27 · Issue #140 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 127

Ik heb besloten dat ik niks ga doen. Geen project. Geen album. Geen boek. Ik ga iemand leren veters strikken en that’s it. Wijn drinken. Dat komt er anders nooit van omdat er altijd iets is wat moet gebeuren de volgende dag. Ontbijt en vervoer naar scholen faciliteren. Afspraken over meetings met betrekking tot samenkomsten. Wachtend zweet in de gym. Nu is er niks. Alleen stilte. En Animal Crossing.
Rutte praat op televisie met een doventolk er naast. 1 Juni valt. Het registreert nauwelijks. We leven in een vacuum morgen, volgende week, volgende maand, volgend jaar, volgend leven. Het lijkt allemaal even ver weg en dichtbij. Ik hoop dat niet de hele wereld failliet is tegen de tijd dat we weer het normaal mogen doen waar we zo dol op zijn allemaal.
Ik lees ergens dat muziekstreamingdiensten te kampen hebben met een daling van wel 9% van gebruik onder gebruikers. Het verbaast me eerst en daarna niks. Ik kan geen stemmen horen. Iemand die me in mijn huis komt vertellen hoe het zit met zijn of haar leven. Of erger nog, hoe diegene vindt dat wij het onze zouden moeten leven. Het voelt buitenaards. Ik heb een liedje gemaakt over in je eentje thuis een feestje vieren, alweer tien jaar geleden. Uit de cijfers blijkt dat ongeveer twee keer zoveel mensen er naar luisteren als tijdens reguliere tijden. Ik heb ook een boek geschreven over een post-apocalyptisch Nederland of in ieder geval een plek waarna een wereld tragedie nog mensen Nederlands spreken. Een liedje over verdwijnen met zijn tweeën, wegzwemmen van de realiteit.
Het is allemaal hier. Waar zal ik straks mijn kunsten over kunsten als het voorbij is? De post-quarantaine? Als er uberhaupt nog plaats is voor dat soort dingen natuurlijk. We zijn nu bijna twee weken thuis afgezonderd van vrijwel alle sociale contacten. Op papier stelt het niks voor. Twee weken. Je wacht twee weken op een pakketje. Whatever. Twee weken werk. Tuurlijk. Twee weken tot de zomervakantie.
Maar dit zijn andere weken en een andere twee. Het is het begin van een nieuw tijdperk. Iedereen kan niet wachten om terug te keren naar de dingen waar ze zich nu verstoken van zien maar hoe zullen die dingen ze nog bekoren straks? Ik las een twee van iemand die zei dat hij of zij desnoods eigenhandig Open Air op zou bouwen, dat niemand het festival van hem of haar af zou pakken. Ik vond dit grappig.
Ik kan niet wachten op een moment met zijn tweeën en een maaltijd in een restaurant met chique kleren aan en een duur luchtje op intieme plekken. Handen die niet hoeven te voeden of sussen of opruimen maar lekker met mekaar in de weer kunnen.
Al mijn kleren lijken hun raison d’être verloren door een gebrek aan sociale gelegenheden. Een rek vol Dries voor de verschoven tour staart me aan als ik in bed lig. Ook niet het einde van de wereld.
 

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue