View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #134

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 121 We zijn in de studio. Het waait de hele tijd. Het zou gister stormen
 
February 14 · Issue #134 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 121
We zijn in de studio. Het waait de hele tijd. Het zou gister stormen maar toen viel het mee en nu is het mega intens. Ik heb de tram genomen. Als ik binnenkom is Arjen in de studio. Het overvalt me nogal want ik droomde vannacht over Tim.
Ik zei dat ik hem zo miste en toen zei hij dat hij mij zo miste en toen zei ik:
“Ja, maar Tim jij bent dood.”
Zijn uitdrukking bevroor en zijn gezicht leek te vergaan. Daarna ging het ineens over een kluis vol belangrijke spullen die veranderde in een koelkast gevuld met betekenisvolle krantenartikelen.
Arjen vertrekt en we gaan aan de slag met muziek maken. We doen er eentje op de ene manier, eentje op weer een andere. We laten wat ontstaan, we proberen wat te forceren, we duwen, we trekken.
Fred haalt vegetarische gyros van het tentje op het plein. Bas zegt dat het niet meer is wat het geweest is.
“Waarschijnlijk omdat ze te succesvol zijn geworden”
We filosoferen een tijdje over waar en hoe de nep-gyros gefabriceerd wordt. Fred komt terug en de gyros smaakt prima. Ik ben blij dat er geen dood in mijn maag zit. Vroeger woonden we hier vlakbij. Ik richting het park en Fred om de hoek. Toen dronken we ook nog geen alcohol vrij bier. Al helemaal niet in de studio. Soms bij mij, soms bij Fred, soms in de studio.
Ik verloor ooit eens mijn jas met de huissleutels er in en was radeloos. Ik belde Coco 1000 keer maar kon niet uitleggen wat er aan de hand was. Ik bonkte op de ramen van de studio maar Bas was er ook al niet meer. Verslagen keerde ik terug naar Fred’s huis waar mijn jas met sleutel simpelweg van zijn bed gegleden leek te zijn. Tegen de tijd dat Coco mij terug begon te bellen kon ik me al niet meer herinneren wat mijn probleem was geweest.
Tegenwoordig is alleen nog de studio hier. Sam is verhuisd. Fred is weg. Tom woont in Bergen. Mijn zoontje is ouder in jaren dan wij hier gewoond hebben. Als ik de hoek om loop word ik een beetje droevig. De buurt kan er niks aan doen. Dat is gewoon een verzameling stenen en ramen en deuren en straatnaambordjes en verkeerslichten en bomen en planten en parkeerplekken. Het verleden dat alsmaar opgegeten wordt door een nieuw heden is wat aan me knaagt. Die twee dingen bestaan goed beschouwd ook niet echt en kunnen er ook vrij weinig aan doen dat ik overgevoelig ben voor sentimenteel zijn op nostalgische wijze.
Ik neem een slokje van de ijsthee die Fred in plaats van kombucha mee heeft genomen en schrijf nog een couplet.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue