View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #132

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 119 We zitten in de tweede meeting van de dag als ik me realiseer dat er
 
January 31 · Issue #132 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 119
We zitten in de tweede meeting van de dag als ik me realiseer dat er een heel universum aan informatie is wat ik in me op dien te nemen. Wat weet ik eigenlijk. Ik maak altijd dingen. Dingen die ik leuk vind. Anders interesseert het me niet. Ik weet niks. Puur op gevoel.
Ik heb me een stortvloed aan verplichtingen op de hals gehaald. I love it.
“Ik wil met liefst voelen als een maximaal uitgerekt elastiek,” zei Lukas een tijdje geleden tegen me,
“dan leer ik het meest.”
Het is allemaal onontgonnen terrein. Als niet voor de wereld dan toch in ieder geval voor mij.
Ik drink een filterkoffie met een espresso er nog in. Hyperspeed door de dag. Vibe met me.
Ik heb ineens zin in goulash.
En zelfgebakken brownies. Het weer maakt een honger voor thuisgekookte maaltijden in me los waar de Ubereatshonden geen brood van lusten.
Ik probeer op het woord ‘accountant’ te komen op de verre pont. Er komen twee clips van ons label tegelijkertijd uit vandaag. Wie had dat gedacht.
Bij thuiskomst liggen er twee blauwe enveloppen geadresseerd aan het label.
 Als ik geld buiten beschouwing laat ben ik zeer tevreden over alles in mijn leven. Los van het klimaat uiteraard.
Volgende week gaan we naar de sneeuw met de Jeugd. De eerste keer dronken we alle Jager die er was in het hotel en de laatste keer zag ik het gezicht van God in een bergkamp aan de pams in het busje terug naar het vliegveld.
Ik ben deze keer van plan om zoveel mogelijk te gaan slapen en wat schrijfwerk te verrichten. Misschien een voorzichtig glaasje Pommard met Den, wat dan escaleert en uitmondt in een nieuwe herrinnering voor de volgende. Memories gotta come from somewhere.
Ik maak brownies met twee soorten chocolade er in. Drie als je de witte ook meetelt. Ik doe die witte er in als een soort afwisseling voor al het andere chocolade geweld. Ik drink weinig en drugs nog minder maar ben wel verslaafd aan suiker. Het zal er op een gegeven moment ook aan moeten geloven maar het leven moet ook een beetje leuk blijven.
Ik lees Jack kerouac en vraag me af waar het heen gaat. Misschien wel nergens en is dat juist het punt. Ik ben er voorlopig zalig in verstrengeld.
Ik voel me als een groot log steenhouwwerk wat in de oudheid over boomstammen van hot naar her gerold wordt. De mensen die het trekken, de boomstammen en de touwen ben ik ook zelf of heb ik zelf gemaakt. Als ik op de plaats van bestemming aangekomen ben zal ik mezelf ook moeten aanbidden en mezelf moed en hoop in moeten boezemen wanneer de avond valt en de sterren een voor een aan de hemel verschijnen.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue