View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #131

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 118 Het is weer te warm. Niet te warm voor een North Face jas met een gaa
 
January 24 · Issue #131 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 118
Het is weer te warm. Niet te warm voor een North Face jas met een gaatje in de mouw waar veertjes uit verdwijnen. Maar wel te warm voor januari. Het hoort onaangenaam te zijn deze tijd van het jaar. Maar het is wel chill. Daar word ik onaangenaam van. De kinderen willen sneeuw. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik wil ook sneeuw. Van die wind die in je gezicht snijdt en dwars door goedbedoelde schoenen en sokken heen blaast. Ik kan niet met deze ‘medium hollandse herfst’ vibes. Het is net die te hete zomer die maar niet op hield met het bruine gras en de flauw vallende vogels maar dan met minder festivals.
Aan het einde van het Sarphatipark staat een boom waar vogels in samenscholen. Heel veel. Geen idee wat voor. Daar ben ik niet in thuis. Ze hebben een Tesla ondergescheten. Verruïneerd type beat. Ik vind hier troost in want het is heel grappig. Een ondergescheten Tesla.
Ik drink koffie en voer een goed gesprek. Positieve energie, dat komt immers uit jezelf. Ik hoor de woorden stromen uit mijn mond. Ik praat als een volwassene. De zinnen zijn coherent en goed bedoeld. Ik hoop dat iemand er iets aan heeft. Als ik binnen zit lijkt het buiten lekker koud. Mistig is het. Ik eet roerei met kaas maar geen ham en het is echt heel lekker. Geen dier dood, maar wel een koe en een kip voor lastig gevallen. Ik kan ze nog niet helemaal met rust laten. Sorry.
“Moeten we niet een glas rode wijn drinken?” vraag ik aan Abel.
“Natuurlijk moeten we dat.” Antwoordt hij.
We gaan de straat op en eindigen in het café tegenover de boom van de vogels die de Tesla onderscheten. Van de vogels en Tesla ontbreekt ieder spoor. Er is alleen een lege parkeerplek met een paar witte flatsen. We krijgen een gekoelde pinot noir uit een glas met een enorm lange steel. De eerste drie slokjes gaan er fantastisch in. Ik voel me fenomenaal. Ik praat een paar volzinnen recht uit mijn ziel en dan is het gevoel weer weg. Ik ben de draad kwijt. Ik voel me ontheemd. Onterecht uitgesmeerd. Een klontje boter in een warme washand.
Ik scroll door mijn email op zoek naar iets tastbaars. Een herkenningspunt. Ik vergeet te onthouden wat ik zoek en het scrollen zelf wordt het tastbare.
Ik heb zin om in de zandbak te gaan liggen en naar de lucht te staren en de boomtoppen maar het heeft geregend en ik zou er maar zanderig van raken.
Zin om weg te waaien.
De lucht is paars en de vogels trekken in een gigantische groep over de huizen aan het park richting de boom. Het zijn er zoveel dat het een gif lijkt. Er poept er een precies op mijn schouder en ik voel me deel van iets groters.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue