View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #129

Revue
 
HALLO LIEVE LEZER MAG IK U WAT VRAGEN? ALS DEZE NIEUWSBRIEF U BEHAAGT, ZOU U HEM DAN WILLEN AANPRIJZE
 
January 10 · Issue #129 · View online
Faberyayo's Yaynews
HALLO LIEVE LEZER
MAG IK U WAT VRAGEN?
ALS DEZE NIEUWSBRIEF U BEHAAGT, ZOU U HEM DAN WILLEN AANPRIJZEN BIJ UW NAASTEN?
OF ZOMAAR VREEMDEN?
OOK GOED!
I LOVE YOU!
DE FOTO’S ZIJN ERG GOED GELUKT DEZE KEER


Yous & Yay & Arie - VPRO
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 116
Ik heb erg veel koffie gedronken. Ik zit in een stoel voor een spiegel met allemaal visagie spullen in een fotostudio als ik tot deze conclusie kom. Mijn hart klopt op een doffe manier. Het is de combinatie van weinig slaap en veel caffeïne. De haar en make up dame spuit haarspray in mijn haar om er een slag in te fleeken en ze werkt met een penseeltje de oneffenheden weg in mijn gezicht. De paniek bekruipt me diep van binnenuit en explodeert dan ineens.
“Is dit een angstaanval?”
De gedachte schiet door me heen en ontploft als een vuurpijl vol rood sier vuur in mijn hoofd. Daarna is het meteen verdwenen ook. Alsof ik het mee moest maken om te weten dat het het niet is. Of dat het niet voorstelt wat ik denk dat het voorstelt. De laatste tijd kom ik af en toe in het gedachte-experiment waar alles wat ik denk te weten of gevoed krijg van de buitenwereld aan ‘alles’ ook niet waar zou kunnen zijn. Ik weet dat dit niet waar is. Mijn bestaan is stevig verankerd in het gevoel van de universele waarheid. Niet de gedachte daar aan. Het gevoel. Maar de suggestie ligt op de loer. Dit is iets waar mensen gek van worden, lijkt mij. Echt gekgek.
Het volgende moment mag ik plaatsnemen op een houten blok terwijl iemand van achter een grote gele ring vasthoudt om mijn middel. Wiwa staat schuin achter me op een trapje met zijn hoofd door een blauwe cirkel.
“Het haar mag wat wufter” zegt de fotografe.
Wiwa doet iets grappigs en de mensen voor mij moeten lachen.
Er ligt een papier met handtekeningen op de tafel in het keukentje van de fotostudio.
“Voor Thomas, de vriend van Manon” staat er op geschreven met handtekeningen van Fred en Bas er onder. Manon Thomas. Dat is een persoon uit het verleden. Ik teken een gezichtje met wufte haarlok als handtekening er bij.
Ik heb zin om geld uit te geven. Ik weet niet wat ik wil hebben. Ik wil ook minder willen hebben weet ik net op tijd. Dan laait de consumptiewens ineens weer op. Ik trek mijn jas aan en verlaat de fotostudio. Als ik de deur uit stap de straat op is het donkerder dan ik verwachtte. Ik kan me niet voorstellen dat ik in deze mate van daglicht nog lekker kan consumeren. Een fles wijn. Dat zou nog wel kunnen. Een prijzige fles rode wijn uit bijvoorbeeld de Bourgogne met heroïne-achtige afdronk. Uit van die grote glazen gedronken. Misschien wel liggend op het kleed. Een warme wollen deken voor de kille Januari dagen. Maar het is veel te warm voor de tijd van het jaar. De realiteit van klimaatverandering neemt mijn brein over en ontneemt me ook van deze lust. Ik loop de straat uit en besluit diep in te ademen en me te laten verpletteren door de schoonheid van het leven.
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue