View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #124

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 111 Het is eindelijk Sinterklaas. Dat betekent dat het morgen weer voorbi
 
December 6 · Issue #124 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 111
Het is eindelijk Sinterklaas. Dat betekent dat het morgen weer voorbij is en we rustig naar Kerst toe kunnen groeien. Kerst is ook een kunstmatige feestdag gebaseerd op consumptie maar geniet evengoed mijn voorkeur. Bas is al jaren cynisch over Sinterklaas, vooral vanwege de onontkoombaarheid ervan door de kinderen en school. Toen Blake twee jaar geleden een plastic Tyrannosaurus van de Sint had gekregen op de voorschool vond ik het nog bijzonder om te zien hoe blij hij er van werd. Rexie ging maandenlang overal mee naar toe en had een toch al broeierige interesse in uitgestorven oer-reptielen in lichterlaaie gezet. Rexie geniet nog steeds een status van uitzonderlijke privilege, ook al zijn er in de loop der jaren onder andere een lopende T-Rex met afstandsbediening en geluidjes èn een volledig gouden Carnotaurus bijgekomen.
Ik heb zelf überhaupt niks met Sinterklaas. De negatieve ontwikkelingen met betrekking tot zelf-uitgeroepen niet-racisten helpen daar niet bepaald bij. Ik zie al de hele week kindjes met Piet mutsjes op. Ik zat laatst koffie te drinken met Coco toen er een bakfiets voorbijkwam met een vader met twee kindjes, alle drie identiek gemutst, en Sinterklaas house uit een boomboxje. Coco zag me kijken en zei dat het waarschijnlijk ex-pats waren die gewoon extra hun best deden om er bij te horen.
“Waarom gaat Mumi niet naar school?” vraagt Blake als we op aan het staan zijn.
“Sinterklaas komt toch?”
Zijn gezicht is heel serieus.
Ik weet niet wat ik moet zeggen. Zij gaat nooit op donderdag naar school en zij mocht vandaag wel komen maar dan moest ik haar na een uur weer ophalen en dan twee uur wachten om Blake op te kunnen halen en het is gewoon allemaal net te ingewikkeld en niet nodig want ze herinnert het zich toch niet omdat ze pas twee is. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen. Moet ik gaan liegen?
“Ehhh”
Ik word onderbroken door Mum die haar chinese bloemenpak aan wil en haar diadeem met thule strik op. Mijn Deus ex Mumchina.
Ik moet de tijd nog even rekken omdat we anders te vroeg op school zijn en in de communicatie stond dat ze voorbereidingen moesten treffen in verband met de viering. Blake wil zijn pet op en mijn oude zonnebril en zijn handschoenen. Hij ziet er zo stoer uit dat ik moet huilen. Mumi moet ook bijna huilen omdat ze niet mee naar buiten gaat maar verkoopt haar verdriet graag voor Peppa Pig kijken.
Als ik aankom bij de school komt er Sinterklaasmuziek uit een boombox in de hal. Ik geef Blake een grote knuffel en druk hem op het hart braaf te zijn en niet te veel te leren. Ik loop naar buiten om het gebouw heen en kijk het lokaal in. De stoelen staan in een kring en de kindjes hebben allemaal een zelfgeknutselde stoomboot hoed op. Ik kan wel huilen. Voor de tweede keer vandaag. Hij is zo puur. Met die hoed op. Die overtuigde blik in zijn ogen. Ik moet weg. Ik wil de puurheid van wat er hier gebeurt niet besmetten met mijn negatieve aura. Ik ben bang dat als ik blijf kijken ik het zal beïnvloeden op de een of andere manier. Dit moment van vreugde moet plaatsvinden in een ouderloos vacuüm. 

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue