View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #114

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 101 Ik had me opgegeven om voor te lezen op Blake’s school. Ik dacht dat
 
September 27 · Issue #114 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 101
Ik had me opgegeven om voor te lezen op Blake’s school. Ik dacht dat ik in de klas tien minuutjes of een kwartier voor zou komen lezen uit een boek of iets dergelijks. Het leek me een leuke manier om betrokken te zijn en vooral makkelijk. Maar het werkt allemaal heel anders kom ik achter. Er is een woordenboek met plaatjes. Er is een letter van de week, deze week de T, en alle plaatjes zijn woorden die beginnen met de T. De kinderen gaan in groepjes van 3, 4 met me mee naar een ruimte boven in de school tussen de lokalen in. Er staat een tafel met 4 stoeltjes en een bank voor mij om te zitten. De kindjes mogen om de beurt een plaatje kiezen en dan moet ik ze laten vertellen over het woord dan wel onderwerp. Blake’s groepje gaat als eerste mee. Ik vind het best wel spannend. Ik kom er al vrij snel achter dat ik niet zo zeer bezig ben om de kinderen een leerdienst te bewijzen, maar dat dit een mechanisme is om de ouders de kinderen te laten leren kennen. Zodat ze weten bij wie hun kind in de klas zit? Of hoe kinderen uberhaupt werken? Er zijn allemaal verschillende soorten kindjes. Kindjes die zo enthousiast zijn dat ze niet op hun stoel kunnen blijven zitten maar wel heel lief zijn. Kindjes die niet op hun stoel willen blijven zitten omdat ze willen ontregelen. Stille kindjes. Praatgrage kindjes. Kleine kindjes. Grote kindjes. Oude kindjes.
Er is een meisje met iets om haar voet en ik wil er naar vragen want dat soort dingen zijn altijd een goede ijsbreker en kindjes praten graag over zichzelf. Maar dan twijfel ik. Misschien is het iets zieligs en ben ik een lul dat ik er over begin. Niemand anders zegt er iets over.
“Mag ik wat zeggen?” vraagt een kindje en zonder op antwoord te wachten meldt hij aan het groepje dat hij gehoord heeft dat het bazige meisje verliefd is op het ontregelende jongetje. Niemand weet goed wat ie met deze nieuwe informatie aan moet.
De ontregelende jongetjes kiezen het plaatje bij het woord ‘Thuis’ en ik vraag een van hen of hij weet in welke stad hij woont want dat weten sommige kindjes wel en andere nog niet.
“Mijn ouders hebben geen geld dus ik woon bij hem” zegt het hij en hij wijst naar het andere jongetje en ze barsten in gieren uit. Ze liggen letterlijk met hun buik op de bank van het lachen. Ik heb totaal geen grip op ze maar het feit dat ze deze gedachtegang zo hilarisch vinden vind ik weer hilarisch. Een juffrouw verschijnt uit een deur van een lokaal en leest ze de les. Als ze niet mee kunnen doen moeten ze weer naar de klas. Dit vinden ze zo erg dat ze zich ineens gaan gedragen. Ik snap er niks van.
Het jongetje dat laatst bij ons kwam spelen laat trots mijn nagellak aan de rest van de kindjes zien. Ik word geclaimed.
“Hij komt uit het buitenland, hij kan geen Nederlands” zegt het bazige meisje maar met een lieve toon en ik knik begrijpend naar het stille jongetje en gebaar dat hij het volgende plaatje uit mag zoeken.“Ik heb wel eens een grote groene tractor gezien!” zegt het stille jongetje vervolgens in vlekkeloos kinder-Nederlands.
Wat een ochtend.
 

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue