View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #112

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 99 Ik drink koffie als ontbijt want wat moet een mens anders. Ik ben met
 
September 13 · Issue #112 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 99
Ik drink koffie als ontbijt want wat moet een mens anders. Ik ben met mijn dochter in de Starbucks en ze drukt haar neus tegen de vitrine en zegt ‘die die die die die’ terwijl ze wijst naar een donut.
“Chocolade!”
Er zit een snik in haar stem die ik bijna niet kan weerstaan maar toch is het jammer joh voor haar want ik had al die met alleen maar suiker voor haar besteld. Ik brand mijn tong aan de small zwarte koffie die alsnog gigantisch is en dat is dan weer lekker voor mij.
“Zullen we even gaan zitten?” vraag ik. Mijn dochter knikt en ik wacht tot ze een plek kiest, alleen om er achter te komen dat ik blijkbaar degene ben die een plek moet kiezen. Het is een prachtige morgen.
Ik heb onlangs een nieuwe fiets gekocht, de eerste keer helemaal nieuwe fiets in mijn leven voor mij, en er een extra zadeltje en voetsteuntjes op laten zetten zodat mijn zoontje voorop kan zitten en mijn dochter in de stoel achter. Maar als mijn zoontje er niet is mag mijn dochter voor zitten. Zij vindt dit fantastisch. Ik kan niet pinpointen of het nou het gevoel van vrijheid is dat ze ervaart voorop, met de wind in haar gezicht en de illusie dat zij degene is die de richting bepaald met haar kleine handjes op het stuur, of dat het haar puur en alleen te doen is om de plek van haar broer die ze inneemt. Maar genieten doet ze. Ik durf niet te hard te remmen omdat ik vrees dat ze ergens tussendoor zal schieten, maar zij niet. Zij vreest niks. Ze gooit haar lichaam naar voren en naar achteren, handen in de lucht, voeten los van de steuntjes.
“Vogel!” zegt ze en ze wijst en ze heeft nog gelijk ook. Daar is een vogel.
We arriveren bij de sportschool waar ik ga gymmen en zij gaat spelen en ze is zo enthousiast dat ze bijna de verkeerde kant op rent. Dit is hoe ik hoopte dat de emmer zwarte koffie me zou laten voelen. In plaats daarvan ben ik een soort bodystoned van moeheid terwijl mijn hersenen aan een stuk door aan ratelen. Het ene geniale idee volgt het andere in rap tempo op maar mijn actieve zelf is te traag om ze te pakken te krijgen. Ik ga als sportoefening nog meer fietsen, want, why the hell ook not. Ik luister een podcast over memoires en vraag me af of dit dat ook is. De memoires van mijn hoofd. Ik weet niet hoe, maar 600 caloriën en 40 minuten verstrijken en ik verlaat kletsnat de gymvloer. In de kleedkamer kom ik erachter dat ik de sleutel voor mijn echte fiets niet meer kan vinden. Ik schiet paniekerig naar buiten, bang dat ze denken dat ik vergeten ben dat ik hier met mijn kind gekomen ben en dan dat ik een slechte ouder ben. Mijn sleutels zitten nog in mijn echte fiets die ook nog eens niet gestolen is. Dank u god, voor weer een zalige dag in het paradijs.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue