View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #111

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 98 Voor het eerst in tijden zijn de kindjes de hele nacht niet wakker gew
 
September 6 · Issue #111 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 98
Voor het eerst in tijden zijn de kindjes de hele nacht niet wakker geworden. Ik voel me door de mangel gehaald maar wel uitgerust vreemd genoeg, ondanks dat ik maar zes uur geslapen heb. Ik vind Blake uitgeteld op zijn buik in bed en maak hem wakker. Hij is excited. Ik heb gisteravond gezegd dat we samen op avontuur zouden gaan. We gaan met zijn allen naar beneden en ik hoor Veras stem via het trappenhuis omhoog komen. Hij heeft Blake direct te pakken op de een of andere manier. Ik ben blij. Ik kus Coco en Mumi gedag en we gaan in de auto. De chauffeur heeft niet geslapen door de hitte en ik vind het meteen een onveilige situatie en vraag me af wat ik Blake aan doe maar de paniek zakt en Blake is helemaal in zijn element. Hij heeft geen last van wagenziekte en praat honderduit. We halen nog iemand op en rijden dan naar Limburg. Blake noemt het de hele tijd ‘Limburger’ en elke keer moet ik stiekem een beetje huilen omdat hij zo schattig is. Ik ben blij dat we dit vastleggen voor hem voor later. Zijn onschuld. Hij doet het zo goed. Hij gaat overal in mee en leert een speciale drie traps high-five van de jongen die we nog opgehaald hebben. We filmen wat dingetjes op een veldje en Blake wil op een trampoline en hij blijft maar door gaan terwijl zijn hoofd al helemaal warm en rood wordt. Hij geniet van de aandacht en voelt dat iedereen in dienst van hem staat en ik realiseer me andermaal hoe bizar en bijzonder deze situatie is. Hij vindt de trampoline en de boom met de appeltjes en het fort gemaakt van lakens het sickst. En al het speelgoed. Er is een scene waar een paar van de jongens verkleed zijn als spoken en we door de kamer met ze moeten gaan dansen en ik denk dat hij het niet gaat trekken maar hij wordt zo enthousiast dat hij iedereen op commando laat springen. Als het tijd is om te slapen doe ik hem in bad en maak ik een bedje op in de kamer naast de keuken omdat het veel te warm is in de slaapkamers boven in de gehuurde boerderij. Ik word ineens overspoeld door een naargeestige vibe van de woning. Er staan allemaal kamers leeg omdat het te koop staat en het gebrek aan leven raakt een verkeerde snaar ofzo. We moeten straks nog een shot draaien buiten en Blake ligt te slapen en een van de jongens blijft achter om op hem te letten maar toch wil ik hem niet alleen laten hier. Ik loop met een fakkel door de wei langs een boom met twee van de spoken erachter en ik voel op dat moment al hoe lijp dit shot er uit ziet en er treedt een soort realiteit overschrijding plaats en ik kijk naar de vlam van de fakkel en zie hoe de tijd anders beweegt. Als we terug komen in het huis ben ik opgelucht dat er niks veranderd is en Blake lekker ligt te slapen.
De ochtend komt en Blake wil heel graag de andere jongens wakker maken. Mijn hart kan het allemaal niet aan. Ik weet niet waar ik zo’n lief jongetje aan verdiend heb. Ik maak een broodje met pindakaas en een broodje met chocoladepasta voor hem terwijl hij met de doos lego speelt die nog in de kamer staat.
‘Veertje?’ hoor ik hem zeggen terwijl ik uit de douche kom. Ik loop de andere kamer in en zie Blake naast Lyon op de bank zitten en een heel belangrijk verhaal vertellen. Ik vind een pot met zakjes witte thee met perzik en ik heb geen hoge pet op van fruitthee maar ben toch dankbaar. Het is een stuk minder warm dan gister. We hebben het overleefd. Ik breng het bedje weer naar boven en pak alles in en we gaan met zijn allen in de gehuurde Seat. Ik ben ineens de enige met een rijbewijs dus ik moet wel rijden en dat vind ik eerst moeilijk omdat ik naast Blake wil zitten en hem continu wil kunnen aanraken en gerust stellen maar Veras doet heel erg zijn best en het is eigenlijk helemaal niet nodig en dan draait het om naar dat ik het juist fijn vind degene te zijn met de controle over de auto en ook de situatie. We rijden over slingerende weggetjes het Limburgerse landschap uit en het Brabantse in. We stoppen bij een tankstation en ik vind een wit vriendje dat naar pepermunt ruikt op een wc manier voor het rode mannetje dat al naar kersen rook voor Blake. Op de parkeerplaats bij het bos kom ik erachter dat Blake’s zonnehoedje niet meer in de tas zit en iets brokkelt af in mijn binnenste. Het hoedje is zo schattig, en hij vindt het zo leuk om te dragen en toen ik hem zag met het hoedje op was hij zo trots en dat was weer zo aandoenlijk omdat het zo’n schattig hoedje was en ik bang was dat hij het dan zelf niet schattig zou vinden en dus niet op zou willen maar juist omdat hij het hoedje zelf wel heel mooi vond maakte het het allerschattigst. En nu is het weg. Ik heb het niet eens uit de tas gehaald. Het voelt alsof door mijn toedoen een deel van zijn onschuld voor altijd in Limburg achter zal blijven. Ik smeer Blake in met zonnebrandcrème en hij vraagt of ik de andere jongens ook in ga smeren. We draaien nog een paar shots in het bos. Ik merk dat Blake erg moe is en minder geduldig is dan gister. Gelukkig is iedereen een beetje vermoeid en draaien we vandaag maar een paar uur. Ik loop met mijn voeten door een bramenstruik en krijg een kras bij mijn enkel waar bloed uit komt.
‘Bloed! Papa!’ zegt Blake.
‘Oh nee! Ik vind het zo zielig voor je, Papa!’ zegt hij. Zijn hoedje. Hoe kan ik nou net zijn hoedje kwijt zijn geraakt. In de auto onderweg terug valt hij in slaap op de grote beer die de productie jongens mee hadden genomen. Hij heeft bedacht dat het de broer van Kiki is en hij mag hem van Veras in ieder geval tijdelijk even meenemen. Als we in Utrecht Lyon afzetten en IJsman ophalen om de auto straks weer terug te rijden schrikt Blake pas wakker. Hij is overstuur en ik neem hem mee op ijsjes te halen in het winkelcentrum. We kiezen die in de vorm van watermaloen en hij mag ze uitdelen aan de jongens.
‘Jongens, ik vond het heel leuk. Zegt hij met een piepklein stemmetje, maar hij meent het zo ontzettend. Ik breng hem naar Ashwin en vergeet notabene zijn doek mee te geven maar dat maakt niet uit want hij valt meteen in slaap.
Coco ligt beneden horizontaal over de bank gedrapeerd met George en Bibi terwijl Mumi heen en weer rent. Iedereen in bikini dan wel luier. De vrouwelijke sfeer is zo contrasterend met de 36 uur met de jongens waar ik net uit kom. Ik word me accuut bewust van het feit dat ik stink. Ik kus Coco en babyzus in de buik en wil een knuffel van Mumi maar die rent meteen gillend weg.

Faberyayo - Legokastelen
INDIEN U, NA AL DEZE TEKST NOG ZIN HEEFT OM MIJ TE HOREN PRATEN OVER ONDER ANDERE MEZELF DAN IS HIER:
DE WILDE HAREN PODCAST WAARIN IK ONLANGS TE GAST WAS
DE JONGSTE AFLEVERING VAN YOUS & YAY MET CHARLIE CHAN DAGELET
DANK U EN TOT SNEL
X
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue