View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #107

Revue
 
HALLO LIEF PERSOON IK HOOP DAT U EEN FIJNE VAKANTIE GENIET ALS U EEN MOMENT HEEFT WAT GEDOOD MOET, ZO
 
August 9 · Issue #107 · View online
Faberyayo's Yaynews
HALLO LIEF PERSOON
IK HOOP DAT U EEN FIJNE VAKANTIE GENIET
ALS U EEN MOMENT HEEFT WAT GEDOOD MOET, ZOU U KUNNEN OVERWEGEN EEN UUR EN EEN KWARTIER TE LUISTEREN NAAR HET VOLGENDE GESPREK, TUSSEN MIJZELF, YOUSEF EN MEROL
OF EEN ANDERE, UIT HET ARCHIEF!
DANK U ZEER
VERGEET U NIET GENOEG VOCHT IN TE NEMEN DEZE DAGEN?
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 94
De tijd gaat stroperig in Andalusië. Maar de stroop is niet te vertrouwen. Soms is het ineens half elf in de avond. Of een drie dagen later. ’s Ochtends fiets ik met Zoë over het bergpad met de gaten naar het dorpje. De eerste klim is bijna niet te doen en bovenop krijg ik bijna een hartaanval maar daarna is het allemaal smooth sailing. We drinken zwarte koffie en verse jus als ik het na een goede tien minuten eindelijk besteld krijg bij de barman die druk heen en weer rent tussen de keuken en de bar tussen het schelden door. Op een suikerzakje staat dat je de tijd niet terug kan draaien maar de klok wel opnieuw op kan winden. We praten over geld en scripties en elektra en keukens. Ik ga in het water met de kindjes en ze kunnen allebei ineens zwemmen. De een met nog minder hulpmiddelen dan de ander. We gaan voor mijn verjaardag uit eten bij mijn lievelingsrestaurant en ze hebben mijn lievelingsgerecht voor gemaakt terwijl het eigenlijk meer een streekding van Cordoba is. Ik zit eigenlijk al vol maar eet toch nog een heel bord van de gefrituurde aubergines met de donkere honing want alleen de heer weet wanneer ik de kans weer krijg. Blake wil zijn ketting om en ziet er ineens uit als een niño. Na afloop is er ook nog mijn favoriete taart, wederom speciaal vervaardigd voor mijn verjaardag. Ik kijk twee dagen niet op mijn telefoon en de wereld is er niet drastisch ander door. Zoë vindt een salamander in een opgerold matje en Blake noemt hem Trexor en wil hem houden.
Er zijn vijf kittens en Blake noemt vier ervan Trexi, Gaatje, Giekje en Maxje. Later wordt heeft Mei een wolvenknuffel gekregen en wordt Maxje Wolfje zodat de wolvenknuffel Maxje kan heten. We rijden over een slingerweg door een vallei met een dorp met allemaal steile en hele smalle weggetjes en ik leer dat luiers hier pañales heten en Mei nog steeds wagenziek wordt. ’s Nachts zijn er sterren en dat vergeet ik altijd. Blake vraagt waarom de nieuwe maan dezelfde maan is en niet echt een nieuwe en ik weet het antwoord niet maar wil het ook niet googlen. We kijken Totoro op mijn laptop en ik val in slaap op de bank met Mei terwijl Ponyo aanstaat. Ik probeer een stukje Nausicäa maar het is te mooi en ik trek het niet. Ik kijk met George Kurenai no Buta en ben blown away door de aandacht voor detail en hoe Miyazaki even geobsedeerd is door zijn materie als hij zijn karakters laat zijn door vliegmachines. Straks moet ik weg maar ik kom ook weer terug. Een kleine hik in het geluk. Meer is het niet. Ik voel me klein en zeer dankbaar weggestopt in de warme heuvels. 


Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue