View profile

Faberyayo's Yaynews - Issue #103

Revue
 
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 90 We waren in Tokio met zijn tweeën want dat kon ineens. Mijn schoonmoed
 
July 12 · Issue #103 · View online
Faberyayo's Yaynews
AVONTUREN OP DE MAAN - WEEK 90
We waren in Tokio met zijn tweeën want dat kon ineens. Mijn schoonmoeders kwamen oppassen op de kindjes in ons huis en ik had vrij en Coco mag nog vliegen en er was budget. We waren niet op zoek naar een mogelijkheid maar we kregen het gespreide bedje ineens op een dienblad aangereikt en zo geschiedde. Twee weken voordat ik in het Olympisch Stadion moest spelen hadden we het besloten en geregeld en het voelde zowaar nog onwerkelijker dan de show in dat stadion.
Ik boekte de tickets en we besloten te gaan slapen in het hotel waar we ook hadden geslapen toen we in 2010 voor het eerst samen op vakantie waren in Tokio. Het was gunstig wegens zijn centrale ligging maar vooral ook nostalgisch. Er was ook nog het Muji hotel, beseften we later, maar men moet altijd nog iets te dromen over houden. Coco maakte spreadsheets met kinderdaginvullingen waarvan ik meteen al vermoedde dat mijn schoonmoeders ze ongelezen aan de kant zou schuiven maar waarvan ik ook wist dat het uiterst belangrijk was dat ze opgesteld zouden worden. We besloten wat swag-technisch ons thema zou worden en hoe we ruimte in de koffers zouden waarborgen om zoveel mogelijk troep mee terug te kunnen nemen. Blake ging ’s ochtends naar school en we legden Mei in bed om een slaapje te doen en verdwenen richting het vliegveld. Het was de zachtste pleister ooit van een wonde.
Op het vliegveld namen we een upgrade naar Business omdat we het verdiend hadden en goedkoop leek maar niet was maar toen hadden we het al besloten. Ik kocht een gigantische reep chocolade met zeezoutkaramel, alleen omdat hij gigantisch was en we vlogen zalig gestrekt richting het land van de rijzende zon. Het hotel was precies wat het zijn moest en alles was weliswaar anders dan de laatste keer, het was ook precies wat we verwachtten en nodig hadden. We dronken blikjes koude en warme koffie uit de bontgekleurde automaten waar de stad mee bezaaid is en maakten kilometers en verslonden calorieën. Het was de ochtend van de een na laatste dag en ik zat in het piepkleine badkamertje op een plastic zitje semi-traditioneel te badderen toen de vloer begon te schudden en mijn hart verzakte. Ik verstijfde maar kwam ook in beweging en trof mijn Coco bij het bed.
‘Voelde jij dat ook?’
Ik knikte. Ik besloot geen koffie te drinken die dag. Het regende pijpenstelen en we namen een stel metro’s naar het kunstmatige eiland Odaiba. Zolang we in de metro zaten kon ik niet denken aan aardbevingen om de een of andere reden. In de rij voor het multi-media museum verzonnen we ineens een naam voor het nu nog maar halve kindje wat we wel met ons mee hadden genomen op vakantie. In het museum was het zo druk dat ik nog meer de zenuwen kreeg dan voorheen en Coco trok überhaupt de hele vibe van het kunstmatige eiland niet. We gingen nog op de foto met Gundam Unicorn en ik nam een biertje om in de metro op te drinken tegen de schrik want dat kan gewoon daar.
‘Ik baal dat het alweer voorbij is. Maar ik mis de kinderen zo erg, at the same time.’ Zei ik en Coco zei dat ze precies hetzelfde voelde. De aarde beefde niet meer en toen de vliegtuigwielen in werden getrokken was alles weer goed.

Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue