Bekijk profielpagina

Televisie is pas wijs als ge ervoor kunt SCHRIJVEN

Revue
 
Ik kijk geen televisie, want dat is te verslavend. Het tv-toestel in onze living gebruiken we enkel v
 

Mensbrugghe schrijft dingen

17 november · Editie #17 · Bekijk online
Een ghostwriter hoort geen beroemd auteur te worden, dus schrijf ik in het verborgene. Toch kan ik geweldig trots zijn op de boeken die ik stiekem schreef. Welke boeken dat zijn, komt ge hier te weten.

Ik kijk geen televisie, want dat is te verslavend. Het tv-toestel in onze living gebruiken we enkel voor films en YouTube.
Tv is een aanslag op uw vrije tijd. Dus ben ik een terrorist, want ik ben iets aan ’t schrijven voor televisie.
Het is de max.
Maar eerst een paar superwijze artikels van andere mensen.

We hebben een dakterras
Ontbijt op het dakterras van een Duplo-villa.
Maurice, onze oudste, is eergisteren vier geworden.
Omdat hij zo'n vriendelijk, warm ventje is, beloonden we hem met een Duplo-huis.
Zo hebben wij nu toch ook een heel klein beetje een dakterras.
Heerlijke ellende, word je vrolijk woest van
“I only have three seats left”, zie de mevrouw van de vliegmaatschappij tegen het gezin van vier.
Thomas van Luyn moest verwerken dat er voor hem geen plaats meer was op het vliegtuig terug naar Nederland.
Wanneer de vliegmaatschappij meer tickets verkoopt dan er zitjes zijn en niemand beslist om ziek te vallen of te laat te komen, dan is iemand de klos.
Ik mag hopen dat Thomas van Luyn nog váák de klos is, want hij schrijft er heerlijk over.
Direct op de wachtlijst. 'Fuck you' was helderder geweest
De Boekenbeurs, part deux
Vorige zaterdag ging ik nog eens In de baan van de ring signeren op de Boekenbeurs.
Deze keer was Tom Verbruggen, de fotograaf, er ook bij.
We mochten op twéé boeken onze krabbel zetten.
We verveelden ons echter niet en ik kreeg een idee voor een eigen kookboek:
Koken zonder gedoe.
Koken met zo weinig mogelijk afwas, toestanden en onvindbare ingrediënten.
Maar wel met véél smaak.
’t Is al gepitcht aan onze uitgever (Borgerhoff & Lamberigts), hopelijk laten ze snel iets weten.
Ikzelf naast Tom Verbruggen (rechts, met boek).
De pracht van pijn
De beste fictie is tegenwoordig non-fictie.
Serieus, tegenwoordig kunt ge elke week prachtige verhalen lezen, gratis en voor niets op ’t internet.
Dit gaat over pijn:
The Problem of Pain
Het is wreed schoon, geloof mij.
Dat de wereld er zo gewóón uitziet, ligt aan uw ogen
Te vaak denk ik:
Wat ziet het er hier sáái uit.
Ik hunker naar buitenaardse landschappen, vol rare wezens en rotspieken van kilometers hoog tegen een bloedrood wolkendek.
Om die landschappen te zien, moet ik niet in een ruimteschip springen.
Gewoon dichter kijken naar wat zich voor mijn neus bevindt.
Blijkbaar:
The World's Tiniest Wonders, Revealed Through Photomicrography
Spannende wetenschap
Dit is een stukje over neuropathologie.
Over een sportman die zoveel hersenschade opliep dat hij ging moorden.
En uiteindelijk ook zichzelf van kant maakte.
Ik zeg het allang: sporten is zeer ongezond als ge ’t niet rustig doet.
On the Table, the Brain Appeared Normal
Jobs, jobs, jobs? Waarom?
Ik weet niet of ik volledig akkoord ga met wat in dit stukje staat, maar ’t is een onderwerp waar ik wel regelmatig over nadenk:
Móéten mensen zich wel kapot werken? En waarom dan?
Als freelancer heb ik het redelijk gemakkelijk:
Ik doe alleen waar ik goesting in heb en laat er mij nog voor betalen ook.
Tegelijk besef ik dat er in de VS en zelfs Europa zeer veel werkende armen zijn.
Wat is het doel van een job waar ge niet van kunt leven?
What, exactly, is the point of earning a paycheck that isn’t a living wage, except to prove that you have a work ethic?
De ‘job’ is een uitvinding die, schat ik, nog geen vijfhonderd jaar oud is.
Daarvóór hadt ge ook al betaalde bezigheden en beroepen, maar een arbeidsmarkt gelijk vandaag bestond niet.
Een arbeidsovereenkomst tekenen, daarmee geeft ge u toch altijd over aan vrijwillige loonslavernij?
Stop met werken!
What if jobs are not the solution but the problem?
INTERMEZZO: geflambeerde duiven
De standaardtaal is NIET de norm, oké?!
Spreken mensen geen taal misschien wanneer ze geen Standaardnederlands spreken?
De jongste weken heb ik al verschillende opiniestukken en Facebookposts zien passeren over dialect, tussentaal en standaardtaal.
De puristen komen altijd af met hetzelfde riedeltje:
De Vlaming is een slordigaard die zijn taal niet verzorgt en die beter zijn best moet doen om Algemeen Nederlands te spreken.
Neen, neen, en nog eens néén, dat is dikke zever.
De standaard komt voort uit het taalgebruik van de sprekers, niet uit wat normgevers mooi en correct achten.
Zó werkt taal.
Ik verzin dat niet, taalwetenschappers met titels en al zeggen hetzelfde: 
Pas wanneer de hoeders der standaard zich realiseren dat ze een ideologische routine napraten, en pas wanneer alle partijen in het debat zich vooral door wetenschappelijke inzichten laten inspireren, kan er enige hoop gekoesterd worden op de ontwarring van het kluwen der Vlaamse standaardtaaldynamiek.
Maar wat doen de normgevers?
Taalgebruik afwijzen.
Merci, jongens, om de Vlaming een schuldgevoel aan te praten over de taal die hij spreekt.
Maar goed, leve de wetenschap:
Het verkrampte standaardtaalideaal
Het excuus van incompetentie
Almaar meer vrouwen doen hun mond open en almaar meer mannen met macht moeten toegeven dat “er dingen gebeurd zijn” en dat ze zich daarvoor verontschuldigen.
In hun entourage mompelen andere mannen dat ze verrast zijn en van niets wisten.
Zegt Lili Loofbourow:
The bumbler’s perpetual amazement exonerates him. Incompetence is less damaging than malice. 
Mannen veinzen liever incompetentie dan te moeten toegeven dat ze mee schuldig zijn. 
Men are every bit as sneaky and calculating and venomous as women are widely suspected to be.
Hard stukje, hoor.
Maar wellicht is dat gemompel op zijn laatste benen aan ’t lopen.
The myth of the male bumbler
Deze reporter van toestanden wordt scenarioschrijver
De Krant van West-Vlaanderen bracht de primeur:
Comedians Bart Vanneste en David Galle schrijven een nieuwe tv-serie, en doen dat samen met acteur Wouter Bruneel en journalist ikzelf.
Awel, het bericht klopt.
Bart vroeg mij eind augustus om mee te brainstormen en intussen hebben we een heel verhaal, geordend in dertien afleveringen en bevolkt met allerlei personages.
De werktitel luidt:
Barichara.
’t Gaat over backpackers die zichzelf iets wijsmaken en botsen op het echte leven.
Bart 'Freddy De Vadder' Vanneste schrijft aan nieuwe tv-reeks (en droomt van Netflix)
Het is wreed wijs om te doen, maar de ironie is dat ik zelf geen tv kijk.
Zodra ge de tv aanzet, zapt ge tot ge uw ogen niet meer open kunt houden.
Ge wílt stoppen met kijken, maar een boeken openslaan lijkt opeens zo vermoeiend.
Ik kijk daarom geen tv, maar lees wel een machtig boek over verhalen schrijven voor film en televisie:
Into the Woods, van John Yorke.
Dat leerde mij alvast dat ons verhaal zeer goed zit van structuur.
Nu dat hele ding nog uitschrijven.
Later meer!
Geniet ondertussen mee van wat Wouter van de week klaarmaakte:
De hartjes en levers van enkele duifjes.
Wouter 'Wulle' Bruneel kookt met vuur.
En nu begin ik aan mijn weekend.
Tot later!
tim
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Tim F. Van der Mensbrugghe met Revue.