Bekijk profielpagina

Mijn werk verplettert mij en ik lig te juichen

Revue
 
In tijden van extreme drukte sneuvelt deze nieuwsbrief als eerste. Enfin, ná mijn gras afrijden en de
 

Mensbrugghe schrijft dingen

21 april · Editie #7 · Bekijk online
Een ghostwriter hoort geen beroemd auteur te worden, dus schrijf ik in het verborgene. Toch kan ik geweldig trots zijn op de boeken die ik stiekem schreef. Welke boeken dat zijn, komt ge hier te weten.

In tijden van extreme drukte sneuvelt deze nieuwsbrief als eerste. Enfin, ná mijn gras afrijden en de planten water geven. Het gras mag nog een dag groeien, maar de kamerplanten kregen vandaag voor het eerst in drie weken water en u krijgt een nieuwe nieuwsbrief.
Met excuses voor de vertraging, maar in ruil stuur ik u een blafte die uw mailbox doet kraken.

Zó druk had ik het dus
Met Maurice (3) op de Leie.
(Oké, dat was de zondag vóór er een vloedgolf van werk in mijn nek viel en mij omver smeet.)
Het geheim van de Kinky Star
Ik houd niet zo van muziekoptredens. Mijn aandacht dwaalt daarvoor te snel af. Optredens in cafés vind ik vreemd genoeg wel wijs. Ze duren niet zo lang en de omgeving van een café ligt mij meer dan die van een concertzaal.
Het ultieme muziekcafé blijft de Kinky Star, aan de Vlasmarkt. Op 12 april is de Kinky Star verjaard, de dag nadien begon er een tiendaags feest. In dit stukje probeerde ik te achterhalen wat het geheim is van het muziekcentrum dat door Luc Waegeman werd opgericht:
Kinky Star, al twintig jaar één grote familie
Fake news is van alle tijden
Ik schrijf liever jolige reportages dan serieuze artikels omdat ik me bij die laatste altijd afvraag: ‘Fuck, klopt het beeld wel dat ik schets? Zit er voldoende nuance in?’ In stukken waar ge scherts moogt gebruiken, moet ge u daar allemaal niets van aantrekken.
Bij De Morgen ben ik veertien jaar geleden begonnen als De Liegende Reporter en soms kriebelt het om weer zulke dingen te doen: onzin verpakken als nieuws, de realiteit overboord kieperen.
Ik ga een teletijdmachine uitvinden en mijzelf terugflitsen naar de negentiende eeuw, want toen trokken ze zich geen fluit aan van de feiten. Heerlijk moet dat geweest zijn:
How the techniques of 19th-century fake news tell us why we fall for it today
Gesprekken met mensen die dood zijn
Soms vloeit er uit allerlei hoeken van alles samen. Dat heb ik nu voor met In de Baan van de Ring, het boek (plus tentoonstelling) dat ik met Tom Verbruggen maak over de Gentse stadsring.
Jaren geleden, in 2009, nam ik verschillende interviews af met bewoners van de Rabottorens, de somberste sociale woonblokken van Gent. Het boek dat we daarover gingen maken, is er echter nooit gekomen.
Onlangs ben ik in mijn kelder gedoken om het notitieboekje te zoeken waarin die gesprekken staan. Ik heb ze nodig voor In de Baan van de Ring. Net toen ik die oude interviews, sommige met mensen die al overleden zijn, zat over te tikken, kwam het nieuws binnen dat de sloop van de tweede Rabottoren begint:
Sloop tweede Rabottoren gaat van start
Ik ben blij dat ik die bewoners hun verhaal alsnog kan vertellen.
Crowdfunding werkt precies
Ik ga eerlijk zijn: ik had er weinig vertrouwen in toen Tom voorstelde om het budget voor In de Baan van de Ring te spijzen met crowdfunding. Wie zou er nu geld geven aan twee pummels die voor hun plezier de Gentse ring afwandelden?
Een dikke week later hebben we ons verhoopte bedrag al binnen en de mensen blíjven hun portefeuille opentrekken. Ondertussen zitten we al aan 2.755 euro – terwijl we maar 2.500 euro gevraagd hadden.
Dat doet ontzettend veel deugd. Niet alleen omdat we nu verlost zijn van een financiële kopzorg, maar vooral omdat mensen blijkbaar overtuigd zijn van de schoonheid en het nut van ons project. Dat is wijs.
Als ge al van plan waart om te sponsoren, maar vergetelheid overviel u, dan kunt nog altijd terecht op onze crowdfundpagina:
Tom Verbruggen presents 'In de Baan van de Ring'
Nog wat reclame voor kanovaren
Wouter Woussen op de Leie bij zonsondergang.
Water is magisch, maar ge vergeet dat zo gemakkelijk. Ge zit na een lange dag in uw zetel en ge verwacht dat ge er niet meer uit gaat komen, maar dan beginnen maten berichtjes te sturen en voor ge het weet, staan ze voor uw deur te springen gelijk scoutsjongens op speed. Ge sleurt een paar boten uit uw garage, ge gooit ze op het water, ge ziet de ondergaande zon spiegelen op die kleine golfjes en ge weet: nu zou ik nergens anders willen zijn. Nergens.
Mensen die de prestatiedruk van de 21ste eeuw niet kunnen dragen: koop een kano en spring erin. Andere mensen: ook.
De daverende triomf van een vuil kot
De Morgen vroeg mij niet alleen om een aankondigend stuk te schrijven over twintig jaar Kinky Star, ik mocht er ook een avond feesten.
Het was de eerste avond van hun viering, donderdag 13 april. Drie bands traden op, allemaal met veel lawijt. Na het eerste nummer had ik al fluitende oren. Maar verdomme, ik heb ervan genoten.
Hier mijn verslag van de avond:
Twintig jaar Kinky Star: de daverende triomf van een vuil kot
Een stad is geen parking
In Gent en (verre) omstreken is er veel te doen over het nieuwe circulatieplan. Mensen beweren dat ze Gent niet meer in kunnen met hun wagen, dat de stad onbereikbaar is.
Elke Europese stad worstelt met mobiliteit, maar wat het in Vlaanderen nog erger maakt, is dat onze hele ruimtelijke ordening een rommeltje is. Altijd is het beleid ervan uitgegaan dat het platteland dient om comfortabel te wonen en de stad om comfortabel te parkeren (en te werken). Dat beleid botst nu op zijn grenzen.
Een stad – zeker één met een middeleeuws stratenpatroon – is niet geschikt als parking. Niet alleen staan die geparkeerde wagens in de weg, het zijn vooral bestuurders die parkeerplek zoeken die steden onleefbaar maken. The Economist heeft het er in het lang en het breed over:
Parkageddon: How not to create traffic jams, pollution and urban sprawl
Het beste van Pasen
Ik vond dit zeer lollig van De Speld:
Nederlanders verstoppen paaseieren zodat moslims ze niet zien
Verrijs dan toch!
Deze merel weigert uit de doden op te staan.
Toch iets dat opgerezen is
Deze miniquiches deden op Pasen wat van hen werd verwacht.
Ik mis Vos nog altijd, maar hij is een klein beetje terug
Leon Verdonschot heeft een biografie geschreven over Luc De Vos, de Gentse knuffelbeer die ons in 2014 ontviel: VOS. Verdonschot is een Nederlander en ik denk dat zijn boek daarom zo goed is: hij had de nodige afstand om Lucs vele conflicterende facetten te belichten. Door dat mysterie in al zijn complexiteit te schetsen geeft de biograaf Luc een beetje terug.
De Morgen vroeg me om VOS te bespreken. Ik las het boek in een razend tempo uit en gaf het vijf sterren. Dit was mijn conclusie: “Wat Verdonschot ons schenkt, is begrip. Begrip voor de mens Luc De Vos, en een nog dieper respect voor de artiest. Luc was een onlegbare puzzel: vielen de stukjes in één hoek in elkaar, dan geraakten ze aan de andere kant weer in de war. Verdonschot beantwoordt vragen waar we al sinds 29 november 2014 mee worstelen. Luc was een tegenstrijdig icoon, VOS is zijn monument.”
Hier de volledige recensie:
'VOS': monument voor een tegenstrijdig icoon
Wat meer promo voor het boek, uitgegeven bij Lebowski:
VOS - Leon Verdonschot
Ik kroop weer in mijn auto om rond de ring te cruisen
Daarnet schreef ik al dat er met In de Baan van de Ring van alles samenvloeit. Dat is niet alleen zo voor die Rabottorens. Soms moet ik mijn werk aan dat boek over de Gentse ring onderbreken om urenlang over diezelfde ring te gaan rijden.
Drie weken geleden testte ik voor De Morgen hoe lang een rondrit duurt en op de eerste dag na de paasvakantie deed ik dat onderzoek over. Vier keer zelfs: twee keer in beide richtingen tijdens de ochtendspits en twee keer tijdens de avondspits.
Conclusie: er zijn een paar zeer ergerlijke knelpunten, maar met een maximale rijtijd van 45 minuten was het ook geen totale ramp. Ik had mijn overlevingspakket niet nodig.
Hier mijn verslag in woord:
De wereld verging niet op de Gentse ring
Er was er ook één in bewegend beeld, met Sam Feys als regisseur:
"Watteeuw, jongen": de eerste grote test voor het Gentse circulatieplan
Gents op Studio Brussel
Ik deed nog maar mijn mond open of Eva De Roo merkte al op dat ik wellicht van Gent was. Zij en haar collega Vincent Byloo interviewden mij over Luc De Vos. Ik ben Luc zijn biograaf niet, maar ik was wel één van de eersten om zijn biografie te lezen, en vandaar dat ik op Studio Brussel een woordje uitleg mocht komen geven.
Probeer maar om het leven van zo'n complexe mens samen te vatten in vijf minuten en dan ook nog iets zinnigs te zeggen over dat boek van Leon. Maar bon, op goed geluk heb ik toch een poging ondernomen die hier nog te beluisteren valt (al durf ik dat zelf niet):
Studio Mensbrugghe
Na die vijf minuten in de studio spoedde ik mij terug naar Gent, want in de Handelsbeurs werd VOS plechtig voorgesteld. Ik kreeg een dikke knuffel van Lucs vrouw Sandra, de zaal moest lachen omdat de Nederlandse boekenmensen Zaki Dewaele aankondigden als Zaakie. Ik dronk een Duvel en dan nog één terwijl Lieven Vandenhaute Leon Verdonschot interviewde. Lucs zoon Bruno kreeg het eerste exemplaar van VOS en ik vond het grappig dat hij een T-shirt droeg van de Kinky Star waarop een foto stond die ik ooit heb genomen tijdens de Gentse Feesten.
Zoon Bruno krijgt eerste exemplaar van VOS
Het was een aangename avond en de hele tijd had ik het gevoel dat Luc vanuit een hoekje stond toe te kijken.
Mooie muziek is niet goed genoeg
Verdomme, mijn nieuwsbrief komt te laat om u nog naar de krantenwinkel te sturen en als ge geen abonnee zijt van De Morgen, moogt ge op uw kin kloppen.
Vorige week heb ik twee uur lang gesproken met Colin H. van Eeckhout, de zanger van Amenra. Er is geen andere (Belgische) band aan wie ik in iTunes zo gul ratings van vijf sterren uitdeel. Amenra is buitenaards goed, en Colin is een sympathieke vent die op een kwartier fietsen van mijn deur woont. Raar, hé?
We hadden het over de vraag ‘Wat is muziek?’ en Colins antwoorden maken zijn muziek nog relevanter, nog dwingender. Het is muziek uit noodzaak, een manier om af te rekenen met pijn en verdriet. Sommige van mijn favoriete muzikanten zijn topentertainers, de heren van Amenra maken kunst.
Koopt u een digitaal abonnement op De Morgen en leest wat Colin te zeggen had:
Colin H. van Eeckhout: "Amenra is een vehikel om miserie te kanaliseren"
Amenra, 'À Mon Âme'
Zo. Ik kan aan mijn weekend beginnen.
Allez, ’t is te zeggen: ik ga wat voortschrijven aan ‘In de Baan van de Ring’ en tussendoor misschien eens omkijken naar mijn gezin en peddelen op de Leie.
Yo.
tim
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Tim F. Van der Mensbrugghe met Revue.