Bekijk profielpagina

Mijn persoonlijke Boekenweek (SLOT): magnifieke ellende

Revue
 
 

Mensbrugghe schrijft dingen

6 november · Editie #32 · Bekijk online

Een ghostwriter hoort geen beroemd auteur te worden, dus schrijf ik in het verborgene. Toch kan ik geweldig trots zijn op de boeken die ik stiekem schreef. Welke boeken dat zijn, komt ge hier te weten.


Van de jaar mocht ik de eindredactie doen van twee magnifieke boeken: Dag liefje, met Mila gaat het goed en ik klungel lekker verder van Stefaan Degand en Het volgend-jaar-gezin van Leander Verdievel. Het zijn geen ‘officiële’ schrijvers – als die al bestaan – maar ze hebben wel topliteratuur afgeleverd.

De kinderwens als nachtmerrie
Twee jaar geleden schreef ik samen met Leander Verdievel het boek Gevoel voor tumor, waarin hij vertelde hoe kanker zijn leven overhoop had gegooid.
Uit zijn eigen ervaringen haalde Leander ook de inspiratie voor het scenario van de gelijknamige tv-serie.
Kanker is zwaar en vreselijk, maar het ergste kwam voor Leander pas ná de ziekte.
Hij en zijn vrouw Karen wilden dolgraag kinderen, maar dat geluk werd hen niet gegund.
De chemo had Leander onvruchtbaar gemaakt.
Hoewel hij vóór de chemische storm zaadcellen had laten invriezen, lukte het maar niet om daarna kinderen te krijgen via in-vitrofertilisatie.
Zeventien pogingen ondernamen Karen en Leander – en al die pogingen mislukten.
Rampspoed.
Verdriet.
Onmacht.
De aanhouders wonnen niet.
Ieder jaar opnieuw zeiden hun vrienden: ‘Volgend jaar is het aan jullie!’
Ieder jaar opnieuw moest het vólgende jaar hoop brengen.
Uiteindelijk sloten ze de piste ivf af en kozen ze voor een adoptieprocedure.
En ook die werd een hel.
Maar die hel had wél een uitgang naar de hemel.
In hetzelfde jaar dat Gevoel voor tumor in de boekhandel verscheen, mochten Leander en Karen twee kindjes verwelkomen.
Hun kindjes.
Leander schreef zijn ervaringen met zijn uitgestelde vaderschap neer in Het volgend-jaar-gezin en vroeg mij om de tekst te redigeren.
Ik was enorm vereerd.
Hij heeft er iets magnifieks van gemaakt. Dit stuurde ik naar uitgeefster Katrien Van Oost toen ik door de tekst was:
Ik vind het een overweldigend goed verhaal. Het ritme klopt, de structuur zit goed. Het heeft me van begin tot einde meegesleept.
Van je ellende zoiets moois maken zonder je verhaal te versmoren in pathetiek: dan ben je een Schrijver.
Het volgend-jaar-gezin | Uitgeverij Lannoo
Een trefzekere klungelaar
Stefaan Degand is geen schrijver, hij zal nooit toegeven dat hij een schrijver is, maar hij heeft één boek geschreven en daarmee is zijn literaire carrière al geslaagd.
Dag liefje, met Mila gaat het goed en ik klungel lekker verder is een meesterwerk.
En pertank had ik op voorhand mijn twijfels of het wel zou werken, want toen redacteur Nils De Malsche van Borgerhoff & Lamberigts me contacteerde om de eindredactie te doen, omschreef hij het zo:
Een mooi project in een vrij bijzondere stijl (proza, maar zeer dichterlijk, in een kolom zonder punten).
Dichterlijk?
Ik heb een hekel aan poëzie, ik geraak daar niet door.
Na tien versregels is mijn mentale energie opgebruikt en weigert mijn brein om alle metaforen en rijmschema’s en symbolische shit nog te decoderen.
Met enige argwaan opende ik Stefaans voorlopige manuscript en…
What the fuck.
Ik kon niet stoppen met lezen.
Ja, de vorm is bijzonder met al die zinnen die één alinea vormen – ik doe dat in mijn nieuwsbrieven ook dikwijls, maar dat is omdat marketinggoeroes dat aanraden.
Er zijn geen hoofdstukken of niets, het boek is één lange kolom.
Maar je raast erdoor.
Stefaan is een literaire stormram en hij sleurt je zonder genade mee.
Op de ene pagina doet hij je schuddebuiken van het lachen en een pagina verder knijpt hij je strot helemaal toe. Nog een paar pagina’s verder voel je zijn woede in je eigen aderen.
De flow zit ontzettend goed.
Als dit geklungel is, dan is het het meest trefzekere geklungel dat ik ooit onder ogen kreeg.
Toen mijn lezing erop zat, stuurde ik naar Stefaan:
Een werk van intense schoonheid, met een luid bonkend hart.
Maar écht.
In De Morgen schreef ook Mark Coenen een mooie column over Dag liefje, met Mila gaat het goed en ik klungel lekker verder. Dit is een treffend citaat:
Dag Liefje is de grootste stream of consciousness sinds Ulysses van James Joyce of het scheelt niet veel, maar leest als een trein, wat van Ulysses niet gezegd kan worden.
Doe uzelf een plezier en word een meer compleet mens: lees dat verdomde boek.
Dag liefje, met Mila gaat het goed en ik klungel lekker verder
Tot... later?
Voilà, hier sluit ik mijn persoonlijke Boekenweek af.
Wanneer ik een nieuwe nieuwsbrief uitstuur, kan ik nog niet voorspellen.
Mijn gok: over enkele weken. 2020 is nog niet gedaan, ik ben nog niet uitgeschreven voor dit jaar.
Ge zult het wel zien, zeker?
Yo.
Vond je deze editie leuk?
Klik hier om je uit te schrijven.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Tim F. Van der Mensbrugghe met Revue.