Bekijk profielpagina

Kijk, een EXTRA DIKKE ZOMEREDITIE: ge gaat u niet vervelen!

Revue
 
Onze tent stond twee weken op de oever van de Titisee (dat ding heet echt zo) in het Zwarte Woud. Dat
 

Mensbrugghe schrijft dingen

12 augustus · Editie #12 · Bekijk online
Een ghostwriter hoort geen beroemd auteur te worden, dus schrijf ik in het verborgene. Toch kan ik geweldig trots zijn op de boeken die ik stiekem schreef. Welke boeken dat zijn, komt ge hier te weten.

Onze tent stond twee weken op de oever van de Titisee (dat ding heet echt zo) in het Zwarte Woud. Dat was wijs. Een paar foto’s hieronder.
Daarvóór waren het Gentse Feesten. Ook daar wat beeldjes van, jawel.
Van de week heb ik een paar boeiende dingen kunnen lezen. Eveneens wat dingen geschreven. Onder andere – die zult ge niet zien aankomen – deze nieuwsbrief.
Het normale leven met al zijn onvoorspelbaarheid trekt zich weer op gang.
Zo hoort het.

Néén, geen tieten aan de Titisee
Duust keer? Zoiets?
Ik schat even hoeveel keer ik hetzelfde mopje heb gehoord toen ik vertelde waar we op reis zouden gaan.
Maar neen dus, tieten hebben we niet zien zwaaien aan de Titisee.
Dat verhinderde niet dat het er wreed schoon en aangenaam was.
Dit is de Titisee. Inderdaad, er staat daar een klein reuzenrad in de verte.
Ik had mijn kano mee. Zo moesten Maurice en ik niet zwemmen in het koude water.
Mara op het strand. Een echt madammetje, die kleine.
Maurice bedwong de Feldberg, de hoogste top van het Zwarte Woud.
Heimwee naar de Gentse Feesten
Het is zover: de Gentse Feesten zijn nog geen maand voorbij en ik mis ze al. Het waren speciale feesten van de jaar.
Waarom?
Omdat ik voor het eerst meer op Bataclan/Datakamp stond dan op de Vlasmarkt.
Ze speelden er een soort live Facebook, met alle openbaring van je persoonlijke gegevens van dien, zeker voor de Premium-accounts.
Máár:
Wie een gratis account koos, moest kakken op een wc vol webcams. Bah.
Het publiek mocht elke avond stemmen of er een kuiken in de blender vloog. Tot in Nederland waren mensen daar héél kwaad over.
Zeer goed gedaan.
Hulde ook voor Michel Vuijlsteke, die heel het informaticasysteem had geprogrammeerd en over het terrein schreed als een goedmoedig brommende datatovenaar.
Een levensmoe kuikentje dat niet in de blender verdween, kijkt sip.
Michel Vuijlsteke leest op het einde van de dag alle namen van de bezoekers af.
Doe uw kleren uit, da's wijs en gezond
Zoals gezegd: geen tieten te zien aan de Titisee.
Raar, want aan dat meer waren er verschillende stranden.
Een kwarteeuw geleden zoudt ge daar een hoop vrouwen in de zon hebben zien liggen in monokini. Thans geen één.
Hoe komt dat toch?
Sommigen zeggen dat het komt door de opmars van smartphones en sociale media, anderen wijzen op de islamisering.
Wat het ook is, het zou geen punt mogen zijn dat vrouwen én mannen, jong of oud, zonder kleren in het openbaar dagdagelijkse dingen doen.
Zoals een boek lezen of petanque spelen.
Verdraagzaamheid en zelfvertrouwen zouden ongekende toppen scheren.
Jamaarja, riskeert ge dan niet dat ge met uw bloot spel op ’t internet terechtkomt?
Tja, en dan?
Als ge een selfie neemt, staat uw neus toch ook op ’t internet? Moet een man zich zoveel meer schamen voor zijn piet dan voor zijn neus?
Moet een vrouw zich meer schamen voor haar borsten dan voor haar ellebogen?
The Outdoor Co-ed Topless Pulp Fiction Appreciation Society blijft het goede voorbeeld geven door in New Yorkse parken topless boeken te lezen.
Dat heet: opvoeding.
Blijkbaar moogt ge daar in New York, in die preutse Verenigde Staten, zelfs helemáál bloot gaan als het voor de kunst is.
Op hun blog staat een verslag van zo'n event waaruit ik dit citaat pluk:
“A vulva or penis is just a body part like a nose or an elbow, not something you need to shield your eyes from.”
Humanity | The Outdoor Co-ed Topless Pulp Fiction Appreciation Society
Op Topics – wie heeft daar eigenlijk een abonnement op? – staat een reportage uit Trouw over Duitse naturisten met de titel:
‘Bekleed is zó onnatuurlijk’.
Dat is volledig correct.
Zou het niet gewoon vreselijk wijs zijn als er zones waren waar ge zonder schroom en zonder vrees voor politionele repressie uw kleren mocht uitspelen?
Toestanden met borrelia
Van de week postte ik deze foto op Instagram en Facebook:
Een foto van het Universitair Ziekenhuis Gent met wat wolken en bomen.
De caption die ik daarbij had geplaatst, luidde:
Bomen, wolken en toestanden.
Op Facebook vroeg iemand of het geen te erge toestanden waren.
Neen, ik denk het niet. Voorlopig.
Maar toch:
Ik loop al vele maanden rond met een gezwollen knie.
In maart herschreef ik het boek Bewegen zonder pijn van Daan De Coninck, een opdracht voor Borgehoff & Lamberigts. Over de wetenschappelijke kant spreek ik mij niet uit, ik moest mij vooral bezighouden met de leesbaarheid.
Bewegen zonder pijn
Dat boek heeft mij overtuigd om toch eens met mijn knie naar de dokter te gaan.
Tegen dat ik er geraakte, was het al veeleer strompelen.
De dokter verwees mij door naar het UZ Gent, want de merde was dat het wel eens goed kon dat een teek mij had belazerd door de borrelia-bacterie in mijn bloed te lossen.
Daardoor zit ik thans – huivert ende griezelt – mogelijk, misschien, en wellicht met Lyme-artritis.
Geen man overboord, antibiotica zou mij daarvan kunnen redden.
Alleen:
Ze weten nog niet óf het wel Lyme is.
Ze weten eigenlijk niets.
Een eerste antibioticakuur verdreef de zwelling, maar intussen is die knie opnieuw gezwollen.
Ik kan ’m gelukkig perfect bewegen zonder pijn. Ik koester geen plannen om mijn knie af te zetten.
Ik zou gewoon willen weten: wat is ermee loos?
Het bloedende hart van een pleegvader
Die knie kan de pot op, dat beetje vocht daarin stelt niets voor.
Vorige week las ik een verhaal dat wél ergens over gaat.
De miserie in de pleegzorg.
Michel Vuijlsteke – ja, exact dezelfde mens als die van Datakamp – schreef een blogpost over zijn ervaringen als pleegvader.
Het zijn heel droevige ervaringen.
Met bakken vol liefde haalden Michel en zijn vrouw, die al vier eigen kinderen opvoeden, twee pleegkindjes in huis.
Helaas:
Die wezentjes hebben een hechtingsstoornis.
In de allezwaarste vorm.
Na een jaar zat er maar één ding op: die kinderen weer weghalen uit Michels huis.
Dat was al een zware beslissing, maar het systeem maakt het allemaal des te wreder.
Lees dit en schrik niet als uw hart plots vreselijk zeer doet:
Hoe zit het nu met die pleegkinderen?
Als ge die mens tegenkomt, zoudt ge hem eens stevig willen vastpakken en zuchten: “Dju toch, Michel, dju toch.”
Maak van uw geheugen een superkracht
Natuurlijk had ik al gehoord van een mind palace of geheugenpaleis, wie niet?
O, gij kent dat niet?
Ik leg het kort eens uit, ’t is niet moeilijk.
Kijk:
  • Stel u voor dat ge in uw huis rondwandelt.
  • Op elk punt – de mat in de hal, het begin van de trap, het hangkastje in de keuken, de wc-pot – beeldt ge u een ietwat absurde scène in.
  • Aan elke scène verbindt ge informatie die ge wilt onthouden.
Et voilà, plots kunt ge zeer gemakkelijk nietszeggende cijferreeksen in uw hoofd bewaren.
Hoe kan dat?
Ge hebt abstracte informatie gekoppeld aan contextuele informatie en onze hersenen onthouden die laatste soort veel efficiënter.
Allez, dat is toch wat ik ervan heb begrepen.
In ieder geval heeft dit artikel mij overtuigd dat ik echt eens mijn geheugenpaleis moet gaan inrichten:
How to Build a Better Memory | Men's Health
Ik denk dat dat zeer goed van pas kan komen om speeches van buiten te leren zonder dat ik elk woord en iedere zin in mijn kop moet gaan rammen.
Een reporter is zéker geen fysicus
Geestig tussendoortje:
Op The New York Times staat een of ander ding dat u zegt wat het tegengestelde is van uw job:
What Is Your Opposite Job?
Daaruit blijkt dat mijn tegengestelde job fysicus is.
De tegengestelde job van een fysicus is kleuteronderwijzer.
Reporters zijn dus kleuteronderwijzers, al denk ik dat die laatsten een zinvoller beroep uitoefenen.
Een mening is niets om u kwaad over te maken
Google heeft een zekere James Damore buiten gesmeten en daar heeft iedereen een gedacht over.
Ik niet.
Die hele discussie laat mij nogal koud.
Een vent schrijft iets over vrouwen, zijn werkgever ontslaat hem, het internet ontploft. Zo gaan die dingen.
Mensen stellen zich allerlei verkeerde vragen:
“Had Damore dat mogen schrijven? Mocht het bedrijf hem ontslaan? Heeft hij een punt?”
Dit is wat ik denk:
  • Het is boeiender wanneer er íéts gebeurt dan wanneer er niets gebeurt.
  • Waarom zitten we dan zo te foeteren dat iets níét had mogen gebeuren?
  • Welke nieuwe inzichten levert al dat gedoe ons op?
Ach.
Leun achterover, sla het schouwspel gade, nip van je whisky en gniffel: “Ecce homo.”
Ziet, de mens.
Al die heren en dames die zich vol strijdlust in het debat smijten, zouden dat moeten doen in levenden lijve én in hun bloot gat.
Unk, waarom?
Omdat ze dan rap zouden merken hoe futiel het allemaal is en dat ze beter gewoon een fles pastis bovenhalen en over iets anders keuvelen.
Los daarvan vond ik dit wel een geinig stuk:
Google had no choice but to fire James Damore
Humor van meer dan presidentieel niveau
Mijn excuses, de jongste maanden veeg ik mijn voeten aan De Rechtzetting en mijn collega’s ook precies.
We hebben geen tijd meer voor actuele kolder.
Hopelijk kunnen we de boel vanaf september weer in gang steken.
Ondertussen blijft De Speld voor dagelijkse satire zorgen en dit stukje is goud:
‘Trump zal zich presidentiëler gaan gedragen tijdens een nucleaire oorlog’
Goed gedaan, collega’s!
Lachen met burn-out
Comedian Arnout Van den Bossche legt op dit moment de laatste hand aan het manuscript van Burn-out voor beginners (Lannoo), een boek op basis van de gelijknamige zaalshow waarmee hij heel Vlaanderen platspeelt.
Ik was zijn ghostwriter.
Het was hard werk, en toch heb ik er geen burn-out aan overgehouden.
Want:
Het was een erg plezante opdracht.
Arnout zelf werkte jarenlang in het bedrijfsleven, ontsnapte eraan door comedian te worden en werkte zo hard dat hij alsnog een burn-out opliep.
Het boek is een hart onder de riem voor al wie goesting heeft om uit wanhoop met zijn kop tegen de kantoormuren te bonken.
We lachen niet met mensen die een burn-out hebben, maar wel met alle mensen en regels die er ons één proberen te bezorgen.
Burn-out voor beginners | Lannoo
Ergens vanaf eind september ligt het in de boekhandel, geloof ik.
Ge kunt u hier al een exemplaar reserveren.
Een operazangeres zonder pretentie
Coloratuursopraan Elise Caluwaerts is een wijze madam.
Ik kan dat weten, want ik heb haar geïnterviewd voor De Morgen.
In onze reeks ‘Wat is muziek’ legt ze uit hoe muziek de sluimerende dromen van een maatschappij verwoordt en mensen verbindt.
"Muziek haalt mensen van hun eiland"
(Ik geloof dat het artikel achter de betaalmuur zit, maar als ge uw e-mailadres afstaat, moogt ge gratis binnen.)
Dingen signeren is wijs
Ons boek ligt al anderhalve maand in winkels en in het STAM loopt nog altijd de tentoonstelling.
Ge zoudt denken:
Nu hebt ge geen werk meer aan In de Baan van de Ring.
Toch wel.
Vandaag signeerden Tom Verbruggen en ik tientallen foto’s en boeken om te versturen naar de crowdfunders.
Die hebben dat verdiend, want ze gaven ons in totaal 3.815 euro!
Als gij één van die crowdfunders zijt, moogt ge zeer binnenkort een envelop vol lekkers verwachten.
En nu alvast nog eens een dikke, dikke, dikke merci voor de steun.
Het signeren van In de Baan van de Ring.
Shit, mijn gras is lang
Wanneer ga ik nu eindelijk eens mijn gras kunnen afrijden?
En al het onkruid uit mijn oprit trekken?
En de woekerende Chinese kruisbes (aka kiwi) kortwieken?
Mijn tuin is aan het verwilderen, maar ik moet nog zoveel lezen en schrijven!
Soit.
Merci om weer een nieuwsbrief te lezen tot het einde. Hopelijk hebt ge er iets aan gehad.
Tot volgende week! (Denk ik.)
tim
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Tim F. Van der Mensbrugghe met Revue.