Bekijk profielpagina

Ik ben een domme gast, maar de Biesbosch is superwijs

Revue
 
Ik ben een ezel en hieronder leg ik uit waarom. 't Heeft ermee te maken dat ik niet alleen dingen lee
 

Mensbrugghe schrijft dingen

24 maart · Editie #2 · Bekijk online
Een ghostwriter hoort geen beroemd auteur te worden, dus schrijf ik in het verborgene. Toch kan ik geweldig trots zijn op de boeken die ik stiekem schreef. Welke boeken dat zijn, komt ge hier te weten.

Ik ben een ezel en hieronder leg ik uit waarom. ’t Heeft ermee te maken dat ik niet alleen dingen lees, maar ook dingen schrijf.
Soit.
Veel leesplezier.

De Biesbosch is magnifiek en ik ben een domme gast
Is het de Amazone? Neen, het is de Biesbosch!
Dan verstuur je in al je enthousiasme je eerste nieuwsbrief naar nul abonnees en een paar uur later, als lezers zich beginnen te abonneren, denk je: fuck. Fuckerdefuck.
Vorige zaterdag, aan dag na mijn debuut als nieuwsbrievenschrijver, stond er een prachtige reportage van me in DM Magazine. Ik schrijf niet ‘prachtig’ om te stoefen over mijn reportage, maar omdat ze ging over de Biesbosch en díé is prachtig. Lepelaars, visarenden, ijsvogels, bevers, duust miljoen miljard water en redelijk weinig mensen.
Eind augustus ging ik er varen met mijn maat Wouter Woussen: tent en kampeergerief in onze kano’s en peddelen maar. Wouter werkt weliswaar voor De Standaard, maar niemand misgunde het hem dat zijn lachebekje eenmalig verscheen in De Morgen.
Enfin, wijze foto’s, met een verslag van een machtige kampeerervaring in het schoonste stuk natuur van de Lage Landen. En ik ben ze dus vergeten aan te kondigen.
Abonnees van De Morgen: hier is een link naar het stuk in het archief (ie-oeuw, lelijk, zo zonder paragrafen en foto’s). Niet-abonnees: hier de pdf’s met aflooplijnen en snijtekens.
Oudere vrouwen die paffen
Zeneth © Bruno Mattheeuws
Oudere dames met een sigaret in hun hand zien er vaak wat verlept uit, en toch bezitten ze een zekere schoonheid. De fonkeling van de zonde in hun ogen? Fotograaf Bruno Mattheeuws verzamelt ze op zijn site Bar Tabac. Hij zoekt nog altijd modellen.
Een idee waar ik wrééd jaloers op ben
Een olympische wegrit uitschrijven: redelijk geniaal plan.
Jeroen Duvillier is een maat die houdt van Duvels, maar ik denk dat hij nog meer houdt van taal. Samen met Wim te Brake werkte hij een idee uit dat ik zelf had willen bedenken: de commentaar bij de olympische wegrit van Greg Van Avermaet uittikken en in een boek gieten. Het resultaat ligt nu in de boekhandel: Praat maar vol, jongens! In De Morgen stond deze voorpublicatie. Uitleg over het hoe en het waarom vond zijn weg naar de Volkskrant (voor abonnees of mensen met 25 eurocent op overschot).
Weg met de mythe van de onderzoeksjournalist
Er zijn mensen die beweren dat er vroeger echte onderzoeksjournalisten rondliepen en vandaag niet meer. Ik zeg allang dat dat een illusie is: journalisten zijn nooit onderzoekers geweest, dat is hun taak niet. Niemand gelooft mij, maar wij moeten vooral goeie chroniqueurs zijn. Gelukkig krijg ik ruggensteun van W. Joseph Campbell, historicus aan de American University. Zijn punt: zelfs Bob Woodward en Carl Bernstein, de journalisten die Richard Nixon ten val brachten, berichtten vooral over een onderzoek, veeleer dan het zelf te voeren. History has shown, time and again, that journalists are largely witnesses, not the primary actors”, stelt Campbell. Interview met de man op Poynter.
Een jump waar ik wrééd jaloers op ben
Water en rotsen geven de beste kicks.
Dit filmpje geeft enorm veel goesting om mijn lijf nog eens tussen de rotsen te gooien – ’t is al haast twintig jaar dat ik zelf ging canyoningen.
Deze gozer denkt dat de aarde plat is
Romantische komedies maken stalkers normaal
'Een stier verraste hem en raakte hem recht in de anus'
Eindelijk functie gevonden voor Gentse Stadshal: uitleenpunt voor buggy’s!
Afscheid van Eetkaffee "De Lieve"
Mijn laatste middagmaal in De Lieve.
Een monument verdwijnt. Volgende week vrijdag sluit eetcafé De Lieve definitief zijn deuren. Een eerlijker keuken was niet te vinden in Gent. Gisteren ben ik er mijn laatste middagmaal gaan eten: witte pensen met oesterzwammen en gebakken patatjes. Een aanrader – maar dan zult ge u serieus mogen haasten.
Tumblr, de ongerepte natuur van 't internet
Als het internet een planeet is, zijn krantensites en Facebook de gecultiveerde stukken land. Voorbij die bakens van ruimtelijke ordening ligt de wildernis van Tumblr. Onder elke steen krioelen dingen waarvan ge niet verstaat waarom ze bestaan. Vooral de glitch GIFs fascineren mij. Dit is mijn favoriet van de week:
Ik versta 't niet, maar ik vind het wijs.
Spannend, maar waargebeurd
In Vlaanderen bestaat narratieve journalistiek praktisch niet. De meeste journalisten wantrouwen het genre, vinden het bezigheidstherapie voor schrijvers die hun carrière gemist hebben. Terwijl ze in de VS al lang weten dat narratieve journalistiek een banaal voorval kan optillen tot een universeel verhaal waarmee je mensen raakt, dat leert wat er leeft achter de statistieken. In onze kranten en magazines verschijnen wel ‘pakkende getuigenissen’, maar die gaan niet ver genoeg. Een getuigenis is slechts bronmateriaal, blijft altijd afstandelijk. De volgende stap is dat je reconstrueert wat er gebeurd is, zodanig dat je de lezer meesleurt en in de schoenen van een personage dropt.
Ik ga daar wat mee beginnen te experimenteren, voorlopig gewoon op mijn blog. Enkele weken geleden kwam ik een artikel tegen over een verkeersaccident en ik heb er een verhaal van gemaakt. Mijn techniek staat bijlange nog niet op punt, maar ’t is een aanzet. Ik had ook niet alle feiten, dus ik heb enkele gaten dicht moeten speculeren. Met een beetje research zou je een verhaal kunnen vertellen waar geen letter van verzonnen is en dat van A tot Z moordend spannend is.
Mijn eerste poging lees je hier, over een jongeman die dreigt te verzuipen in zijn gecrashte Corvette.
Aankondiging: een hele week reporter in Gent
Ik ga mezelf geen twee keer liggen hebben: voortaan kondig ik mijn stukken al aan vóór ik ze geschreven heb. Vanaf maandag verhuist De Morgen weer naar Gent, we gaan ons installeren in de Vooruit om een hele week lang artikels te schrijven over het Circulatieplan, dat ingaat op 3 april. De bedoeling is dat ik elke dag op reportage ga.
Ge zult uw best mogen doen om ons te missen.
En dan nog dit:
Never forget.
Voilà, ook deze nieuwsbrief zit er weer op.
Ik probeer u te behagen met de dingen die mij amuseren en als dat niet lukt: zeg gerust wat er u niet aanstaat en wat beter kan. Voorlopig verschijnt dit ding wekelijks op vrijdag, misschien is dat de verkeerde dag of moet ik meer brieven per week versturen. Laat maar horen.
Verzorg uzelf en prettig weekend.
Yo,
tim
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Tim F. Van der Mensbrugghe met Revue.