Bekijk profielpagina

Hopla, daar is mijn tweede roman

Revue
 
In september mocht ik onthullen dat ik mijn eerste roman had geschreven en kijk, ondertussen ligt ook
 

Mensbrugghe schrijft dingen

17 december · Editie #26 · Bekijk online
Een ghostwriter hoort geen beroemd auteur te worden, dus schrijf ik in het verborgene. Toch kan ik geweldig trots zijn op de boeken die ik stiekem schreef. Welke boeken dat zijn, komt ge hier te weten.

In september mocht ik onthullen dat ik mijn eerste roman had geschreven en kijk, ondertussen ligt ook nummer twee van de reeks in de rekken: ‘Dertigers: Het verhaal van Nora’. Het verzinnen van een intense verhaallijn, vol hindernissen voor het hoofdpersonage, heeft mij weer een pak plezier bezorgd. Daarmee ben ik voor 2019 gestrand op zes gepubliceerde boeken—een overzicht vindt ge onderaan in deze nieuwsbrief.

Het verhaal achter ‘Het verhaal van Nora’
De cover van 'Het verhaal van Nora'.
De cover van 'Het verhaal van Nora'.
Het is precies alsof Het verhaal van Pieter nog maar een week geleden is verschenen en toch ligt de opvolger al klaar. ’t Is haast niet te geloven, maar het is zo: Het verhaal van Nora is een ding. Ik kan het vastnemen, terugleggen, en nog eens vastnemen.
Terwijl ik in mijn nieuwsbrief over Pieter nog enthousiast vertelde over mijn invloeden bij het construeren van dat boek, was ik stiekem al aan Nora aan het werken.
Het tweede boek schreef zichzelf nog sneller, ik haalde er nog meer plezier uit en ik heb het gevoel dat het de lezer nog steviger bij zijn nekvel zal grijpen. Ik geloof ook dat wie dit boek leest veel meer begrip zal hebben voor de Nora uit de televisieserie.
Alweer maakte ik handig gebruik van de schrijftips in Wired for Story van Lisa Cron. Ondertussen had ik ook Conflict and Suspense van James Scott Bell aandachtig gelezen. Een tip voor alle mensen die geloven dat ze een roman in hun vingers hebben: bestudeer die boeken vóór ge begint te schrijven. Zo bespaart ge uzelf een hoop geploeter en een tankwagen vol teleurstelling.
Ge moogt nog zo hard geloven in de genialiteit van de kunstenaar, ge moogt nog zulke stoere zinnen uit uw pen toveren, dat betekent niet dat ge een verhaal kunt vertellen. Ja, sommige mensen zijn geboren vertellers, maar de meeste mensen moeten leren hoe ze met hun zinnen een verhaal assembleren dat zonder gerammel vooruit raast—ook ik heb dat moeten leren.
Een sterk verhaal opbouwen is in de eerste plaats een kwestie van techniek en bepaalde wetmatigheden. Het is zoals bij koken: ge kunt daar zo creatief in zijn als ge wilt, maar zodra er iets op het vuur staat te pruttelen, moet ge er verdorie uw aandacht bij houden of ge eindigt met oneetbare smurrie.
Zoals een geslaagd maal nood heeft aan contrasten, zo is de belangrijkste wet bij verhalen dat er conflict moet zijn. Het mag knetteren tussen personages onderling, tussen een personage en zijn omgeving, of in een personage zijn hoofd, zolang er maar conflict is.
Zonder conflict gebeurt er niets en is er geen verhaal.
Die regel heb ik toegepast in elke scène van Nora, al van bij de eerste zin.
Ik geloof oprecht dat het resultaat een spannend en pakkend boek is geworden—ook al gebeuren er geen moorden in, vinden er geen vuurgevechten in plaats en lopen er geen booswichten in te broeden op de vernietiging van de mensheid.
Alweer heeft de gouden feedback van Els Wouters, uitgever bij Houtekiet, mij enorm geholpen. Ook de opmerkingen van Wim De Smet, de bedenker en regisseur van de tv-serie, hebben alleen maar geleid tot een nog sterker verhaal. (Het eerste seizoen van die serie is overigens nog altijd integraal te bekijken op YouTube, het tweede seizoen verschijnt volgende maand op Eén.)
Dit is de flaptekst van Het verhaal van Nora:
Wanneer Nora op kot gaat, weet ze niet wat ze zal studeren. Ze twijfelt zo hard dat kotgenote Tinne de beslissing in haar plaats neemt en haar meesleurt naar de opleiding pedagogie. De twee worden beste vriendinnen. Op kot leert Nora ook Alex en Bart kennen.
Wanneer Robin zijn intrek neemt in de kamer naast haar, voelt Nora voor het eerst echte verliefdheid en hoe die kan overweldigen. In tegenstelling tot zijn schuchtere tweelingbroer Pieter straalt Robin een zelfvertrouwen uit waaraan ze niet kan weerstaan.
Terwijl de vriendengroep zich nog uitbreidt met de onstuimige Saar, heeft Nora alleen maar oog voor Robin. Ze groeien naar elkaar toe en Nora voelt de vlinders almaar heviger fladderen in haar buik. Maar verliefdheid kan ook verblinden en wat perfect lijkt, is het niet altijd.
Het boek zult ge wellicht tegenkomen in boekhandels, mediawinkels en supermarkten—tot mijn verrassing zag ik Het verhaal van Pieter al prominent in de Media Markt en de Delhaize prijken.
Met Nora sluit ik 2019 af, al ben ik uiteraard al bezig met boeken voor volgend jaar—één manuscript is vorige week afgewerkt en zal ergens in maart verschijnen.
Voorlopig staat er alleen non-fictie op de agenda. Als ik zou móéten kiezen tussen fictie of non-fictie schrijven, dan zou ik eerlijk gezegd niet weten wat gedaan. Van non-fictie leer ik ontzettend veel bij en dat verschaft mij veel genoegen, terwijl het genoegen van fictie zit in het samenstellen van een raderwerk waarin elke scène en ieder stukje dialoog ervoor zorgt dat de plot blijft draaien.
De combinatie van fictie én non-fictie is gewoon het beste van al.
Zelfs als—als, ik weet niet of die dag ooit zal komen—ik op een bepaald moment fictie onder mijn eigen naam zal schrijven, denk ik dat ik gewoon non-fictie zal blijven ghostwriten. Gewoon, omdat het zo geestig is.
Maar goed, we zien wel wat de toekomst brengt, laat ons even terugblikken naar het voorbije jaar.
2019 was een goed jaar
Het jaareinde nadert, dus kan ik hier evengoed nog wat leesvoer voor onder de kerstboom aanraden.
De oogst van 2019.
De oogst van 2019.
Het jaar 2019 was een primeur: ik heb niets anders gedaan dan boeken schrijven—buiten een zomerse opdracht voor Het Laatste Nieuws en één voor Snoecks.
Vanuit professioneel oogpunt voelt dit als mijn beste jaar tot nu toe, want ik heb nooit eerder zoveel voldoening gehaald uit mijn pen. Wellicht zal mijn boekhouder opmerken dat ik in sommige jaren een pak meer heb verdiend als journalist, maar daar stond dan toch niet evenveel fulfillment tegenover.
Het is het eerste jaar waarop ik kan zeggen: ik leef van boeken schrijven.
En het kan me werkelijk geen fluit schelen dat mijn naam niet op de cover staat van die boeken.
Naast Pieter en Nora heeft mijn toetsenbord deze boeken gebaard:
De penis (Piet Hoebeke)
Het eerste boek van het jaar was De penis, dat ik samen met uroloog Piet Hoebeke schreef. Ik ben daar nog altijd verschrikkelijk content over. We hebben een gevoelig onderwerp behandeld zonder rond de pot te draaien. Er zitten grappen in, maar geen flauwe woordspelingen. Piet is een arts, maar het is geen medisch boek geworden.
Het boek is in de eerste plaats een gebruiksaanwijzing, met hier en daar wat historische, sociale en psychologische kadering.
De piemel: een gebruiksaanwijzing
Bang voor de Bank (Pascal Paepen en Alain Praet)
Uw spaargeld brengt niets meer op. Ge kunt beter investeren in—ik zeg maar wat—een deftige kampeerwagen en een beleggingsfonds.
Ik heb Pascal Paepen en Alain Praet bijgestaan om een boek te schrijven over de bankenwereld en het resultaat is nog beter geworden dan ik had verwacht. Ja, ik weet het, financiële toestanden klinken saai en moeilijk, maar toch hebben we er iets spannend en helder van gemaakt.
Vergeet niet: geld is belangrijk. Als ge zelf geld verdient of geld nodig hebt, weet ge beter hoe de financiële machinerieën werken.
Banken zijn de max (en design thinkers ook)
Design X50
Ik heb geen affiniteit met design.
In de verte had ik al eens iets horen waaien over design thinking, maar de essentie ervan ontging me.
En dat is nu het wijze aan schrijven: ge stort u op onbekende dingen en er gaan nieuwe werelden open. Ge krabt in uw haar en ge denkt: hé, tiens, marcheert dat zo? Cool!
Dat had ik ook met dit boek over design thinking.
Voor al wie geïnteresseerd is in innovatie en nieuwe manieren om gebruikers te helpen:
DESIGN X50
DNA (Lieven Scheire)
Miljaarde, ik heb mij zo hard geamuseerd met dit boek!
Sowieso intrigeert genetica mij wreed. Om er dan over te mogen schrijven met Lieven Scheire is helemaal de max. Want dat betekent dat het ook geestig mag zijn, terwijl het wetenschappelijk allemaal klopt. En DNA is niet zomaar een boek over genetica, Lieven onderzocht zeer specifiek hoe de ontwikkelingen in gentechnologie ons leven drastisch zullen veranderen—pakweg over een jaar of vijf.
Schrik niet wanneer er koude rillingen over uw rug kruipen terwijl ge nog zit te schuddebuiken van het lachen.
Zit schrijven soms in mijn DNA? Wéér een boek!
Een stevig stapeltje boeken.
Een stevig stapeltje boeken.
Voilà, dat was mijn jaar in boeken. Althans, in boeken die ik heb geschreven.
Voor boeken die ik heb gelezen, verwijs ik naar Goodreads, dat ieder jaar een mooi overzichtje maakt:
Tim’s Year in Books
Ik had begin 2019 een reading challenge ingesteld van vijfendertig boeken en daar ben ik nog niet, maar dat haal ik wel. Ik mik zelfs op zesendertig boeken: dan kan ik zeggen dat ik iedere maand drie boeken heb verslonden, wat toch een mooi gemiddelde is.
Als ge zelf ook meer wilt lezen in 2020, dan weet ge nu in ieder geval waar te beginnen. (En dan moet ge geen tijd verspillen aan andere goede voornemens.)
Tot volgend jaar!
Yo.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Tim F. Van der Mensbrugghe met Revue.