Bekijk profielpagina

Het internet is wreed voor kinderen – en het echte leven soms nog méér

Revue
 
Het licht knipte ik zelfs niet aan. Tijdverlies. Ik plofte in de zetel en sleurde mijn laptop op mijn
 

Mensbrugghe schrijft dingen

10 november · Editie #16 · Bekijk online
Een ghostwriter hoort geen beroemd auteur te worden, dus schrijf ik in het verborgene. Toch kan ik geweldig trots zijn op de boeken die ik stiekem schreef. Welke boeken dat zijn, komt ge hier te weten.

Het licht knipte ik zelfs niet aan. Tijdverlies. Ik plofte in de zetel en sleurde mijn laptop op mijn schoot.
In een donkere woonkamer zit ik nu te tikken, want ik wil u absoluut een paar teksten aanraden. Terwijl ik eigenlijk in mijn auto moet kruipen.
Doe mij een plezier en zorg ervoor dat ik niet voor niets te laat kwam in de crèche om mijn dochter op te pikken. Léés die verdomde artikels!

Twee salamanders in één regenput
Twee alpenwatersalamanders.
Oef, eerst wat ontspanning.
Onze regenwaterput was leeg, want het had te weinig geregend. Dat zag ik met mijn eigen ogen.
Wat ik óók zag in het weinige water dat overbleef: twee zwemmende beestjes. Elk met pootjes en een staart.
Machtig!
De volgende dag reed ik naar de Supra Bazar – ge vindt er alles – om een schepnet. Ik viste de alpenwatersalamanders uit het water en liet ze vrij in een verwilderd stukje tuin.
De volgende ochtend was het gras wit van de rijp. Ik hoopte dat de twee amfibieën tijdig een warm plekje hadden gevonden.
Want anders heb ik ze vermoord in plaats van gered.
Een interview met een expert dat u pakt
Mijn vrouw heet Eline Delrue en ze kan schrijven.
Ze kan ook zeer goed vragen stellen.
Zelden gebeurt het dat ge iets voelt wanneer een expert aan het woord komt, maar wat jeugdpsychiater Mark Van Bellinghen haar vertelde, blijft hangen.
’t Gaat over ontsporende jongeren.
Meisjes die het station van Brugge terroriseren, maar evengoed jonge Roma die lijm snuiven in Gent.
Overal in Vlaanderen verliezen jongeren de pedalen, met zwaar destructief gedrag tot gevolg.
Het erge is:
Ge zoudt al die miserie en agressie perfect kunnen voorkomen, bijvoorbeeld door te investeren in het onderwijs.
Waar het om gaat, is dat jongeren met hechtingsproblemen in een vechtmodus terechtkomen en dat we als samenleving falen wanneer we hen er niet uithalen:
“Zolang je geen veiligheid creëert, zal die vechtmodus er niet uitgaan. Nooit.”
Klein crapuul wordt groot crapuul.
We gaan nooit genoeg instellingen en gevangenissen kunnen bouwen als we het probleem niet bij de wortel aanpakken.
“Burgemeesters die uit de lucht komen vallen bij problemen met ontspoorde kinderen in hun stad? Dat noem ik schuldig verzuim”
Zonder lokaal nieuws staat ge nergens
Ik lees elke ochtend wat De Gentenaar en Het Laatste Nieuws hebben geschreven over mijn stad.
Niet als journalist die verhalen sprokkelt, maar als geïnteresseerde Gentenaar.
Regionieuws wordt onderschat, maar ik zou niet zonder kunnen.
Ik las op CityLab een geweldig pleidooi voor lokaal nieuws van hoofdredacteur Julia Wick van LAist.com.
No single citizen can ever grasp the whole city around them: There is too much happening at any one time, and too much terrain to ever fully know. But local news is one of the few entities that can help make a city legible. It helps record and create civic identity and serves as a reminder that we were here, that we had a story, and that it was worth something.
Of in ’t Nederlands:
Geen enkel burger kan op zijn eentje een hele stad vatten. Er gebeurt te veel op ieder moment, de stad is te groot om ooit volledig te kennen. Maar lokaal nieuws is één van de weinige kanalen die een stad leesbaar kunnen maken. Het helpt om een identiteit te bewaren en te creëren – en het herinnert er ons aan dat we hier waren, dat we een verhaal hadden en dat het iets waard was.
Helaas:
De reden van Wicks pleidooi is dat ze intussen ex-hoofdredacteur is.
De steenrijke eigenaar haalde LAist en vier zustersites zonder boe of ba offline.
(Enfin, de sites staan nog op ’t internet, maar er gebeurt niets meer mee.)
What Cities Lost When Gothamist and DNAInfo Shut Down
Statistiekjes & vuurwapens
Ik ken niets van statistiek, maar als ik de grafiekjes in onderstaan artikel bekijk, zie ik toch een paar correlaties.
Het zijn precies oorzakelijke verbanden.
What Explains U.S. Mass Shootings? International Comparisons Suggest an Answer
Nog meer vuurwapens
Ook in noordelijk Albanië lopen ze rond met blaffers.
Stoer verhaal over bloedwraak en decennialange gewelddadige conflicten tussen families:
To forgive an attacker—even one who has been convicted and served a full sentence in prison—is shameful. It humiliates your family and dishonors the memory of your lost relative.
Superwijs geschreven.
In the Land of Vendettas That Go On Forever
Beton & stof
Station Gent-Sint-Pieters, 's ochtends.
Een schoon verhaal (maar wel lang)
Als ge tijd hebt:
Lees dit verhaal.
’t Gaat over een misverstand.
Een madam benaderde de auteur in het gedacht dat hij een ober was.
Hij was geen ober.
Maar hij had toch een bruin vel?!
En vandaar.
To the Lady Who Mistook Me for the Help at the National Book Awards
(’t Is wellicht niet proper, maar ergens hoopt ge natuurlijk dat Patrick Rosal nog vaak van die stoten meemaakt en erover schrijft.)
Laat uw kinderen niet naar YouTube kijken. ECHT
Er gebeuren vieze dingen op ’t internet.
Op een plaats waar ge dat niet zoudt verwachten:
YouTube.
Ik had al gelezen over gestoorde versies van kindertekenfilms, maar ik wist niet dat daar een systeem achter zat.
’t Is om de kriebels van te krijgen.
Something is wrong on the internet
Analoge jeugd, digitale volwassenheid
Ik heb mij nooit deel gevoeld van Generatie X.
Millennial voel ik mij al zeker niet – alhoewel ik volgens sommige definities net jong genoeg ben om er één te zijn.
Bon, en dan leest ge dat ge deel zijt van een microgeneratie.
De Xennials.
Vreselijk mottige naam.
Maar verdikke:
Ik kan er mij wel in herkennen.
De Xennials zijn geboren tussen 1977 en 1983/85.
Ik ben van 1981.
Xennials kenden een analoge jeugd – iPads, smartphones en YouTube bestonden nog niet, de eerste computers stelden niet veel voor – maar werden volwassen in een digitale wereld.
Onze microgeneratie heeft de kloof overbrugd tijdens haar adolescentie.
Xennials are neither depressed nor overly optimistic. We hold the optimal balance.
All things considered, it is not frustrating to stand between generations. I would rather say that we have managed to catch the perfect time to be born! 
Wijs artikel als ge ook een Xennial zijt:
There is a term for people born in the early 80s
Recensie van een recensie
Wat vangt ge als popgroep aan met een totaal van de pot gerukte bespreking van uw optreden?
Awel, ge schrijft een erg lovende recensie over die recensie.
Ge plaatst de recensent op een zodanig hoog voetstuk dat hij er vanzelf afstuikt.
Dat deed School is Cool.
(En ik heb ze een beetje geholpen.)
De nieuwe Bert Hertogs: confessioneel proza waar je stil van wordt
(Er staat onderaan een link naar de originele recensie, zeer aan te raden!)
Ow shit, en morgen signeer ik op de Boekenbeurs!
Ga morgen tussen 11 en 13 uur op de Boekenbeurs naar de stand van Borgerhoff & Lamberigts en ge zult er mij vinden met een stylo in mijn hand.
Ik zit daar ons boek te signeren, samen met Tom Verbruggen:
In de baan van de ring.
Vorige zaterdag zat ik daar ook, toevallig naast Chris Dusauchoit.
Die sympathieke mens heeft natuurlijk véél meer boeken mogen signeren dan ik.
Bij mij waren het er amper drie.
Dat waren er drie méér dan ik had verwacht, dus ik klaag niet.
‘k Zou ’t wel appreciëren als ge mij helpt om dat aantal morgen minstens te verdubbelen!
Auteur (rechtsboven) bij het boek dat hij zit te signeren.
Allez hop, dat was het weer.
Ik heb vrolijk mijn gezin genegeerd om deze nieuwsbrief te schrijven, maar mijn vrouw kan niet kwaad zijn, want ik promoot haar werk.
Alles komt goed.
Yo,
tim
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Tim F. Van der Mensbrugghe met Revue.