View profile

Mee met media 📰 📱 💻 - Issue #38 - Deze editie: De toekomstplannen van The Washington Post, onderzoek naar de kenmerken van nepnieuws en een experiment rond 'algorithmic bias'.

Revue
 
 

Mee met media 📰 📱 💻

October 16 · Issue #38 · View online

Nieuwsbrief over all things #media, #onderzoek en #innovatie.


Deze editie: De toekomstplannen van The Washington Post, onderzoek naar de kenmerken van nepnieuws en een experiment rond ‘algorithmic bias’.

De toekomstplannen van The Washington Post 🔮
Hannes doet binnenkort onderzoek voor zijn doctoraat op de redactie van The Washington Post. De krant is vooral bekend van het onderzoek naar ‘Watergate’, het afluisterschandaal waardoor president Nixon uiteindelijk moest aftreden. Vandaag is de titel eigendom van Amazonmastodont Jeff Bezos. Hij kocht The Post in 2013 voor 250 miljoen dollar en besloot om de strategieën en de plannen voor de krant radicaal om te gooien. Hij noemde het internet naar eigen zeggen ‘een cadeau’ omdat The Post zonder al te veel distributiekosten heel veel lezers kan bereiken. Hieronder leggen we verder uit hoe die (digitale) transformatie van de krant is verlopen.
In 2013 was The Post een verlieslatende titel. Jaar na jaar zag de redactie en het management het aantal abonnementen dalen. Daarom werd er een nieuwe strategie op poten gezet die uit twee speerpunten bestond:
1. Goede en gedegen journalistiek
De redactie werd uitgebreid van een 500 naar een 1.000-tal journalisten. Tegelijk werd er ook flink geïnvesteerd om van The Washington Post een nationale en zelfs internationale titel te maken. Aangezien de krant zich in de hoofdstad van de VS bevindt, had die omwille van haar geografische ligging al het voordeel om een internationaal publiek aan te trekken. Bezos wilde naar eigen zeggen een lage prijsstandaard zetten om dat publiek zo snel mogelijk te laten toenemen. Daarnaast was het belangrijk dat de lezers zich deel voelden van ‘een club’ die een bepaalde journalistieke kwaliteit uitstraalde.
2. Technologische onafhankelijkheid
Vanaf het moment dat Bezos The Post kocht, wilde hij dat de titel zijn technologie zelf zou ontwikkelen. Voor 2013 was er al een klein departement dat werkte aan softwaresystemen voor de bredere redactie. Toch stond The Post op dat vlak niet heel ver. Er was nog geen beleid rond een paywall waardoor ze al hun nieuws online gratis beschikbaar maakten. Een ander belangrijk punt was de ‘laadtijden’ van de website, dus hoe snel bepaalde artikels, video’s, podcasts laden als je naar de website surft. Bezos hamerde erop dat mensen een hekel hebben aan wachten. Net zoals bij de redactie, zie je bij het departement voor software een enorme expansie. Op dit moment werken meer dan 300 mensen op dat departement terwijl dat in 2013 nog om een vijftal mensen ging.
Vandaag bouwt The Post verder op deze twee pijlers. Afgelopen jaar klokten ze af op 3 miljoen digitale abonnees, en het plan is om dat aantal de komende jaren te verdubbelen (The New York Times heeft er nu zo'n 8 miljoen). In mei 2021 kwam een nieuwe hoofdredacteur aan het roer van de krant: Sally Buzbee. Zij moet het bedrijf verder de jaren 20 van de 21ste eeuw in loodsen. Wil je meer weten? Lees dan zeker onderstaand artikel van journalist Andrew Beaujon:
Inside the Plan to Make Jeff Bezos’s Washington Post the Everything Newspaper Inside the Plan to Make Jeff Bezos’s Washington Post the Everything Newspaper
Onderzoek naar kenmerken van nepnieuws 💬
Nieuwe inzichten in de strijd tegen desinformatie! De studie van Alyt Damstra en collega’s heeft op basis van een uitgebreide analyse een overzicht proberen maken van de kenmerken van fake news.
Ze besluiten dat nepnieuwsberichten:
  • Meer (negatieve) emotionele woorden bevatten,
  • Langere en meer in het oog springende headlines gebruiken, met ook bijvoorbeeld meer woorden in drukletters.
  • Meer persoonlijke voornaamwoorden en informeel taalgebruik hanteren dan ‘echte’ nieuwsberichten, met zelfs nu en dan vloekwoorden.
Deze kenmerken van nepnieuwsberichten zijn interessant omdat ze bijvoorbeeld kunnen dienen om tools slimmer te maken om fake news te detecteren. Al is er natuurlijk wel een kans dat verspreiders van nepnieuws deze inzichten lezen en daar ook hun lessen uit trekken.
Een andere studie van Yannis Theocharis en collega’s heeft aangetoond dat je socialemediaplatformen niet op een hoop mag gooien als je praat over de verspreiding van bijvoorbeeld complottheorieën. Op basis van onderzoek in 17 landen stellen ze dat de kenmerken van Twitter ervoor zorgen dat complottheorieën op dat platform minder kans hebben om een groot bereik te genereren dan bijvoorbeeld op Facebook, YouTube of WhatsApp.
Als reden halen ze onder meer aan dat gebruikers op Twitter veel meer op zoek zijn naar nieuws en het netwerk op dat platform heterogener is dan op andere platformen. Doordat de informatie meer verschilt, kan je als gebruiker sneller op een rechtzetting van een complottheorie stoten. En ook de algoritmes van de platformen maken blijkbaar een verschil. Twitter geeft complottheorieën bewust minder aandacht en labelt ze ook als onbetrouwbaar, iets wat bij WhatsApp (nog) niet gebruikelijk is (door bijvoorbeeld een url van een website te labelen). 
Onderzoek naar 'algorithmic bias' 📟
Politici die hun beklag doen over de vooringenomenheid van de media bestaan al zo lang als het nieuws. Maar de laatste paar jaar zien we dat het politieke debat over mediavooroordelen overslaat naar sociale-mediaplatformen, omdat politieke figuren protesteren tegen wat zij noemen de ‘algorithmic bias’ van die platformen tegen hun standpunten (een interessant boek daarover, hier). Met andere woorden: een platform als Facebook en diens algoritme zou volgens die politici hun boodschappen minder verspreiden omdat ze van links of rechts allooi zijn.
Het ‘hostile media-effect’ (zie onderstaande video) is een gevestigde theorie binnen de Media Studies. Die theorie verklaart waarom we geneigd zijn om media te beschouwen als een entiteit die contrasteert met onze standpunten. In deze studie breiden Mikhaila Calice en haar collega’s dat idee uit naar beschuldigingen van ‘algorithmic bias’. De onderzoekers deden een experiment met gefingeerde berichten van Mike Pence en Joe Biden over ‘algorithmic bias’. Door middel van dit experiment konden ze de houding van respondenten van Democratische of Republikeinse strekking beter in kaart brengen.
Ze ontdekten dat het ‘hostile media-effect’ springlevend is als het gaat om ‘algorithmic bias’. Republikeinen waren significant meer geneigd te geloven dat algoritmen ‘politiek gekleurd’ waren. Proefpersonen aan beide zijden waren bovendien meer geneigd om een bericht te bevestigen van een politicus van hun eigen politieke strekking. Daarnaast ontdekten ze dat Democraten meer dan Republikeinen geneigd waren om hun overtuigingen negatief te laten beïnvloeden door de standpunten van een politicus van de tegenpartij.
Hostile Media Effect - Why we perceive media coverage as biased against our side
Dat was ‘m voor nu,
Fijn weekend!
Hannes & Michaël
🌐 Voor zijn vijfentwintigste verjaardag heeft het internetarchief ‘Wayback Machine’ een ‘Wayforward Machine’ gemaakt. Geef een site naar keuze in, en stap binnen in een nogal dystopische toekomst.
🎧 Een aangrijpende en prachtig gemaakte podcast van NRC over het aftakelen van Hans, een vrolijke man uit Amsterdam die lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Wat betekent de ziekte voor je vriendschappen? Voor je gevoel van vrijheid? En hoe kijk je naar de toekomst als je weet dat je langzaam aftakelt?
🖋️ Onlangs kondigde Ernst-Jan Pfauth, mede-oprichter van ‘De Correspondent’, aan dat hij na negen jaar vertrekt bij de organisatie. Pfauth blikt terug in acht lessen voor de journalistiek.
Did you enjoy this issue?
In order to unsubscribe, click here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue