Bekijk profielpagina

Maria Timiaan, Meanderthaler - Editie #2

Revue
 
 

Maria Timiaan, Meanderthaler

29 maart · Editie #2 · Bekijk online

Maria Timiaan meandert door het leven en schrijft over boeken, kunst, rare ontmoetingen, macabere zaken. Werkt aan debuutroman BRAK. En tikt korte verhalen, essays, erotica en toneel. Met de groetjes uit Middelburg.


Voor de Losbladige Notulen van literair festival Nieuwe Types schreef ik dit korte verhaal. Opdracht: schrijf wat je wil, op één A4. Mijn verhaal is niet uitgekozen, maar ik had wel veel lol met het schrijven. Die ene A4 is niet gelukt, ik had twee regels teveel.

(M)Amma
In de grootste sporthal van onze stad komt knuffelgoeroe Amma op bezoek. Mensen staan in rijen op de stoep om straks een paar seconden door haar vastgehouden te worden. De omhelzing van Amma zou genezend werken, ze reist al decennia lang de wereld rond om duizenden mensen per dag te helpen. Ik zoek het einde van de rij en sluit aan achter een groep kletsende dames in witte gewaden. Er hangt een fijne energie in de lucht, alsof we voor een attractie staan te wachten in een pretpark. De dames hebben pakjes ice tea bij, winegums en gevulde koeken. Ze delen de winegums aan iedereen uit die maar wil. We zouden elkaar nu uitbundig kunnen omhelzen, dan kunnen we ook meteen naar huis. Maar we blijven verwachtingsvol en ordentelijk aanschuiven. Als we eindelijk de klapdeuren door zijn klinkt er sitarmuziek. De oude sokkengeur van de gymzaal is vandaag gemaskeerd door kruidige wierook.
Achterin de zaal, bij de klimrekken aan de muur, zit Amma op een houten bankje. Een kleine  Indiase vrouw in het wit, omringd door assistenten in felgele hesjes. Ze leunt tegen goudkleurige kussens met kwastjes eraan, achter haar staan twee reusachtige vazen gevuld met witte lelies. Sommige mensen in de rij dansen op de sitarmuziek, voorzichtige pasjes op de plaats. Ik sta een beetje te dagdromen terwijl ik langzame stappen zet. De rij slingert langs rode en groene strepen op de vloer. En ineens sta ik voor haar, bij de turnmat die voor haar voeten op de grond ligt. Amma kijkt me aan met haar zachte bruine ogen, tussen haar wenkbrauwen een dubbele stip. Een simpele bloem, een alziend oog. Een assistent wijst driftig dat het nu mijn beurt is. Ik wil op de mat knielen maar Amma staat langzaam op en pakt me vast, stevig en warm. Ik krom mijn rug en vlei mijn hoofd in haar nek, zij doet hetzelfde bij mij. Onze lijven grijpen in elkaar. Ik voel me kalm en gekoesterd. Amma zucht in mijn oor, een lange en diepe zucht als het ruisen van de zee. Ik zucht ook, laat alles los. En dat doet zij ook. Gerommel uit haar buik die ik tegen de mijne aanvoel, een geluid diep als de aarde. Zij is moeder aarde.
Het lijkt de eeuwigheid. En dat is het ook. Het duurt erg lang. Ik zal het misschien nodig hebben. Ik klop op haar schouder, als een teken dat het goed is, zo. Dat ik enorm dankbaar ben voor haar volledige overgave. Maar ze laat me niet los. Achter me hoor ik de mensen in de rij. Gemurmel, een kuch. Protestgeluiden. Amma houdt haar stevige armen om mij heen.
Ineens schiet me een herinnering te binnen. Ons jonge gezinnetje in een drukke Gotische kerk in Gent. Mijn man was ergens in de menigte, een of ander altaar aan het bekijken. Hij had onze zoon bij, zes jaar oud, die enthousiast speurde naar lammetjes en engeltjes. Onze dochter was toen vier, een klein blond meisje. Ze wilde nooit aan mijn hand lopen, ze stapte zelf wel rond. En die middag was ik haar plotseling kwijt. Ik raakte in paniek, probeerde tussen de benen van de mensen te kijken. Zoveel benen in grijs en blauw, zoveel lelijke sneakers. En ineens zag ik haar. Ze hield het blote been vast van een donkerharige vrouw in een bloemetjesjurk. Een vrouw met een mediterraan uiterlijk, misschien Spaans of Portugees. Mijn dochter stond daar de verkeerde te omhelzen in de veronderstelling dat ze mij vast had. Ik wilde verontschuldigend naar de dame lachen - wat een komisch misverstand was dit. Maar mijn kind deed haar ogen open, zag me staan en bleef de vrouw stevig omhelzen. Zij had tranen in haar ogen en legde voorzichtig haar handen op de kleine smalle schouders van mijn dochter. Misschien had ze ooit een kindje verloren, schoot door me heen. Ik bleef wachten tot mijn dochter haar los liet en kalm naar me toe kwam lopen. De vrouw bleef daar staan in de menigte, wuifde naar ons, met grote geschokte ogen.
Amma laat me niet los. Ze leunt zwaar op me, helt een beetje voorover, mijn muiten moeten tegendruk geven. Ik ruik de lelies en hoor dat de sitarmuziek is gestopt. Assistenten in gele veiligheidshesjes beginnen aan mijn armen te rukken. Ik doe mijn ogen weer dicht. 
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Maria Timiaan met Revue.
Badhuis, Zusterstraat 7, Middelburg - The Netherlands