Bekijk profielpagina

Brussel Inside - Zwak maar stabiel

Revue
 
De beste Europese politicus is misschien wel Margrethe Vestager, de Eurocommissaris die alle kartels
 

Brussel Inside

24 december · Editie #17 · Bekijk online
Europa is in beweging, maar wat speelt er echt? Bert van Slooten van NOS Bureau Europa verzamelt iedere week, samen met zijn collega’s in de Europese hoofdsteden, de scherpe analyses en hardnekkige geruchten.

De beste Europese politicus is misschien wel Margrethe Vestager, de Eurocommissaris die alle kartels aanpakt waar ook ter wereld. Maar de Franse president Macron kan eveneens aanspraak maken op de titel, met zijn verbouwingsplannen voor de Europese Unie. Of Frans Timmermans, die geen blad voor de mond neemt, de Polen op hun verantwoordelijkheid wijst en het zo goed doet in Brussel dat het kabinet hem misschien wel voor een volgende periode als Eurocommissaris wil voordragen.
We hebben geen stemming georganiseerd, maar onze correspondenten gevraagd om opmerkelijke personen te bespreken. Noem het ‘nomineren’. En er zijn heel veel tips van u als lezer binnengekomen. Niet iedereen heeft de eindstreep gehaald. Cees Veerman, de oud-Landbouwminister, is afgevallen, net als de Duitse liberale leider Lindner en de Franse econoom Piketty. En ook de voorzitter van de Europese Commissie Juncker haalt het niet.  Maar er blijven genoeg personen over. Veel plezier met dit extra dikke kerstnummer.

Gehaat en geliefd
Frans Timmermans en Mark Rutte
Laten we de lijst beginnen met de Nederlandse politici. In ons land werd Thierry Baudet de politicus van het jaar, maar internationaal is hij nog niet doorgebroken. Keet trappen is blijkbaar niet genoeg om op de Europese lijstjes te komen, daarvoor moet je toch echt ergens meeregeren. NOS-correspondent Arjan Noorlander over de Hollandse inbreng in Brussel. 
Meeregeren is uiteindelijk van belang om politieke idealen te verwezenlijken. Misschien ontbreken daarom de populisten grotendeels op de eindejaarslijsten. Begin dit jaar -na de overwinning van Trump in de VS- stonden ze allemaal samen op een podium in het Duitse Koblenz. Geert Wilders, Frauke Petry, Marine Le Pen en anderen: ze zouden de EU gaan veroveren. 
Ze wonnen, zeker als je kijkt naar zetelaantallen, maar ze wonnen nergens de verkiezingen en haalden dus nog niet de jaarlijsten. Zonder twijfel zal hun geluid komend jaar de discussie in de EU blijven kleuren, maar om echt een verschil te maken, moet je blijkbaar toch een keer aan de macht zijn geweest.
Afscheid van de rode familie
Nederland neemt voorlopig min of meer afscheid van een partij die veel van dit soort politici leverde, de PvdA. Baudet heeft wat dat betreft niet helemaal ongelijk, veel benoemingen in Brussel komen uit het partijkartel en de PvdA doet daar even niet meer aan mee.
Daarom moet Jeroen Dijsselbloem nu echt vertrekken als voorzitter van de Eurogroep. Hij werd gehaat in het zuiden en was geliefd in het noorden, maar wat toch vooral overheerst is het respect voor zijn vakmanschap, kennis en rust als hoeder van onze euro. Dijsselbloem heeft ambachtelijk veel indruk gemaakt en veel landen -niet Nederland- hadden hem graag nog wat langer gehouden.
Voor die andere Nederlander -Frans Timmermans- geldt het omgekeerde; gehaat bij ons en geliefd in grote delen van Europa. Al kunnen ook veel Poolse kabinetsleden dit jaar zijn bloed wel drinken. Timmermans wordt door veel Nederlandse opiniemakers gezien als ijdel, te blind pro-Europees en soms zelfs als gevaarlijk. Maar in de rest van de EU wordt hij beoordeeld als een bestuurder die risico’s en besluiten durft te nemen die veel politici zelf niet durven nemen. Ook veel Europese journalisten waarderen hem voor het feit dat hij bereid is publiekelijk voor die besluiten te staan, terwijl zijn baas Juncker onzichtbaar blijft. 
Ga er maar van uit dat premier Rutte daarom zal inschatten dat Timmermans ook voor een nieuwe periode van vier jaar de Nederlandse kandidaat voor de Europese Commissie zal zijn. Tegen het partijkartel en de Nederlandse publieke opinie in dus.
Net als in Nederland zal ook Rutte in Brussel de Europese top 3 niet halen. Hij was zeker niet onzichtbaar, maar ook niet de man die de EU vorm heeft gegeven.
Hij lijkt aan het eind van het jaar zelfs meer ‘de man te worden, die op de rem’ zal staan bij de verbouwing van Europa.
Het kabinet krijgt het komend jaar moeilijk om de positie van Nederland te verankeren in de economische, monetaire, sociale en migratie verbouwing van de EU. Rutte zal dan de rol krijgen van penningmeester in de feestcommissie van het meer-EU-festival. Het zal veel Nederlanders niet echt aanstaan, maar daardoor komen de belangrijkste politici van Europa uit het buitenland…
Hoe vaak kun je de plank misslaan
De Britse inzending. Boris Johnson en Theresa May bij Madame Tussaud
De hoofdpersonen in Groot-Brittannië maakten er dit jaar een potje van. Tim de Wit, onze correspondent in Londen, omschrijft het mooi: 
“Het was het jaar van de miscalculatie.”
Het begon met het uitroepen van verkiezingen, in juni. Premier May wilde meer Conservatieve parlementariërs op de groene bankjes achter haar in het Lagerhuis, omdat ze bang was dat ze anders de brexit nauwelijks door het parlement zou kunnen loodsen. Maar hoewel ze een straatlengte voorstond in de peilingen aan het begin van de campagne, verloren veel Britten het vertrouwen in haar als leider. Ze zagen een stijve premier in tv-optredens, amper in staat losjes en met Britse humor te communiceren. Haar imago van ‘bloody difficult woman’ veranderde in de ‘Maybot’. De verkiezingen werden een ramp voor haar: de Conservatieven verloren hun absolute meerderheid en konden met alleen aan de macht blijven dankzij gedoogsteun van de Noord-Ierse DUP.
De eerste gigantische miscalculatie.
Haar minister van Buitenlandse Zaken, de flamboyante Boris Johnson, sloeg ook meerdere keren de plank mis. Tijdens een persconferentie met John Kerry vorig jaar viel al op hoe weinig diplomatiek Johnson is, maar het afgelopen jaar bleek dat wederom. 
Over Libië zei hij dat ze daar pas aan wederopbouw kunnen beginnen als ze eerst de lijken uit de straten vegen. Hij zong in Myanmar een koloniaal gedicht, waardoor de ambassadeur zich zeer geneerde. Britse onderkoelde woede op z’n best. 
En hij zei dat een Brits-Iraanse journaliste voor een journalistentraining in Iran was, terwijl ze daar op vakantie was. Iets wat haar vermoedelijk een langere gevangenisstraf zou kunnen opleveren.
Allemaal flinke inschattingsfouten, voor de belangrijkste diplomaat van het land.
Zagen aan de stoelpoten van May
En dan is er natuurlijk de brexit: hét allesoverheersende thema dat de Britten dag in dag uit bezig heeft gehouden het afgelopen jaar. Ook daarin ging Johnson een aantal keer flink over de schreef. Hij bracht May in grote verlegenheid toen hij vlak voor haar grote speech in Florence zijn eigen brexit-versie uiteenzette in zijn huiskrant The Daily Telegraph. Johnson pleit voor een harde brexit, af van alle EU-regels en -wetten. Alleen dan kan Groot-Brittannië weer soeverein op eigen benen staan, zijn eigen grenzen controleren en handelsdeals sluiten met landen over de hele wereld, zo is zijn opvatting 
“We willen af van de tentakels uit Brussel”, omschreef een bankier het tegen me, die uitgesproken voor brexit is. Ook al waarschuwen economen dat deze brexit-optie de Britse economie de grootste schade zal bezorgen.
Daarnaast zei Johnson dat de EU kon fluiten naar een enorme scheidingsrekening.  
Geen pond meer naar de EU zelfs, zeiden de brexit-prominenten tijdens de campagne. Maar in de uiteindelijke deal over de scheiding, die in december rondkwam, staat dat de Britten ruim 40 miljard euro aan Brussel zullen overmaken. Veel meer dan Boris Johnson de brexit-stemmers had beloofd.
Weak but stable
Het geeft tegelijk ook de extreem ingewikkelde positie aan van premier May. In haar regering heeft ze met veel ministers te maken, die haar willen dwingen tot een zo hard mogelijke brexit. Tegelijk wil het bedrijfsleven juist zo dicht mogelijk tegen de EU blijven aanschurken, en ook die voeren enorme druk op haar uit. En in Brussel zeggen ze: een tussenweg is er niet. Het is of hard, of zacht. De Britten kunnen niet de krenten uit de pap vissen.
Saai zal het daarom ook komend jaar niet worden in de Britse politiek. En ondanks alle inschattingsfouten en miscalculaties is May nog altijd premier. 
Want juist omdat haar positie niet sterk is, vreest iedereen voor het alternatief: verkiezingen en misschien wel Labour aan de macht. Ook in Brussel willen ze niets liever dan met May de brexit-rit uitzitten. Weak but stable, zeggen ze daarom hier. Ook in 2018!
Mutti onmachtig
Weak is ze nog niet, de Duitse persoon van het jaar, maar de grote vraag wordt hoe stabiel haar nieuwe regering wordt. Angela Merkel. Correspondent Judith van de Hulsbeek over het jaar waarin de macht van ‘Mutti’ veranderde in onmacht.
De onaantastbare, werd ze voor de verkiezingen genoemd. Een vrouw van teflon, unkaputtbar. Voor bondskanselier Angela Merkel begint het jaar lekker. Met twee verrassende overwinningen bij deelstaatverkiezingen en amper aandacht voor het vluchtelingenvraagstuk, haar achilleshiel, stevent ze af op een zekere overwinning bij de Bondsdagverkiezingen in september.
Ook op het wereldtoneel is haar macht onaangevochten en groeit haar imago als baken van stabiliteit alleen maar na de verkiezing van Trump en de brexit. Door The Washington Post wordt ze zelfs tot Redder van de Westerse Wereld gekroond - iets dat ze zelfs overigens afdoet als absurd.
Maar gaandeweg wordt duidelijk dat de Duitse kiezer niet meedoet aan deze persoonsverheerlijking. Het enthousiasme waarmee de nieuwe leider Martin Schulz aanvankelijk wordt ontvangen, duidt toch op een soort Merkelmoeheid. En een aanzienlijk deel van de Duitsers vindt (het controleverlies tijdens) de vluchtelingencrisis onvergeeflijk. Fluitconcerten begeleiden haar laatste campagne-optredens.
Versplintering
Op 24 september worden Merkel en haar regeringspartners genadeloos afgestraft. De CDU behaalt het slechtste resultaat sinds de Tweede Wereldoorlog, CSU en de SPD zelfs het slechtste resultaat ooit. Daarbij komt er voor het eerst na de oorlog een partij rechtser dan de CDU/CSU in de Bondsdag, de Alternatieve für Deutschland. Voor Merkel is dat onacceptabel: 
“De kiezers die zijn overgelopen naar de AfD, halen we terug. We moeten beter naar hun zorgen en sommige van hun angsten luisteren.”
Aan Merkel de moeilijke taak om uit deze - voor Duitsland ongekend versplinterde - verkiezingsuitslag een regering te vormen. Eigenlijk staan alleen de Groenen te trappelen om mee te regeren. Zowel de liberale FDP als de SPD zijn huiverig. Bang om weer met Merkel in zee te gaan. Bang dat ze er met slechtere resultaten uit zullen komen.
Merkel hoopte voor de Kerst een regering te hebben staan, zodat Duitsland haar oude rol weer zou kunnen innemen. Dat is niet gelukt. En hoe langer Merkel ‘thuis’ naar een oplossing zoekt, hoe meer haar macht in de rest van de wereld afbrokkelt. Binnen de EU heeft Macron met zijn ambitieuze plannen haar leidersrol praktisch al overgenomen. Bij belangrijke beslissingen over de brexit en hervormingen van de eurozone is Merkel met handen en voeten gebonden. Het Amerikaanse blad Forbes kroonde haar onlangs voor de zoveelste keer tot ‘machtigste vrouw ter wereld’, maar of ze die titel volgend jaar weer krijgt, valt te betwijfelen. 
Allez Macron
De Franse keus Emmanuel Macron
Uit Frankrijk komen twee namen. De brexit-man Michel Barnier, die ook komend jaar weer een fascinerend gevecht met zijn Britse evenknie David Davis aangaat. Maar de new kid on the block, de belletjetrekker die de EU grondig wil vernieuwen is, volgens onze man in Parijs Frank Renout  toch echt de Franse president.
Emmanuel Macron was begin deze maand in Algerije. Op straat raakte hij aan de praat met een jongeman. Die verweet Macron het koloniale verleden van Frankrijk, ook in Algerije.
,,Hoe oud ben je?’’, vroeg Macron.
De jongen antwoordde iets onverstaanbaars, maar hij bleek nog jong te zijn. 
Macron: ,,Maar dan ben je geboren ná de onafhankelijkheid van Algerije! Kom op, zeg! Waar hebben we het dan over? Kijk toch vooruit! Je heb de koloniale tijd niet eens meegemaakt!’’
Het typeert de Franse president. Hij wil zich niet laten leiden door demonen uit het verleden. Frankrijk moet vooruit, de wereld moet vooruit. Het resultaat telt.
Dat heeft te maken met Macrons jonge leeftijd (hij is net 40 geworden), maar ook met zijn visie.
First things first
Macron is een realpolitiker. In Syrië ligt zijn prioriteit bij de bestrijding van IS. Met of zonder president Assad. Pas als de terreurbeweging is uitgeschakeld, komt de toekomst van Assad op de agenda, zei de president vorig weekend in een tv-interview.
“Assad moet verantwoording afleggen voor zijn misdaden. Aan zijn volk en aan de internationale justitie.” Maar pas nádat IS is uitgeschakeld. First things first, dát is het adagium van Macron.
In eigen land gaat hij niet anders te werk. Hervormingen van de arbeidsmarkt? Prima, de vakbonden mogen meepraten, maar het parlement wordt even buiten spel gezet om de maatregelen zo snel mogelijk door te voeren. De tobbende economie moet vlotgetrokken.
Noodtoestand
De noodtoestand was per definitie tijdelijk. Dus schaft Macron hem af - om ervoor in de plaats meteen een bijna net zo strenge antiterreurwet in te voeren. De veiligheid staat voorop, zorgen over beperking van de burgervrijheden worden opzijgeschoven.
Macron voelt de hete adem in zijn nek van de ontevreden kiezers, die hem dit jaar boven de populistisch-rechtse Marine Le Pen verkozen. Macron wil de komende vijf jaar resultaat boeken, om bij de volgende presidentsverkiezingen Le Pen geen revanche te gunnen.
Macron wil vooruit, Frankrijk moet vooruit.
Macron wil resultaten boeken, de kiezers willen resultaten zien.
En: vooralsnog lukt dat behoorlijk. Nadat zijn populariteit deze zomer was ingezakt, is hij nu weer aardig aan het herstellen. En dat is uniek: Franse presidenten die impopulair werden, slaagden er tot nu toe nooit in weer op te krabbelen in de peilingen. 
“Macron doorbreekt een historisch patroon”, aldus opiniepeiler Frédéric Dabi.
Emmanuel Macron – nu zeven maanden president – kijkt vooruit. De koloniale tijd en Assad zijn slechts obstakels op weg naar de toekomst. En de toekomst is wat voor de meeste kiezers telt.
Wat dat betreft heeft de Franse president het tij mee. De economische groei in Frankrijk trekt eindelijk weer aan. Statistisch bureau Insee schreef afgelopen week dat de groei over 2017 wel eens op 1,9 procent kan uitkomen: het hoogste niveau in zes jaar tijd. En de economie is wat telt voor de meeste Fransen, zeker als groei gepaard gaat met werkgelegenheid en koopkracht.
Maar die 1,9 procent is natuurlijk nog op geen enkele wijze te danken aan het beleid van Macron, die pas zeven maanden president is. Maar de groei is er nú, en Macron is er nú. En in de politiek geldt: 1+1=2.
Superwoman uit Denemarken
Smaakmaker Vestager
Van het lijstje dat Rolien Créton, onze Scandinavische correspondent instuurde noemen we de Zweedse Margot Wallström, minister van Buitenlandse Zaken en voormalig eurocommissaris.
In Finland valt  Juha Sipila op, die welwillend tegenover een eerlijkere verdeling van vluchtelingen staat, ondanks forse tegenstand in de Finse politiek. 
Maar dé politicus waar in menig directiekamer met ontzag over wordt gesproken is toch Eurocommissaris Margrethe Vestager. Superwoman, bikkelhard tegen bedrijven die zich niet aan de spelregels van de interne markt houden. En genoemd als mogelijk nieuwe voorzitter van de Europese Commissie. 
Maar ook iemand die de dag nadat ze Apple een miljoenenboete had gegeven, gewoon met haar zoon in de grote Apple-store in Brussel op zoek was naar een snoertje voor zijn iPhone. 
En dat ze niet bang is, voor geen enkel bedrijf, bewees ze deze week nog eens door het Zweedse Ikea aan te pakken. En alleen al daarom is Vestager, die ooit model stond voor het personage Birgitte Nyborg uit de tv-serie Borgen, een smaakmaker in de Europese politiek. 
Nog één naam waar we wellicht komend jaar nog veel van gaan horen, getipt door Balkan-correspondent Mitra NazarAna Brnabic, de lesbische Servische premier (in een land dat zeer homofoob is). Onderhandelt met Brussel over lidmaatschap van de EU. Maar schuwt de nationalistische retoriek niet. 
De Napoleon van Boedapest
Jaroslaw Kaczynski schudt de hand van de Hongaarse premier Victor Orban
In het Oostblok is er eigenlijk maar één naam die eruit springt. Natuurlijk de Poolse leider Kaczynski, die bij de regerende Pis-partij de lakens uitdeelt en de Poolse voorzitter van de Europese Raad Donald Tusk blazen hun partijtje mee, maar ze vallen in het niet bij Victor Orbán. Voor de één een held, voor de ander een boef. Tijn Sadée van NOS-bureau Europa heeft hem ooit ontmoet.
Een held die het opneemt tegen ‘de Brusselse bemoeials’ – vinden sommigen. Een ‘boefje’, zeggen juist zijn tegenstanders die hem zien als een ‘cynische profiteur’ van EU-subsidies.
Al zeven jaar bestiert de Hongaarse premier Viktor Orbán (1963) zijn land als een autocraat die zich niks aantrekt van kritiek vanuit Brussel. Hij lanceerde nieuwe mediawetgeving die de Hongaarse pers deels aan banden legde. Hij probeert de Central European University (CEU) in hoofdstad Boedapest te sluiten – de CEU is in Orbáns ogen een bolwerk van de oppositie. Tegen de oprichter van de CEU, de Hongaars-Amerikaanse miljardair George Soros, organiseerde Orbán zelfs een met staatsgeld gefinancierde haatcampagne
Orbán bouwde grenshekken om migranten buiten zijn land te houden en organiseerde een ‘Stop Brussel!’-volksraadpleging.
Kleine man
Voor de conservatieve Poolse regering is Orbán een lichtend voorbeeld. Maar in Polen is het inmiddels geëscaleerd: deze week startte de Europese Commissie een artikel 7-procedure omdat de Poolse politiek zich rechtstreeks mengt in de rechtsspraak. Polen kan hierdoor het stemrecht in de EU verliezen.
En Orbán dan? Die komt er voorlopig mee weg.
Het is een uiterst sluwe speler.
Klein van stuk – maar dat compenseert hij ruimschoots met zijn dominante dadendrang.
Ik ontmoette Orbán tijdens een reis door Roemeens Transsylvanië, waar hij zieltjes kwam winnen onder de etnische Hongaren die daar leven. Als toenmalig Oost-Europa-correspondent deed ik verslag van de rally.
‘Foto!’ baste Orbán tegen zijn meegereisde partijfotograaf die een plaatje moest schieten van een handenschuddende Orbán. Maar de camera van de arme fotograaf was stuk.
‘Hé, jíj daar!’ riep Orbán nu, terwijl hij mij met vorsende blik aankeek. ‘Heb je een camera bij je?’
Nadat Orbán me als tegenprestatie een exclusief interview in het vooruitzicht had gesteld, zette ik de man en zijn fans in het gelid voor een groepsfoto. In totaal drukte ik 15 keer af.
Eenmaal thuis, na het inladen van de foto’s, zag ik het patroon. Op elke foto was het raak: Orbán stond op z’n tenen – hoppa! – en zo groeide hij een paar centimeter.
Typisch geval van Napoleon-complex, ook wel het korte mannensyndroom genoemd.
2017 was zijn jaar. Maar in 2018 wacht de ware beproeving voor de Hongaarse Napoleon als in april de Hongaren naar de stembus gaan. Nog eens vier jaar voor de luis in de Brusselse pels? Of valt voor Orbán het doek?
Daar is 'ie weer
Carles Puigdemont
Toen iedereen hem had afgeschreven was hij ineens weer terug. Carles Puigdemont - Spaans paspoort, Catalaans hart, Roemeense echtgenote – zal in zijn ogen hebben gewreven. De afgedwongen Catalaanse verkiezingen bezorgden zijn tegenstanders weliswaar de zege. Maar omdat de separatistische partijen het goed doen op het platteland en de stemmen daar zwaarder wegen, wonnen ze opnieuw. Rop Zoutberg, onze man in Madrid, over Barcelona en omstreken. 
En nog mooier, het waren niet de zeurpieten van republikeins links die wonnen. Puigdemonts eigen, traditionele, christen-democratische Junts per Catalunya werd de sterkste van de afscheidingspartijen. Puigdemont wreef daarna zijn handen. Het feit dat de beoogde nieuwe president op ruim 1300 kilometer van Barcelona een zelfverkozen ballingschap uitzit, leek nog maar een klein logistiek probleem.
Afgeschreven. Puigdemont riep een eenzijdig referendum uit voor de onafhankelijkheid van zijn land. Hij mobiliseerde miljoenen Catalanen en een compleet nieuwe groep separatisten ging de straat op. Veel vlagzwaaiers konden niet anders dan in deze eeuw geboren zijn. Het parlement ging na de volksraadpleging akkoord met de afscheiding, maar Puigdemont pakte niet door.
Miniland
Nog een miniland erbij: Europa zag de bui al hangen en hield de schuifdeuren met de gele sterren angstvallig gesloten. Niemand wilde met de inmiddels afgezette Puigdemont op de foto, alleen een enkele Vlaming deed een pintje bier met de uitgeweken Catalaan. Na die eerste massale persconferentie begon het schouderophalen. Vanaf toen werd de man met het beatlehaar ook een beetje zielig.
Toch is er reden Puigdemont tot Spanjaard en zelfs Europeaan van het jaar te verklaren.
 Noem het uitgekiende marketing, een razend slimme perscampagne of uitgekookte massahypnose. Maar als geen ander slaagde de Catalaan erin zijn droom langdurig tot wereldnieuws te maken. Hij dwong Europeanen naar grenzen te kijken en naar de uitvloeisels van nationalistische (lees: Catalaanse) sentimenten.
Spanje zelf leerde opnieuw hoe diep de sporen zijn die de dictatuur trok. Puigdemont moet nog altijd inzien dat de wil van de helft van de bevolking van zijn gedroomde republiek niet de rechten van de andere helft annuleert. Maar voor Spanje is nog belangrijker is het inzicht dat de grondwet die na de dood van generaal Franco kwam, niet in beton is gegoten.
Toch niet afgeschreven. Al wordt het wel een kerst in Brussel.
De onbekende Italiaan
Sylvio Berlusconi
En dan het land van onze man in Rome Mustafa Marghadi. In Italië zijn er meerdere kandidaten voor meest opvallende politicus van het jaar. Allen oud, wit en man. Dat u weet dat ik het weet.
Ten eerste Silvio Berlusconi. In 2011 in schande van het politieke toneel gestapt. Maar dit jaar, op zijn 81ste, maakte hij een glorieuze comeback door de regionale verkiezingen op Sicilië te winnen en daarmee het momentum te creëren om zijn centrumrechtse coalitie komend voorjaar weer aan de macht te brengen. Zoals iemand in Italië me ooit zei: 
“Berlusconi kun je pas afschrijven als hij in zijn kist ligt.”
Maar de kans dat il Cavaliere premier wordt, is klein, vanwege het parlementsverbod dat hij kreeg na een veroordeling voor belastingfraude.
En zijn mogelijke vervanger is mijn tweede optie. Jarenlange Berlusconi-bondgenoot en huidig voorzitter van het Europees Parlement Antonio Tajani. Hij trad begin dit jaar aan als opvolger van de Duitser Martin Schulz en volbracht zijn taken redelijk geruisloos. Een kalme, beheerste man die een internationaler profiel aan het parlement wilde geven.
Vanwege zijn stabiele, gematigde koers zou hij de perfecte centrum-rechtse opvolger van zijn linkse evenbeeld premier Gentiloni kunnen zijn. 
Maar mijn keuze valt uiteindelijk op mijn derde en laatste optie: minister van Binnenlandse Zaken Marco Minniti. De kale oud-communist, die geliefd is bij zowel links al rechts in Italië. En dat heeft hij eigenhandig bewerkstelligd. Door de stroom migranten vanuit Libië abrupt te beëindigen. Het blijft onduidelijk hoe hij het precies voor elkaar kreeg. Is er 5 miljoen euro betaald aan milities? Is er geld gesluisd naar de Libische autoriteiten?
Hoe het ook zij, heel Europa had dit jaar een hoofdpijndossier minder. En hoewel er weinig mensen in de EU weten wie hij is, Marco Minniti was er met zijn Libië-deals persoonlijk verantwoordelijk voor.
Annie, Agnes, Esther en Cora
Vergadering van het Europees Parlement. Op plaats 267 Wim van der Camp
En dan hebben we nog de Nederlandse Europarlementariërs. Altijd lastig om er iemand uit te pikken. Kati Piri is veel in het nieuws, maar spreekt ook veel over onderwerpen die vaak in het nieuws zijn, zoals Turkije.
Bovendien, zo ziet ook Thomas Spekschoor van NOS-bureau Europa, was 2017 het jaar dat de regeringsleiders de macht in de EU nog meer naar zich toe trokken en dan blijft er minder ruimte over voor het parlement. Maar goed; toch een poging. 
Er zijn van die lijstjes waarin wordt bijgehouden hoe vaak een politicus in de media komt. En Annie Schreijer-Pierik van het CDA scoort daar altijd goed bij. Ze is in constant gevecht gewikkeld met Jan Huitema van de VVD om in de agrarische pers te worden geciteerd. Maar 2017 was voor Annie, zoals iedereen haar kortheidshalve noemt, toch vooral het jaar van de bonnetjesaffaire. Ze kon haar uitgaven niet verantwoorden en pas na druk in de media was ze bereid een accountantsverklaring te laten opstellen.
Annie wil graag vooraan staan en belangrijk zijn. Vol trots stuurde ze een persbericht de wereld in, waarin ze schreef dat zij degene is geweest die minister Schippers op het idee bracht om het Europees Medicijnagentschap (EMA) naar Nederland te halen.
Haar lobbywerk was “niet te onderschatten”. 
Het persbericht werd niet veel geciteerd.
Iemand die niet altijd in de volle schijnwerpers heeft gewerkt, maar wel druk in de weer is geweest is Agnes Jongerius (PvdA). Ze wordt door vriend en vijand geloofd.
De voormalige FNV-voorzitter wist een compromis te vinden tussen Oost- en West-Europa op het taaie onderwerp van de detacheringsrichtlijn. Kort gezegd: West-Europese landen ergeren zich eraan dat hun werknemers worden weggeconcurreerd door Oost-Europeanen.
Die mochten tot nu toe twee jaar in een ander land werken onder de arbeidsvoorwaarden van hun eigen land. Het clichébeeld: de Poolse loodgieter concurreerde op die manier de Nederlandse loodgieter weg. Jongerius kreeg het voor elkaar dat de periode wordt ingekort. Bovendien moeten de Pool voortaan hetzelfde loon  krijgen als de Nederlandse werknemer. Met hulp van partijgenoot minister Asscher, dat wel, want steun van regeringen hebben Europarlementariërs altijd nodig.
En dan was er nog de grote verleiding: een regeringspost in Den Haag. Esther de Lange (CDA) werd genoemd, en het jonge talent Jeroen Lenaers (ook CDA) ook, maar beide gingen niet. Tot ieders verrassing was het Cora van Nieuwenhuizen (VVD) die wel minister werd. Misschien wel de minst bekende Europarlementariër, de NOS had haar in ieder geval nooit voor de microfoon, maar wel iemand die lof oogst voor haar werk in taaie financiële dossiers. Niet de meest sexy onderwerpen, maar het levert dus wel een ministerspost op. 
Knallend slot
Fijne dagen en een goed 2018
En nu we toch namen aan het noemen zijn. Dank voor alle suggesties, we hebben lang niet iedereen een plek kunnen geven. Maar ik wil nog wel een aantal personen in het zonnetje zetten. Dat zijn de makkers uit Europa, de correspondenten die elke week hun landen afspeuren naar nieuws en mooie verhalen. We gaan er even tussenuit. Tot in 2018. Fijne dagen allemaal.
Deze nieuwsbrief kwam tot stand met medewerking van Rop Zoutberg, Mustafa Marghadi, Jeroen Wollaars, Judith van de Hulsbeek, Mitra Nazar, Conny Keessen, Rolien Créton, Tim de Wit, Frank Renout, Arjan Noorlander, Tijn Sadée, Tom Wisseborn en Thomas Spekschoor.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Brussel Inside met Revue.