Bekijk profielpagina

Brussel Inside - wankelende leiders

Revue
 
De geur van verandering hangt in de lucht. De christendemocraten en sociaaldemocraten zijn hun meerde
 

Brussel Inside

2 juni · Editie #94 · Bekijk online
De strijd om de topbanen in de EU is bijna afgerond. Wie worden de nieuwe commissarissen? De brexit komt eraan en het gevecht over de verdeling van het geld - de nieuwe begroting - gaat beginnen. Bert van Slooten van NOS Bureau Europa verzamelt samen met zijn collega’s in Europese hoofdsteden de scherpe analyses en hardnekkige geruchten.

De geur van verandering hangt in de lucht. De christendemocraten en sociaaldemocraten zijn hun meerderheid kwijtgeraakt. Nieuwe spelers verschijnen aan het Europese front. Nieuwe premiers, nieuwe parlementsleden en straks ook een nieuwe voorzitter van de Europese Commissie.
Maar eerst moet er afscheid genomen worden van een aantal oude bekenden, die misschien wel gehoopt hadden op een mooie nieuwe baan.
Het verhaal van de wankelende leiders komt deze week uit Schengen (Luxemburg). Zelfs op vakantie laat de EU niet los.
Blijf ons volgen @BrusselInside

Wie vertelt het Manfred?
De Franse president Macron had het liefst meteen korte metten gemaakt met de ambities van de Duitser Manfred Weber om voorzitter van de Europese Commissie te worden. Maar onder meer de Nederlandse premier Mark Rutte overtuigde de Franse president om het langzaamaan te doen, omdat er anders te veel boze gezichten rond de tafel zouden zitten en die boze gezichten slaan ooit terug.
Dus is gekozen voor het langzaam uitroken. Onmogelijke eisen stellen zodat de kandidaat van de grootste partij uiteindelijk zelf tot de conclusie komt dat zijn kandidatuur een sta in de weg is. Er is een soort profielschets. De nieuwe voorzitter van de Commissie moet ervaring hebben met ingewikkelde internationale onderhandelingen en bijeenkomsten. Het nieuwe gezicht van de Europese Unie moet iemand zijn waar de landen mee voor de dag kunnen komen. En dat is nu net het zwakke punt van Weber.
Hij heeft maar één iemand die hem tot op heden door dik en dun heeft verdedigd en dat is Angela Merkel. Voor de Duitse bondskanselier is het ook een beetje politiek opportunisme. Sinds de Beier (van de CSU) Weber kandidaat is, zijn de politieke verhoudingen tussen de CDU en de zusterpartij CSU redelijk normaal. Hoewel de ergste crisis tussen de twee regeringspartijen voorbij lijkt te zijn, kan ze zich niet nu al veroorloven om Weber te laten vallen, daar moet eerst een bikkelhard gevecht voor worden geleverd. En Merkel wil dan ook compensatie als ze Weber op een gegeven moment toch moet laten vallen.
Verdeel en heers
De leiders hebben geleerd van vijf jaar geleden. De twee belangrijkste kandidaten van 2014 Juncker en Schulz spraken destijds af om elkaar vast te houden. De winnaar (Juncker) zou voorzitter van de Commissie worden, de verliezer (Schulz) voorzitter van het Parlement. Dat is nu niet het geval. De fracties in het Europees Parlement proberen allemaal hun eigen belang te verdedigen en maken geen gezamenlijke vuist.
En dan is er nog de wraak
Of noem het netjes ongenoegen, oud zeer. De liberalen (zo noemen we ze nog maar even, ze zijn op zoek naar een nieuwe naam) zijn boos omdat de christendemocraten van Weber het systeem van transnationale lijsten om zeep hebben geholpen. Het voorstel om een beperkte groep Europarlementariërs te laten kiezen door kiezers uit alle EU-landen werd door toedoen van de christendemocraten weggestemd.
De sociaaldemocraten willen dat Weber de Hongaarse partij Fidesz uit de politieke familie zet, omdat die partij een loopje neemt met de Europese waarden.
En dan hebben de zuidelijke sociaaldemocraten nog een appeltje te schillen met de Duitser, omdat die mede verantwoordelijk is voor de harde bezuinigingen tijdens de economische crisis van een aantal jaar geleden, die onder andere Portugal moest uitvoeren. Het gekke is dat die boosheid niet afstraalt op Frans Timmermans, terwijl het toch zijn PvdA-partijgenoot Jeroen Dijsselbloem was die als voorzitter van de eurogroep medeverantwoordelijk was voor die maatregelen.
Wat nu?
Eind juni willen de leiders tijdens hun zomer-top in Brussel een knoop doorhakken. Voorzitter Donald Tusk is op pad gestuurd om te kijken welke kandidaat op een meerderheid kan rekenen. De nieuwe voorzitter moet een zogenoemde gekwalificeerde meerderheid hebben. Ingewikkelde rekensommen, waarbij de steun van 20 van de 28 EU-leiders nodig is, die ook nog eens 65 procent van de Europese bevolking vertegenwoordigen. Maar er zijn hulpmiddelen. Klik hier om een rekenmachine te downloaden voor Android en hier voor Apple. En hier voor info van de Europese Commissie.
Daarna moet de kandidaat nog door het Europees Parlement worden goedgekeurd. In het parlement zijn 376 van de 751 stemmen nodig.
Annie is boos
Annie Schreijer-Pierik
Mijn oproep aan @MinPres @markrutte: waar ben je in Brussel mee bezig? Gaat het je om de inhoud, de waarden en de toekomst van een krachtig Europa of om je eigen positie? @EPPGroup @EPP @BK_Amt https://t.co/o8M8rXAPXw
11:27 AM - 29 May 2019
Bij de christendemocraten geven ze de moed nog niet op. Er wordt met de andere partijen gesproken om tot een nieuw regeerakkoord te komen, maar er zijn ook mensen die het niet leuk vinden, zoals Annie Schreijer van het CDA. Op de trappen voor het Parlement nam ze een filmpje op. Op de achtergrond loopt trouwens een verslaggever door het beeld.
Dan de inhoud
Milieuzone Madrid - Foto Rop Zoutberg
Daar moest het over gaan van premier Rutte. Over de inhoud. Belastingen, migratie en klimaat. Maar dat zal nog niet zo makkelijk worden. De klimaatmaatregelen pakken in Madrid heel anders uit dan in de Duitse steden. We leggen de bevindingen van Rop Zoutberg en Judith van de Hulsbeek naast elkaar.
In de Spaanse hoofdstad werd vorig weekend niet alleen gestemd voor Europa, maar ook een nieuwe burgemeester. De meeste kans op de post maakt José Luis Almeida, de kandidaat van het centrumrechtse Partido Popular. Hij wil snel de milieuzone in Madrid op de schop nemen.
De autoluwe zone in het centrum van Madrid werd vorig jaar ingesteld onder de linkse burgemeester Manuela Carmena. In het gebied, dat een groot deel van het centrum beslaat, worden automobilisten die van buiten komen geweerd. Met name diesel- en benzineauto´s mogen er niet rijden. Ook voor scooters en motoren gelden beperkingen. 
Met resultaat. De kwaliteit van de lucht verbeterde aanmerkelijk, concludeerden milieugroepen. In april gingen gehaltes stikstofdioxide zelfs met 16 procent omlaag, en vielen terug op waarden die voor het laatst in 2012 werden gemeten. In het hele gebied Madrid Central rijden zo’n 8 procent auto’s minder. 
Maar niet iedereen is enthousiast.
“Het is een mislukking. We gaan een einde maken aan het project”, herhaalde afgelopen week burgemeesterskandidaat Almeida een aantal keer. Almeida wil vooral de belangrijke verkeerswegen in het centrum weer openstellen voor al het gemotoriseerd verkeer. Parkeren blijft wel in veel gevallen wel beperkt tot de bewoners van de binnenstad. 
“Natuurlijk hebben we een groot probleem met de kwaliteit van de lucht in Madrid. Waar het mij om gaat dat je echt effectief moet zijn in je aanpak. Ik ben geen voorstander van privé-auto’s in de binnenstad, daar moet je ook andere vormen van vervoer aanbieden. Dat moeten we aanmoedigen”, zo relativeerde Almeida.
Maar de vraag is of de uiteindelijke beslissing zich alleen tot het heropenen van grote verkeersaders beperkt. Voor de burgemeesterspost van Almeida is de steun van rechts-populistisch Vox onontbeerlijk. Deze partij trok liever vandaag dan morgen de stekker uit alle verkeersbeperkingen. 
Maar het moet wel
Intussen kijkt óók de Europese Commissie argwanend toe. Begin dit jaar waarschuwde commissaris voor milieu Karmenu Vella voor torenhoge boetes als Spanje achterblijft met plannen om de luchtkwaliteit in grote steden te verbeteren. Vooral Madrid en Barcelona werden door Vella genoemd
Toch maakt Almeida zich nog weinig zorgen. “De Europese Unie zal ons uiteindelijk beoordelen op de resultaten, en niet op de manier waarop we het autoverkeer aanpakken. Ik weet zeker dat wij dat beter gaan doen dan de maatregelen die eerder zijn genomen.” 
In Duitsland is de toon heel anders
In ons buurland kijken sinds de Europese verkiezingen alle partijen met jaloezie naar de Groenen. Ze zitten in de lift, wisten meer kiezers dan ooit te overtuigen, werden met 20,5 procent de tweede partij. Het contrast met de voormalige grote volkspartijen CDU/CSU en SPD met hun historische nederlagen kon niet groter zijn. 
Waarom de Groenen het zo goed deden? Ze hebben duidelijk de Zeitgeist mee. Niet alleen in Duitsland wonnen de Groenen, ook in Ierland en Finland en zelfs in Frankrijk (waar ze eerder heel slecht scoorden) behaalden groene partijen goede resultaten. In het Europees parlement is de fractie gegroeid. Het thema wint razendsnel aan urgentie. In Duitsland vindt het merendeel van de kiezers klimaatverandering het probleem waar de politiek een antwoord op moet vinden. 
En er is sprake van een generatieconflict. Jonge kiezers kiezen groen in de hoop dat er actie komt. Ze lieten voor de verkiezingen al flink van zich horen.
‘Wir sind hier, wir sind laut, weil ihr uns die Zukunft klaut’ roepen de klimaatstakers van de Fridays for Future-beweging al maanden.
Online is een video waarin youtuber Rezo ja lol ey de vloer aanveegt met het klimaatbeleid van Merkel meer dan 14 miljoen keer bekeken. 
En nu de vaart er in
Nu tot de regeringspartijen is doorgedrongen dat ze de aansluiting met de jeugd zijn verloren en de groene golf hebben gemist, proberen ze een inhaalslag te maken. Vooral de SPD zet nu vaart achter een klimaatwet, waarin ministeries worden verplicht hun CO2-besparingen te halen. Ze willen die zo snel mogelijk door het kabinet loodsen. 
De CDU staat op de rem en stelt klimaatbeslissingen uit tot de herfst. De christendemocraten zitten in een spagaat: in het oosten van het land werden niet de Groenen, maar de Alternative für Deutschland de grootste. In de herfst zijn daar belangrijke verkiezingen. Wordt de CDU te groen, kunnen ze een deel van hun rechts-burgerlijke kiezers afschrikken.
Wankelende leiders
Even genoeg inhoud, terug naar de poppetjes. Wat de zaak nog ingewikkelder maakt is dat een groot aantal leiders op weg naar de uitgang zijn. Laten we ze even op een rijtje zetten.
Theresa May - Verenigd Koninkrijk
De geplaagde premier van het Verenigd Koninkrijk. Mocht voor het eerst sinds tijden weer gewoon meedoen tijdens een informele top. Maar is aan haar afscheidstournee bezig. Tim de Wit weet wie genoemd worden als opvolger (zie hieronder)
Dalia Grybauskaite - Litouwen
De president van Litouwen. Iemand die de mannen vaak op hun nummer zet. Ook de president die vooral volgens Litouwse bronnen vorig jaar de NAVO-top redde door tegen Donald Trump op te staan, op het moment dat Merkel lamgeslagen in haar stoel zat, en te zeggen dat hij normaal moest doen. En dat hij tegen de pers moest zeggen dat dankzij zijn beleid de Europese NAVO landen veel meer aan de organisatie zijn gaan betalen.
De nieuwe president van Litouwen treedt in juli aan. Grybauskaite wordt trouwens genoemd als een mogelijke kandidaat om Donald Tusk op te volgen.
Lars Lokke Rasmussen - Denemarken
De Deense premier, die deze week verkiezingen heeft en mogelijk niet terugkomt als premier. Hij heeft zich altijd verzet tegen de kandidatuur van Margrethe Vestager als nieuwe voorzitter van de Europese Commissie, maar tijdens de top deze week was hij opeens groot fan van haar.
Juha Sipila - Finland
In Finland zijn de coalitiebespreking nog gaande, maar de sociaal democraten hebben vorige maand de verkiezingen gewonnen. De partij van Sipila (centrumpartij) verloor fors en is nu de vierde partij van het land geworden. De premier zal hoe dan ook het veld moeten ruimen.
Alexis Tsipras - Griekenland
Hij verloor de Europese verkiezingen al van de christendemocraten en hij heeft nu vervroegde algemene verkiezingen aangekondigd. Conny Keessen weet er alles van (zie hieronder). Tsipras steunt op dit moment Timmermans, maar als er een christendemocratische regering komt gaat de Griekse stem naar Manfred Weber.
Charles Michel - België
De Belgische premier. In de ingewikkelde formatie die in België nu op gang komt met verschillende winnaars aan Vlaamse en Waalse kant is hij niet zeker van z'n baan. Maar aangezien die gesprekken nog wel een tijdje zullen duren, zit hij de komende maanden nog wel aan tafel bij de regeringsleiders. Voor echt belangrijke beslissingen, zoals wie de nieuwe Belgische Eurocommissaris moet worden, heeft hij toestemming van het parlement nodig. Die moeten daar over stemmen.
En dan is er nog de situatie in Oostenrijk, hoewel de algemene verwachting is dat de deze week afgezette premier Sebastian Kurz na de verkiezingen terug komt als bondskanselier. En Leo Varadkar de premier van Ierland overweegt om nieuwe verkiezingen te organiseren, maar hij ligt vooralsnog aan kop in de peilingen.
De nieuwe May
Van links naar rechts de kandidaten: Rory Stewart, Esther McVey,Jeremy Hunt, Boris Johnson, Andrea Leadsom, Dominic Raab en Matt Hancock.
Je zou misschien denken dat het ingewikkeld zou zijn om een opvolger voor Theresa May te vinden. De afgelopen drie jaar waren niet bepaald een spetterende advertentiecampagne om bewoner van 10 Downing Street te worden. Maar toch zijn er behoorlijk wat kandidaten die zich gemeld hebben. De verwachting is dat de teller eind deze week op zo’n vijftien Conservatieve parlementsleden staat die zichzelf naar voren hebben geschoven. Tim de Wit, onze man in Londen, analyseert de kanshebbers.
Simpel gezegd zijn de kandidaten onder te verdelen in twee kampen. De harde brexiteers en de gematigde brexiteers. De harde brexiteers willen hoe dan ook dat de Britten op 31 oktober – de nieuw afgesproken deadline – de EU verlaten. Deal of geen deal.
Terwijl de gematigde kandidaten koste wat kost het veelbesproken no deal-scenario willen voorkomen. Zij willen alleen mét een akkoord de Unie uitstappen.
De namen
Ondanks dat de fractie en de partijleden de keuze hebben uit 15 kandidaten, draait alles de komende weken om maar één vraag: krijgt Groot-Brittannië wel of geen premier Boris Johnson?
Hij is de favoriet. Elke bookmaker geeft hem zo’n 60 procent kans dat hij deze leiderschapsstrijd gaat winnen. En hij kreeg in de aanloop naar het staatsbezoek van president Trump aan Groot-Brittannië ook nog een flinke steun in de rug vanuit het Witte Huis.
De grote vraag is echter of Johnson de eerste schifting overleeft. Eind juni brengen de 314 Conservatieve parlementsleden het aantal kandidaten via verschillende stemrondes terug tot twee. En het is bekend dat er behoorlijk wat Conservatieven niets van hem moeten hebben. Hij neemt nog al eens een loopje met de waarheid, staat zelfs terecht in een rechtszaak over campagneleugens in de aanloop naar het referendum in 2016. Het kan daarom goed dat zich een Anyone But Boris-front vormt in de fractie in de hoop zijn kansen te reduceren. Al heeft dat front tot nu toe weinig succes, schreef de Financial Times.
Er zijn ook veel Conservatieven die ondanks de weerstand tegen hem wel denken dat hij de partij weer hogerop in de peilingen kan brengen. Johnson ligt zeer goed bij de partijleden, die in deze leiderschapsverkiezingen uiteindelijk het laatste woord hebben. Als hij het schopt tot de laatste twee kandidaten, kan hem het premierschap niet meer ontgaan. De ongeveer 140 duizend leden zullen in meerderheid hun stem op hem uitbrengen.
En daarnaast is hij wel in staat om het tegen iemand als Nigel Farage op te nemen. Farage kaapte bij de Europese verkiezingen honderdduizenden stemmen weg bij de Conservatieven en werd prompt de grootste partij. Ook in sommige landelijke peilingen is de Brexit party inmiddels groter dan de Conservatieven. Johnson zou met zijn retoriek, humor en harde brexit-lijn die kiezers weer moeten terugwinnen, al zou hij daarmee de regeringspartij ook flink verder naar rechts doen opschuiven.
Eind juli is bekend wie de strijd zal winnen. En of voor Johnson zijn zo lang gekoesterde droom in vervulling gaat.
De nieuwe Tsipras
De wonden worden gelikt bij de Griekse regeringspartij Syriza na de forse nederlaag bij de Europese verkiezingen. Oppositiepartij Nieuwe Demokratie won met een verschil van bijna 9,5 procent. “Het land is blauw gekleurd”, (de kleur van de winnaars) zo blijkt uit de resultaten. Conny Keessen over een wisseling van de macht in Athene.
Hetzelfde gaat gebeuren bij de lokale en regionale verkiezingen, waar vandaag de tweede rondes worden gehouden. Nieuwe Demokratie heeft al vijf regio’s in handen en heeft grote kans twaalf van de dertien gouverneurs te gaan leveren.
Intussen proberen politieke commentatoren – van rechts en van links - de resultaten van de Europese verkiezingen te analyseren. Hebben teleurgestelde kiezers de linkse regering gestraft, hebben ze genoeg van valse beloften, hoge belastingen en populistische boodschappen? De vervroegde verkiezingen van 7 juli zullen meer duidelijkheid geven, zegt de onafhankelijke website Macropolis.
Premier Tsipras is bereid het gevecht aan te gaan, maar deze kloof overbruggen lijkt ijdele hoop. Intussen is er ook al weer politieke beroering. Onder felle protesten van de oppositie en grondwetsdeskundigen heeft vrijdagavond de ministerraad onder voorzitterschap van premier Tsipras een nieuwe voorzitter en nieuwe openbaar aanklager bij de Hoge Raad (of Hooggerechtshof) benoemd. De huidige hoogste rechter en de top openbaar aanklager gaan eind juni met pensioen. Oppositiepartij ND redeneert dat die benoemingen in strijd met de grondwet zijn en dat een bijna demissionaire regering dit soort belangrijke beslissingen niet mag nemen. Anderen – ook grondwetsdeskundigen – zeggen dat het wettelijk in orde is, maar ethisch niet juist.
De bal is nu in de handen van de Griekse president, die de benoemingen met een presidentieel decreet moet bekrachtigen.
Hij wankelt niet
Matteo Salvini
9 milioni di volte GRAZIE❤️
E ora si torna al Viminale. Al lavoro! https://t.co/aC3gMeSUeX
2:00 PM - 27 May 2019
In eigen land kust hij kruisjes , maakt hij politiek geladen foto’s en zegt Salvini negen miljoen dankwoordjes  voor de enorme verkiezingswinst die hij boekte vorige week. Mustafa Marghadi over de machtige man van Rome.
Hoewel hij als minister van Binnenlandse Zaken op zijn minst twee lagen aan autoriteit moet dulden, voelt Salvini zich de koning van Italië. Daar het koninkrijk in 1945 is afgeschaft, blijft het bij een gevoel. Maar hij kan eisen stellen bij zijn coalitiegenoot de Vijfsterrenbeweging, al ware hij de absolute leider is van de regering. 
Zo eist Salvini een vlaktaks, de hsl-verbinding tussen Lyon en Turijn en meer autonomie voor enkele noordelijke regio’s . Anders laat hij de regering klappen. En met een ruime meerderheid op rechts zou hij lachend premier worden van zijn eigen kabinet zonder de Vijfsterrenbeweging.
En de EU lust hij ook rauw
Tegen Brussel durft Salvini nu ook een nog grotere mond open te trekken. Nadat Brussel in een brief om uitleg vroeg over de hoge schuld, zei hij dat “de tijd van briefjes (uit Brussel red.) voorbij is". Salvini wil een vlaktaks invoeren die de staat minstens 30 miljard euro gaat kosten. Volgens economen zou het begrotingstekort daarmee boven de vier procent uitkomen en de huidige schuld van 132 procent van het bbp nog hoger worden. 
De vraag is of Salvini die grote mond wel waar kan maken. Want ondanks zijn grote overwinning lijkt hij in Europa meer geïsoleerd te raken. Zijn ambitie om grote anti-Europese coalitie in het Europees Parlement te vormen liep een forse deuk op omdat de Hongaren van Orbán vooralsnog niet meedoen. Salvini hoopt nog op de Brexitpartij van Farage, maar hoe lang blijven die nog in het parlement? Dus van binnenuit wordt het lastig om zijn eigenzinnige beleid uit te voeren. Daarnaast lijkt Italië ook buiten de boot te vallen wat betreft de verdeling van topposities.
Salvini accepteert het gevecht met Brussel. Hij erkent zelfs dat Italië met zijn koers een miljardenboete te wachten staat. Maar politici zijn niet de enigen en misschien zelf niet de machtigste om de Italianen te weerhouden van uitgavedrift. De internationale markten signaleerden direct na de verkiezingen dat men kriebelig wordt van een Italiaanse spending spree. De rente op staatsobligaties steeg naar de hoogste koers in maanden. Het lenen van al dat geld om zijn plannen te bekostigen wordt daarmee ook duurder. 
Dus Salvini kan wel roepen dat hij zijn plannen doorzet omdat Italië prima een schuld van 140 procent bbp kan hebben. Hij moet meer dan 140 procent van zichzelf vragen om die plannen ondanks alle internationale druk er doorheen te krijgen.
Ondertussen in het parlement
De Europese fractievoorzitters voor de verkiezingen
Met een grote glimlach, nog onwennig, soms verlegen de weg vragend aan andere nieuwelingen zijn ze deze week aangekomen in Brussel. De nieuw gekozen Europarlementariërs. Nog niet alle nieuwelingen uit Nederland hebben zich gemeld, maar een aantal zijn al wel gespot in de wandelgangen. Bijou van der Borst geeft een kleine schets van de Hollandse Nieuwe.
Kim Sparrentak (GroenLinks) staat nog te springen en te glimmen van de uitslag. Van plaats zeven ging zij dankzij voorkeurstemmen naar plaats drie. “Ik ben nog steeds verbaasd”, zegt ze grijnzend. Enthousiast begint ze aan haar mandaat. Welke onderwerpen ze aanpakt, weet ze nog niet. Dan is het tijd voor haar eerste fractiebijeenkomst, Dat bleek later een feestelijk samenkomen, ze maakte meteen een filmpje op Twitter.
Tineke Strik is de andere nieuweling van GroenLinks. Heeft er al een behoorlijke carrière opzitten. Nu is ze Eerste Kamerlid en universitair hoofddocent migratierecht. Ze gaat voor GroenLinks naar het parlement en wil vooral à la Judith Sargentini zich met mensenrechten bemoeien.
Tom Berendsen (CDA) uit Breda wandelt niet voor het eerst door het parlement. Tot 2015 werkte hij al in Brussel als fractiemedewerker. In de tussentijd was hij voorzitter van het CDA in Breda. Hij denkt dat hij een zitje krijgt ergens midden in de zaal. Migratie en veiligheid dat worden zijn onderwerpen.
Samira Rafaela (D66) is een van de kandidaten die met voorkeursstemmen in het nieuwe parlement is gekozen. Ze voerde campagne onder andere op Curaçao. Ze studeerde bestuurskunde en is deskundige op het gebied van de oorzaken van radicalisering en terrorisme.
Vera Tax (PvdA) is ook met voorkeurstemmen gekozen. Ze is oud-wethouder van Venlo. “Ik wil op Europees niveau opkomen voor eerlijkheid, tolerantie en gerechtigheid. Ik heb me altijd meer een Limburgse Europeaan gevoeld dan een Limburgse Nederlander”, zei ze tegen de Limburgse zender L1. 
Mohammed Chahim (PvdA) is wetenschapper bij TNO en komt uit Helmond. De komende jaren wil hij zich vooral bezighouden met de sociaal-economische agenda. “Europa werkt heel goed voor het bedrijfsleven. Voor gewone mensen is dat vaak nog minder het geval”, zei hij in een interview met het Eindhovens Dagblad.
Liesje Schreinemacher (VVD) is eveneens met voorkeurstemmen gekozen. Ze stond 5 op de lijst maar ging door het grote aantal plaatsen over nummer 4 Bart Groothuis heen. Eerder was zij persoonlijk medewerker van Jeanine Hennis-Plasschaert, destijds minister van Defensie. Ze voerde campagne onder de titel: Beter kies je Liesje.
Malik Azmani (VVD) is de nieuwe nummer één van de VVD in het Parlement. De opvolger van Hans van Baalen, die tot het eind van het jaar wel voorzitter van Alde blijft. Azmani was woordvoerder asiel en migratie. Bedacht het plan Azmani, waarmee de basis voor de Turkije-deal werd gelegd. Bij zijn eerste bezoek aan Brussel vorig jaar zocht hij nog de interruptiemicrofoon, toerde tijdens de campagne met een oud busje door het land. Hij hoopt op de thema’s migratie en veiligheid meer in de Europese Unie te kunnen bereiken dan in Nederland.
Toine Manders (50Plus) is nieuw, maar ook oud (niet in leeftijd maar hij zat al eerder in het Europees Parlement). Van 1999 tot en met 2014 zetelde hij namens de VVD. Grootste wapenfeit, de vergoedingen die voetbalclubs krijgen als ze jeugdig talent hebben opgeleid bij de doorverkoop van de talenten, zoals recent bij Frenkie de Jong, waardoor Willem II ook nog een aardig bedrag kon opstrijken. Nu dus voor 50Plus.
Derk-Jan Eppink (Forum voor Democratie), ook een nieuwe oude. Nu voor Forum voor Democratie, maar van 2009 tot 2014 voor de Vlaamse partij Lijst-Dedecker. Daarvoor was hij beleidsmedewerker bij de Nederlandse euro-commissaris Frits Bolkestein. Heeft uit zijn vorige periode nog contacten bij de groep van Conservatieven en Hervormers, waar zijn partij zich graag bij zou willen aansluiten.
Rob Roos (Forum voor Democratie) is nu fractieleider van FvD in Zuid-Holland. Het is nog de vraag of hij deze plek zal inruilen voor een plaats in het Europees Parlement. Afgelopen maanden was hij nog druk met het vinden van een coalitie in Zuid-Holland. Eerder was Roos ondernemer in de energie en telecom.
Rob Rooken (Forum voor Democratie) was ook ondernemer en nu secretaris en penningmeester van FvD. Ook bij Rooken is nog niet zeker of hij zijn plek in het nieuwe Europese Parlement zal innemen.
Bert-Jan Ruissen (SGP) is eveneens nieuw. Bijna was hij verslagen door Anja Haga die als nummer drie erg veel voorkeurstemmen kreeg, maar het waren er uiteindelijk net niet voldoende. Dat voorkwam een heikel probleem, want Haga is van de ChristenUnie en Ruissen van de SGP. Hij werkte al eerder als beleidsmedewerker in Brussel en wil zich de komende tijd bezig houden met het gezin, boeren, Israël en Nederland. Op het moment is hij coördinerend beleidsmedewerker bij het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. 
En verder
Is de nieuwsbrief er voortaan weer gewoon op zondag. Dank voor alle reacties de afgelopen weken. Opmerkingen, tips, kritiek zijn altijd welkom. Ik probeer antwoord te geven, maar het was de afgelopen weken erg druk, waardoor dat niet allemaal is gelukt.
Maandag ook weer gewoon een nieuwe Brussel Bij Nacht op NPO Radio1.
En voor wie de verkiezingsavond in vlog-vorm wil terug kijken: klik hier voor de impressie van Kees Boonman en Liesbeth Witteman. Voor een analyse van jongeren (en een enkele oudere commentator) kijk bij JongEuropa voor de nieuwe podcast waarin ze terugblikken op de verkiezingen.
Deze nieuwsbrief kwam tot stand met medewerking van Sander van Hoorn, Rop Zoutberg, Mustafa Marghadi, Bijou van der Borst, Mitra Nazar, Conny Keessen, Rolien Créton, Tim de Wit, Judith van de Hulsbeek, Frank Renout, Wouter Zwart, Arjan Noorlander, Tijn Sadée, en Thomas Spekschoor.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Brussel Inside met Revue.