Bekijk profielpagina

Brussel Inside - De honderd daagse veldtocht

Revue
 
Het zijn zware dagen voor de nieuwe Europese Commissie. De crisis rond het coronavirus, waarbij de sa
 

Brussel Inside

8 maart · Editie #127 · Bekijk online
Hoe komt Europa uit de crisis? Dat is de hamvraag in Brussel. Alle andere onderwerpen zijn voorlopig ondergeschikt. Brexit is een feit, maar de brexit-discussie is nog lang niet voorbij. Bert van Slooten van NOS Bureau Europa verzamelt samen met zijn collega’s in Europese hoofdsteden de scherpe analyses en hardnekkige geruchten.

Het zijn zware dagen voor de nieuwe Europese Commissie. De crisis rond het coronavirus, waarbij de samenwerking tussen de lidstaten wordt getest. De migranten die proberen de EU binnen te komen en vervolgens in een niemandsland tussen Turkije en Griekenland terechtkomen. De eerste onderhandelingsronde met de Britten verliep ook niet makkelijk. En dan is er nog kritiek op de klimaatplannen van Frans Timmermans.
We maken in deze nieuwsbrief de balans op van honderd dagen nieuwe Europese Commissie. Ook is er vandaag, op Internationale Vrouwendag, een pleidooi voor een zwangerschapsregeling in het Europees Parlement.
Aantal woorden: 3700
Leestijd: iets meer dan een kwartier
Blijf ons volgen @BrusselInside

Ze komen er niet in
Het is hard tegen hard. Migranten worden ingezet als wapen aan de Turks-Griekse grens. Ze worden hardhandig teruggestuurd door de Grieken en net zo hard weer richting de grens geduwd door de Turken. Nieuwe afspraken met Turkije zijn onmogelijk zolang het mes op de keel staat, zegt minister Blok. En de Hongaarse premier Orbán kraait victorie want de hele EU wil dat de vluchtelingen koste wat kost worden tegengehouden aan de buitengrens, zoals hij altijd al bepleitte. Maandag komt de Turkse president Erdogan naar Brussel om over de kwestie te praten.
Politieke hoogspanning, want hoe moet de EU reageren? Er zijn hier en daar plannen voor een nieuwe Turkijedeal. De Grieken krijgen zowel financiële steun als extra mensen om te helpen bij de bewaking van de grenzen. De Duitsers sturen een helikopter.
Commissievoorzitter Ursula von der Leyen: “Wij danken Griekenland omdat het ons schild is in deze tijden.”
Over de manier waarop de Griekse grenspolitie de migranten tegenhoudt en of het schieten met rubberkogels tot de Europese waarden behoort, zegt de woordvoerder de Europese Commissie Eric Mamer: “Het is mogelijk om de grens te beschermen op een manier die in overeenstemming is met het Europees recht. Het is aan de Griekse overheid om ervoor in te staan dat dit gebeurt.”
En ook Eurocommissaris Margaritis Schinas, die over migratie gaat, zegt dat hij niet verantwoordelijk is voor de manier waarop de Grieken de grens beschermen.
Ondertussen in Duitsland
Hoogspanning niet alleen in Brussel, maar ook in Berlijn. Vooralsnog lijken alle neuzen dezelfde kant op te wijzen, maar onder deze vredige façade rommelen oude vetes ziet Anouk van Veldhuizen van ons Duitse bureau.
De focus ligt vooral op bondskanselier Merkel (CDU) en minister van Binnenlandse Zaken Seehofer (CSU), want weinig heeft de twee de afgelopen jaren zo sterk verdeeld als het thema migratie.
Seehofer werd gevraagd of hij en de bondskanselier het helemaal met elkaar eens zijn over het actuele migratiebeleid. “Ja”, antwoordde hij simpelweg.
Binnen zijn CSU-fractie verklaarde Seehofer dat hij het niet voor mogelijk had gehouden dat hij en Merkel zo eensgezind konden zijn. Maar de vraag blijft hoe lang deze harmonie stand houdt.
Even terug in de tijd
Het begon in september 2015, toen Merkel besloot de grens met Oostenrijk niet te sluiten voor de grote vluchtelingenstroom die richting Duitsland trok. Vervolgens woedde twee jaar lang strijd over het maximum aantal asielzoekers dat Duitsland zou opnemen. Seehofer was destijds minister-president van de deelstaat Beieren, waar het overgrote deel van de vluchtelingen Duitsland binnen kwam. Hij was fanatiek tegenstander van Merkels migratiebeleid en riep op tot een bovengrens van 200.000 migranten per jaar. Pas na de Bondsdagverkiezingen in 2017 werd met pijn en moeite een overeenstemming tussen CDU en CSU bereikt.
Seehofer behield zijn flexibele bovengrens van het aantal asielzoekers, maar enkel op Merkels voorwaarde dat migranten niet aan de grens werden teruggestuurd.
Tijdens het hoogtepunt van de migratiecrisis in Europa, in 2015 en 2016, kwamen er meer dan 1,3 miljoen migranten naar Duitsland. In totaal hebben daarvan 606.000 mensen een verblijfsvergunning gekregen. Statushouders maken 0,75 procent uit van de Duitse bevolking. Ter vergelijking: in dezelfde periode kreeg in Nederland ongeveer 70 procent van alle asielzoekers een status, hetgeen neerkomt op ongeveer 38.400. Statushouders maken 0,22 procent uit van de Nederlandse bevolking.
Die rust was van korte duur, want een paar maanden later, in het voorjaar van 2018, diende de volgende crisis zich alweer aan. In zijn migratieplan had Seehofer, die intussen was benoemd tot minister van Binnenlandse Zaken, voorgesteld om een deel van de migranten aan de grens te weigeren. Onder meer asielzoekers die geen identiteitspapieren hadden of al asiel hadden aangevraagd in een ander EU-land, zouden meteen weggestuurd worden. Maar Merkel keurde zijn migratievoorstel af, waardoor de Unie van CDU/CSU - en daarmee de coalitie - aan een zijden draadje kwam te hangen. Volgens bronnen zou Seehofer hebben gezegd dat hij niet langer met “deze vrouw” kon samenwerken, hetgeen hij later ontkende. De spanningen liepen hoog op en Merkel dreigde met ontslag van de minister. Niet veel later greep de bondspresident in: hij riep op tot gematigdheid en bemiddelde een compromis.
De toekomst
De aanpak van de groeiende vluchtelingencrisis is niet alleen belangrijk voor de toekomst van Duitsland, maar minstens net zo zeer voor dat van de Union. Merkel liet in 2018 weten dat ze zal stoppen als bondskanselier en dus moet de partij ook op zoek naar een nieuwe partijvoorzitter. Wie dat wordt, hangt van veel zaken af, maar zeker ook van de oplossing voor het huidige migratieprobleem. De Union is sterk verdeeld en lang niet iedereen stond achter de “wir schaffen das”-politiek in 2015. Als Merkel nogmaals besluit de grenzen open te houden, dan zullen haar tegenstanders proberen de partij naar rechts te trekken in aanloop naar de Bondsdagverkiezingen volgend jaar. Van de drie kandidaten die nu in de race zijn om het voorzitterschap, zal vooral Friedrich Merz van dit sentiment kunnen profiteren.
Een duidelijk standpunt heeft Duitsland in deze huidige crisis nog niet ingenomen. In feite wordt het beleid waar Merkel in het verleden zo op tegen was – het terugsturen van vluchtelingen aan de grens zonder procedure – door Griekenland uitgevoerd. Seehofer heeft meerdere keren gezegd dat hij volledig achter zijn Griekse collega’s staat en dat hij ook de Duitse grenzen dichtgooit als er weer een ongecontroleerde vluchtelingenstroom naar Duitsland trekt. Merkel houdt zich tot nu toe stil en vermijdt een conflict met Seehofer. Dat kan ook nog, want zolang Griekenland de grenzen gesloten houdt, hoeft de Duitse binnenlandse politiek geen kleur te bekennen.
Voorlopig lijken de bondskanselier en minister dus nog door één deur te kunnen, al blijft het de vraag in hoeverre die deur openstaat voor nieuwe vluchtelingen
Terug naar Griekenland
Afgebrand deel van kamp op Lesbos - Foto Sander van Hoorn
Afgebrand deel van kamp op Lesbos - Foto Sander van Hoorn
En dan terug naar de grens. Sander van Hoorn zag deze week in Griekenland de paniek, de geruchten, de ellendige omstandigheden en het politieke ramptoerisme.
Eensgezind stonden ze er dinsdag. Met de helikopter vlogen ze over het grensgebied. Charles Michel, de voorzitter van de Europese Raad en Ursula Von der Leyen, de voorzitter van de Europese Commissie lieten er geen onduidelijkheid over bestaan: de EU staat achter het Griekenland dat de buitengrens van de EU verdedigt. 
Op de tweede rij de voorzitter van het Europees Parlement, de Italiaan Sassoli. Daarnaast de premier van Kroatië (op dit moment voorzitter van de EU) en Margaritis Schinas, de Eurocommissaris voor migratie. Fort Europa maakte op een symbolische plaats een vuist naar Turkije. Wij laten ons niet chanteren, sprak de geopolitieke commissie.
Ik vraag me af welk beeld overheerst. Het beeld van de vijf machthebbers aan de ene kant van de grens? Of dat van de ontblote migranten aan de andere kant. In elkaar geslagen, beroofd, uitgekleed en teruggestuurd en daarmee het symbool van het inhumane Europa?
Het zijn twee werkelijkheden. Op Lesbos is het vooral de onmacht. De Zondag van Woede op het eiland, waarbij wanhopige bewoners het heft en het recht in eigen hand namen, draagt bij aan dit beeld.
Maar de onmacht komt ook terug in Brussel. De steun aan Griekenland voor het bewaken van de grens is eveneens een teken van onmacht: het is namelijk het enige waar de EU het over eens is. Over een serieus verdelingsmechanisme wordt al jaren vruchteloos gepraat. Alhoewel er geen geld voor een nieuwe Turkijedeal in de begroting is opgenomen, verwachten velen dat er toch een doorstart komt, inclusief miljarden voor Turkije.
Intussen in Kamp Moria
In het overbevolkte opvangkamp op Lesbos, zijn alle 20.000 mensen weer terug. Door een wild gerucht dachten zij van het eiland af te mogen. Een run op de veerboot volgde, maar ze werden gestuit door de Griekse politie.
Ik spreek een enkele Syriër, maar toch overwegend Afghanen. Ze zoeken een betere toekomst. Voor henzelf, maar vooral ook voor hun kinderen. Of ze veel kans maken op asiel, valt te betwijfelen. Een snel besluit daarover hoeven ze niet te verwachten. Zelfs het eerste gesprek kan jaren op zich laten wachten.
Jaren dus in Kamp Moria. Het opvallendste verschil met de kampen in het Midden-Oosten vind ik het gebrek aan voorzieningen buiten de officiële muren van het kamp. Binnen die muren, waar 3000 mensen zitten, is sanitair. Daarbuiten niet. De 17.000 mensen daar moeten over steile hellingen, door poep en wasgoed, lopen naar dat centrale kamp. In het Midden-Oosten was er al lang een organisatie geweest die ook daarbuiten gezorgd had voor basisvoorzieningen. Een familie heeft een toilet geïmproviseerd van doeken met het EU-logo erop.
Kamp Moria laat zien hoe het niet moet: mensen in de wacht laten. Snel besluiten over het asiel en daarna snel terugsturen of herverdelen binnen de EU, was het plan. Het gebeurt allemaal niet. De slachtoffers, vluchtelingen, migranten en eilandbewoners betalen de prijs. Nog steeds.
Zwangerschapsverlof
Zwangere Europarlementariërs moeten vervangen kunnen worden. Met dit plan komen een aantal Nederlandse politici op Wereldvrouwendag. Ze nemen een voorbeeld aan de Tweede Kamer, waar een zwanger parlementslid voor een periode van 16 weken tijdelijk wordt vervangen door de eerstvolgende op de kandidatenlijst.
Onder leiding van Samira Rafaela, die voor D66 in het Europees Parlement zit, wordt er morgen een persoonlijke brief vol met handtekeningen van Europarlementariërs gestuurd naar de voorzitter van de Raad, Charles Michel. Haar doel? Druk zetten op de Europese leiders om uiteindelijk de verkiezingsregels zo te veranderen dat die tijdelijke vervanging wél mogelijk wordt.
Hoe gaat het nu?
Als een parlementslid zwanger is, blijft haar werk stilliggen, is haar zetel leeg en kan ze niet stemmen. Volgens Rafaela werkt dit beleid afschrikwekkend. Ze zegt dat “wanneer een vrouw met een kinderwens overweegt om zich verkiesbaar te stellen of om tweede mandaat te doen, ze daar twee keer over na zal denken. Dat is voor mij al een keer te veel.”
Er zijn door de jaren heen al heel veel pogingen gewaagd om het te veranderen. Verschillende commissies hebben zich erover uitgesproken, en er zijn rapporten van onderzoeksdiensten die aansporen tot verandering (zoals deze uit 2016). Geen daarvan is tot nu toe in geslaagd. Het loopt elke keer stuk op het feit dat het Europees Parlement geen initiatiefrecht heeft, zoals de Tweede Kamer, waardoor er creatief moet worden gedacht.
Lara Wolters en Vera Tax (PvdA) proberen het te regelen door een uitspraak van het parlement te vragen. Ze koppelen het aan de formele goedkeuring van de begroting (de kwijting). Zonder goede regeling, geen goedkeuring.
Lara Wolters: “Een stem op een jonge vrouw houdt op deze manier het risico in dat de kiezer een aantal maanden niet wordt vertegenwoordigd. Dat is natuurlijk een hele vreemde en ouderwetse gang van zaken.”
Negen jaar geleden stond er in de notulen: afwezig, als een zwanger parlementslid bij een stemming niet aanwezig was. “Het krijgen van een kind is toch iets anders dan simpelweg geen zin hebben om aanwezig te zijn,” zegt Europarlementariër Esther de Lange (CDA). Zij is toentertijd na haar zwangerschapsverlof, met baby op de heup, op de voorzitter van het parlement afgestapt om dit recht te zetten. “Hoewel dit nu niet meer zo is, is er grotendeels nog niets veranderd”, zegt ze. “Het is nu 2020, we moeten nu echt doorpakken.”
Ook Kim Sparrentak, die voor GroenLinks in Brussel zit, vindt het “totaal belachelijk”. “Dit zou betekenen dat mijn partij en mijn kiezers een stem minder zou hebben.”
Ze vindt het belangrijk dat er iets aan dit probleem wordt gedaan, “maar er zijn onderwerpen, zoals huiselijk geweld tegen vrouwen en meisjes, waar we wel meer op moeten zitten.”
Het zijn de onderwerpen die aan de orde komen in de deze week gepresenteerde Gendergelijkheid Strategie van de Europese Commissie. Hierin wordt besproken hoe problemen met stereotypering, gelijke lonen en te weinig vrouwen in de politiek moeten worden aangepakt. Samira Rafaela vindt dat “het belangrijk is dat daarbij de EU ook naar zichzelf kijkt. Je wilt uiteindelijk dat het mogelijk is dat vrouwen kunnen doorstromen in de Europese politiek.”
De honderd daagse veldtocht
Het ging allemaal anders. De werkelijkheid laat zich niet plannen. De crisis met Libië, de vluchtelingen en migrantenstroom uit Turkije en niet te vergeten het coronavirus met alle problemen voor de volksgezondheid en de economie. Het werden hele andere wittebroodsweken voor de nieuwe Europese Commissie dan ze hadden gehoopt, constateert Hannah van der Wurff.
Met haar politieke prioriteiten, die ze presenteerde in december, ging de nieuwe voorzitter Ursula von der Leyen de strijd aan. In slechts 100 dagen wilde ze een klimaatdeal erdoor te jassen, een Europese Gendergelijkheid Strategie presenteren waarin de loonkloof tussen mannen en vrouwen werd gedicht, en ook nog zorgen voor een Europees minimumloon en een nieuwe gedachte lanceren over kunstmatige intelligentie.
Een krappe 14 weken en 2400 uur, ervan uitgaande dat Europese politici niet slapen. Morgen zijn die 100 dagen om. Een balans.
Hoe staat het met al die plannen?
  • De European Green Deal van Frans Timmermans stelt vast dat Europa in 2050 het eerste klimaatneutrale continent ter wereld wil worden en presenteert plannen om van economie tot industrie te vergroenen. Dit plan werd 11 december voorgedragen. Deze week werd de Europese Klimaatwet, die de klimaatneutrale doelen voor 2050 juridisch vastlegt, ook gepresenteerd. De plannen voor de tussentijdse doelen in 2030 laten nog op zich wachten.
  • De voorlopige plannen voor kunstmatige intelligentie en data bescherming werden 19 februari door eurocommissaris Vestager gepresenteerd.
  • Deze week introduceerden commissaris Helena Dalli samen met Věra Jourová de Gendergelijkheid Strategie 2020-2025, die onder meer gaat over de loonkloof.
  • Nicolas Schmit, Eurocommissaris voor economie, had in december beloofd binnen een maand een voorstel voor een Europees minimumloon op tafel te hebben. Discussie over de plannen gingen door tot eind februari en vooralsnog zijn er nog geen concrete stappen gezet.
De Europese Commissie is niet echt kritisch over zichzelf. De Duitse voorzitter Von der Leyen zegt dat het een goede start was. Waarna ze nog eens opsomt dat het vooral gaat “om de strijd tegen klimaatverandering om te zetten in banen en economische groei, om Europa’s geopolitieke invloed en de kans om technologie vóór mensen laten werken.”
Hoe staat het met klimaat en digitaal?
Minister Wiebes van Economische Zaken en Klimaat: "Ze hebben zeker een omvangrijk pakket op tafel weten te leggen,”
Kijkend naar Timmermans’ Green Deal, waarin ook groene investeringen en groene economie wordt gestimuleerd, zegt hij: “Wij als Nederland hebben er baat bij als andere landen ook ambitieus zijn. Dat maakt de positie voor onze bedrijven en onze industrie veel eerlijker.”
Minister Wiebes is minder tevreden. Timmermans wil erg veel invloed voor de Europese Commissie. Wiebes noemt dat: "Niet helemaal in overeenstemming met democratische beginselen die we hebben afgesproken.”
Faiza Oulahsen, hoofd Klimaat en Energie bij Greenpeace, denkt dat er te vroeg wordt gejuicht. “De klimaatdoelstellingen die in de Green Deal zitten verbleken naast de doelstellingen die al eerder door individuele lidstaten waren ondertekend bij de Klimaatconferentie in Parijs, waar het om die beperking tot 1,5 of 2 graden gaat,” zegt ze. Als het tussentijdse doel van de Europese klimaatwet pas na september wordt vastgesteld, zoals nu gepland, “dan kom je dus met lege handen aan op de volgende VN-klimaattop in Glasgow. Dat is echt heel slecht.”
Voor werkgeversorganisatie VNO-NCW zijn er ook nog veel vraagtekens. “De huidige commissie moet al die enorme agenda’s omzetten in beleid. Hoe ze dat gaan doen is de grootste vraag,” zegt Winand Quaedvlieg. Op het moment is er nog te weinig samenhang tussen de beleidspakketten. “Je kunt geen Green Deal realiseren zonder een industriestrategie, zonder een plan voor technologie, zonder goed sociaal beleid, zonder een strategie voor het midden- en kleinbedrijf. Het heeft nu wel relatie met elkaar, maar geen samenhang.
Winand Quaedvlieg: “De plannen staan nu als paarden in de wei te grazen terwijl ze samen als een span de koets van de Green Deal moeten trekken.”
En dan had de commissie ook nog de ambitie om de hoofdrolspeler op het gebied van de digitale economie te worden. Maar dat gaat allemaal heel voorzichtig. De gedachten over kunstmatige intelligentie (KI) zijn nog pril. Cathelijne Muller, voorzitter van KI-organisatie ALLAI, omarmde de eerste stappen van commissaris Vestager. “Deze regels zijn echt noodzakelijk voor dit soort technologie.”
Maar ze wil meer: “De commissie zou er baat bij hebben als ze die Europese markt van 500 miljoen mensen gebruiken om betrouwbare KI te stimuleren. Europa heeft juist de macht om die betrouwbaarheid te gebruiken als concurrentievoordeel, maar daar is beleid voor nodig dat nog dieper gaat.”
Geen Straatsburg
Tim de Wit
The Times meldt dat Britse parlement maanden dicht zou kunnen gaan ivm verspreiding coronavirus.
Van eind maart tm september. Parlementsleden worden gezien als “superspreaders”, schrijft de krant.

Aantal coronagevallen hier nu 87, maar men houdt rekening met snelle stijging. https://t.co/bIdFaNGlpI
Zorgen over het coronavirus in het Britse parlement, zoals Tim de Wit twittert. In Frankrijk is een parlementslid met verschijnselen opgenomen. De Italiaanse sociaaldemocratische partijleider Nicola Zingaretti heeft het virus. En sinds vanochtend vroeg zit Noord-Italië op slot.
En ook de Brusselse bestuurders maken zich steeds meer zorgen over het virus. Er was deze week opnieuw een spoedbijeenkomst van de ministers van Volksgezondheid. De Europese Commissie heeft alsnog extra maatregelen genomen en meer commissarissen verantwoordelijk gemaakt. En het Europees Parlement vergadert komende week niet in Straatsburg.
Dat is best bijzonder, want niet in Straatsburg vergaderen is bijna heiligschennis. Het staat in het verdrag (van Lissabon) en er staat zelfs dat er twaalf keer per jaar in de Franse stad moet worden vergaderd. De laatste keer dat er niet in Straatsburg werd vergaderd was in 2008, maar toen was er ook een deel van het gebouw ingestort.
De afzegging betekent wel dat er moet worden ingehaald. Lees hier wat dat allemaal kost, dat heen en weer rijden tussen Brussel en Straatsburg.
Voorzitter Sassoli: “Het is een te groot risico om nu in Straatsburg te vergaderen. De gezondheid van de leden, de staf en de lokale bevolking moet altijd voorgaan.”
Het parlement worstelt net als de rest van Brussel met het virus. Zo ging de vergadering van de ambassadeurs niet door, omdat een ambtenaar van de Raad waarschijnlijk is besmet. Die persoon zat altijd bij de vergaderingen, dus uit voorzorg werd iedereen naar huis gestuurd.
Bij het parlement dezelfde redenering. Voorzorg. Zo heeft een delegatie de afgelopen weken Milaan bezocht. Iedereen die daar is geweest mag voorlopig het parlement in Brussel niet binnen, inclusief politici. Die zouden dan weer wel mee mogen naar Straatsburg. Maar nu de maandelijkse verhuizing naar Frankrijk niet doorgaat is onduidelijk of de politici volgende week wel gewoon het gebouw binnen mogen om hun werk te doen en of ze bijvoorbeeld mee kunnen stemmen.
De afgelopen week zijn honderden evenementen in het Europees Parlement al afgelast. Het was daardoor vrij rustig in de altijd rumoerige wandelgangen. Ook politieke bijeenkomsten gaan niet door.
De ministers komen ondertussen wel bij elkaar in Brussel. De onderlinge spanningen beginnen toe te nemen. Mondkapjes worden schaars, evenals staafjes die nodig zijn voor de corona-testen. En dus klinkt hier en daar de roep om ze voor eigen gebruik te mogen houden. De Europese Commissie moet zo'n exportverbod goedkeuren, maar is voorlopig terughoudend. De bezweringsformule is voorlopig dat mondkapjes worden geleverd aan buurlanden maar alleen voor medisch gebruik.
En dan zijn er politici die de coronacrisis gebruiken om de Europese politiek bij te buigen. Zo hield de Duitse minister Jens Spahn een vurig pleidooi om veel meer producten in Europa te produceren in plaats van in China. Kijk hier. Hij wil nieuwe regels.
En klik hier voor de verklaring van minister Bruins na afloop van de vergadering.
De dochter van
De Tsjechische premier Babis had duidelijk niet nagedacht toen hij vorige week de delegatie van het Europees Parlement, die op bezoek was in Praag om fraude met EU-subsidies te onderzoeken, begon te beledigen. Hij noemde twee Tsjechische leden van die commissie verraders en leugenaars en zette de voorzitter, de Duitse CSU-politica Monika Hohlmeier weg als een verwarde krankzinnige vrouw die niets van subsidies weet.
En dat schoot Duitsland in het verkeerde keelgat. De hele Duitse pers viel over de premier van het buurland heen. Wie dacht hij wel dat hij was, zomaar Monika beledigen? Hohlmeier is dan ook niet zo maar iemand, ze is de dochter van de roemruchtige Duitse politicus Franz Josef Strauß. En die is in Beieren nog steeds een held.
Manfred Weber
The @EPPGroup in the European Parliament fully supports all members of the mission, and we have requested the @EP_President to condemn the statements of the Prime Minister in the strongest possible terms and to demand an apology.
En dus eist de fractievoorzitter van de christendemocraten excuses van Babis, omdat de delegatie, waar ook de Nederlandse Lara Wolters (PvdA) deel van uitmaakte, gewoon aan het werk was. Ze onderzochten namelijk of het klopt dat de premier in 2008 ten onrecht ongeveer 2 miljoen euro aan EU-subsidies voor een project heeft gekregen. 
Volgens Babis is het een belachelijke onderzoek. Hij zet op zijn beurt vraagtekens bij de kosten van de missie, waarbij vooral de tolken (negen in totaal) het moesten ontgelden. “De tolken waren nodig omdat de meeste EP-leden geen Tsjechisch spreken,"aldus Hohlmeier.
Visje, visje
Wat doen we met de vis? Dat was de centrale vraag tijdens de eerste onderhandelingsronde tussen de Britten en de EU over de nieuwe handelsovereenkomst. De Britten willen elk jaar opnieuw afspraken maken over de verschillende vissoorten. Dus een aparte deal over haring, makreel, tong, kabeljauw en zeebaars om er een aantal te noemen.
De EU-landen zijn daar tegen. Ze willen juist langjarige afspraken over hoe en waar er gevist kan worden op de Noordzee.
Michel Barnier: “Dat is niet te doen. Onze vissers hebben voorspelbaarheid nodig.”
De discussie ging verder over de spelregels. De Britten moeten zich aan de EU-standaarden houden. En staatssteun is uit den boze. De Britten willen zich wel aan de regels houden, maar willen geen controle.
Controle komt er wel aan de grens, ongeacht welk akkoord wordt gesloten. Aan het eind van dit jaar, als de overgangsperiode afloopt, zullen de eerste slagbomen zichtbaar worden. Wat er dan allemaal gecontroleerd gaat worden valt nu nog niet te zeggen. De volgende ronde van besprekingen wordt over enkele weken in Londen gehouden. En zoals Barnier niet nalaat te zeggen: “Het wordt geen business as usual.”
En verder
…..Veel gedoe over het verschil tussen de kaas HALLOUMI uit Cyprus en de Bulgaarse kaas BBQLOUMI. De kaas uit Cyprus was er eerder en heeft volgens het Europees Hof de oudste rechten. En dus moeten de Bulgaren een nieuwe naam bedenken, omdat de consument anders te veel in verwarring is. Hier meer info (moet wel doorklikken)
…..Is er een filmpje opgedoken van een jonge verslaggever die hard z'n best doet om een stukje te tikken in een Brusselse persclub. De machines zijn voor die tijd heel modern. De verslaggevers van destijds zijn wat anders gaan doen. Deze werd premier, maar hij is niet veel veranderd. Boris Johnson. Klik op het filmpje om alles te bekijken.
Bruno Boelpaep
"Piss off!" not happy about the cameraman's light in the press room, @BorisJohnson then 27 & @Telegraph EU correspondent,covering the referendum on Maastricht Treaty in Denmark,1992🇪🇺
Nice bit of archive from the #BBC Brussels tape library found by cameraman Phil Goodwin 🎥 https://t.co/xAW03XqKZG
…..Waarschuwt de Portugese premier Costa voor een braindrain. Steeds meer hoogopgeleide jongeren trekken weg, waardoor Portugal een groot krimpgebied wordt. “Demografie is de belangrijkste uitdaging waar ons land voor staat. Het is meer dan alleen het stimuleren van het geboortecijfer, we moeten mensen zien vast te houden.” Costa wil daarom een actief immigratiebeleid en een minder krampachtige discussie over migranten in de EU. Meer hier.
…..Nieuws over de economie. In Malta kwamen de meeste banen erbij (+5.7 procent), ook Kroatië deed het de afgelopen periode goed (+4.9 procent), Zuid-Ierland (+4.7 procent), de rest van het eiland kwam uit op een groei (+4.0 procent).
Minder goed ging het de afgelopen tijd in Frankrijk, waar veel banen verdwenen. Ook Bulgarije en Polen zagen werkgelegenheid wegvloeien. Voor het hele overzicht van alle regio’s in de EU klik hier.
…..Is er maandag natuurlijk weer een nieuwe Brussel bij Nacht. Tijn Sadée is de verteller van dienst. Te beluisteren om ongeveer 23:30 uur op NPO Radio 1.
Deze nieuwsbrief kwam tot stand met medewerking van Sander van Hoorn, Rop Zoutberg, Mustafa Marghadi, Mitra Nazar, Conny Keessen, Hannah van der Wurff, Rolien Créton, Tim de Wit, Judith van de Hulsbeek, Frank Renout, Wouter Zwart, Arjan Noorlander, Tijn Sadée, Saskia Dekkers en Thomas Spekschoor. 


Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Brussel Inside met Revue.