Bekijk profielpagina

Brussel Inside - De glazen bol

Revue
 
De glazen bol staat deze week opgesteld in de Roemeense stad Sibiu. Een stad waar bijna elke dag tege
 

Brussel Inside

5 mei · Editie #79 · Bekijk online
Vanaf donderdag 23 mei zijn er verkiezingen in de Europese Unie. Bert van Slooten van NOS Bureau Europa verzamelt tot die tijd, samen met zijn collega’s in Europese hoofdsteden, de scherpe analyses en hardnekkige geruchten.

De glazen bol staat deze week opgesteld in de Roemeense stad Sibiu. Een stad waar bijna elke dag tegen corruptie wordt gedemonstreerd. In de bol zien we alle onderwerpen waar de Europese Unie het niet over eens is. Hoe de Commissie eruit moet zien, wat te doen met migratie, defensie, de grenzen, de Europese begroting en het fenomeen spitzenkandidaten.
Die topkandidaten gaan ondertussen door met hun tour door Europa op zoek naar stemmen. En na de verkiezingen in Spanje hebben de sociaal-democraten weer hoop. Er wordt gedroomd van een rode wederopstanding.
Dat de kiezer grillig en genadeloos kan zijn bleek deze week wel in het Verenigd Koninkrijk. En in Frankrijk komen de gele hesjes met maar liefst drie kieslijsten voor de Europese verkiezingen.
En niet alleen die top (spitzen) kandidaten reizen door de Europese Unie ook leiders als de Italiaan Salvini, op bezoek in Hongarije, en Wilders, op bezoek in Tsjechië, gaan op pad om partijen in andere landen te steunen. Nog een kleine drie weken dan zijn de verkiezingen.
Nog een fijne Bevrijdingsdag vandaag.
Blijf ons volgen via @BrusselInside

De toekomst in Sibiu
De één wil het hebben over een Europees leger, de ander over het klimaatbeleid en pleit voor een speciale eurocommissaris. Terwijl weer een andere leider een vurig pleidooi voor een commissaris die zich met Afrika gaat bezig houden, in gedachten heeft. De regeringsleiders reizen deze week af naar de Roemeense stad Sibiu om de toekomst van de Europese Unie te bespreken. Over het onderwerp zijn ze het eens, maar de invulling verschilt nogal.
Het moet de top worden van niet meer achterom kijken. De eerste top zonder de Britten. Eindelijk geen gijzeling meer door de politieke situatie in Londen, maar vrijheid om te praten over waar de EU naartoe moet.
Het idee komt van de voorzitter van de Europese Commissie Jean-Claude Juncker die zijn testament groots en meeslepend wil presenteren. Een mooi stuk met daarin de aanwijzingen voor de toekomst.
Maar dat werd de regeringsleiders iets te gortig. Eigenlijk willen ze helemaal geen grootse en meeslepende verklaringen. Ze willen het wel hebben over de toekomst, maar een toekomst die binnen handbereik ligt.
Het zijn de onderwerpen die de spitzenkandidaten ook tijdens hun debatten deze week bespraken. Hoe moet het verder met de migratie, het buitenlands beleid, het Europese leger en het sociale gezicht van de Europese Unie.
Ook over dat hele gebeuren van die debatten en al die politici die zeggen dat ze de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie willen worden, gaan de leiders het hebben. Ze worden er een tikje zenuwachtig van, want voor je het weet moeten ze inderdaad Manfred Weber of Frans Timmermans aanwijzen als nieuwe voorzitter van de Commissie.
De dag na de verkiezingen komen de ministers van Buitenlandse Zaken al bij elkaar om de uitslag te bespreken en waarschijnlijk enkele dagen later ook de regeringsleiders. Want premier Rutte en z'n collega’s willen koste wat het kost aan de bal blijven. Het wordt zodoende meer een top van tactisch vooruit denken dan van echt inhoudelijke besluiten.
De kandidaten
Guy Verhofstadt voor aanvang debat
Ondertussen gaan de kandidaten rustig verder met hun toer door de Europese Unie. Er waren debatten in Florence en Maastricht, op het Vrijthof. Sander van Hoorn van Bureau Europa was er bij.
“Heeft ú hem gemist? Ik niet”. De adrenaline van het debat lijkt Frans Timmermans nog door de aderen te gieren als we hem na afloop vragen of hij het niet jammer vond dat die andere kandidaat Manfred Weber er niet bij was. “Er komen nog genoeg gelegenheden waar ik rechtstreeks met hem in debat kan”. En intussen kon Timmermans in een volgens de Liberaal Verhofstadt “levendig” debat verbindingen proberen te leggen. Als hij de christen-democraat Weber wil verslaan in de race om het voorzitterschap van de Europese Commissie, dan heeft hij de steun van bijna alle families op het podium nodig. 
“We zijn allemaal voor een ambitieus klimaatbeleid, dus stem groen!”
Frans Timmermans probeert de kiezer met zorgen over het klimaat aan boord te krijgen. Bas Eickhout, is eveneens kandidaat-commissie-voorzitter, maar dan namens de Groenen. “Die is binnen!”, zegt hij bij de nabespreking van het debat, als hem gevraagd wordt wat hij van de opmerking van Timmermans vindt. Hij zal de huid duur verkopen aan iedereen die bij de Europese Groenen aanklopt voor steun. Hij vindt het wel jammer dat Weber er niet is. “De christen-democraten hebben de unie gevormd tot wat hij nu is en als Weber nu opeens zegt dat hij het anders wil, had ik hem daar wel over aan de tand willen voelen”.
Toon van het debat
Dat het debat levendiger was dan vijf jaar geleden komt volgens Verhofstadt doordat er twee Nederlanders aan meededen. Op de avances van Timmermans ging hij soms nadrukkelijk niet in. Tijdens het volgende debat waar de twee aan meededen, in Florence, Italië, zou trouwens duidelijk worden waarom: Het liberale ALDE, aldus Verhofstadt daar, gaat na de verkiezingen op de schop om samen met Macron’s En Marche een nieuwe pro-Europese middenpartij op te zetten. Een die groter hoopt te worden dan de sociaal-democraten.
De conservatief Jan Zahradil (ECR) zag na afloop van het debat in Maastricht dat iedereen het vooral heel erg met elkaar eens was. “De rest wil meer EU, meer EU, meer EU. Ik was de enige met een ander geluid dus ik hoop dat vooral ik stemmen heb getrokken vanavond”.
Peilingen zijn er niet. Dus of hij stemmen heeft gewonnen weten we ook niet. De enige uitslag was een soort poll onder de aanwezige toeschouwers en de online kijkers. Die stemden chauvinistisch op de Nederlanders Timmermans en Eickhout en riepen hen uit tot winnaars van het debat.
For ever and ever
Terug naar de inhoud. Het Nederlandse parlement debatteerde over de toekomst van de EU en daar werd een motie aangenomen om niet te streven naar een ’ever closer union’. De zinsnede komt in verschillende documenten voor van het Verdrag van Rome (1957) tot het verdrag van Lissabon (2009).
Guy Verhofstadt: “Het is een valse discussie, want op bepaalde vlakken heb je méér samenwerking nodig. Defensie bijvoorbeeld. Maar op andere vlakken kan het inderdaad minder. Zo is er veel te veel regelgeving voor de interne markt en kan ook het aantal Eurocommissarissen terug naar 12 tot 15 in plaats van de 28 die we nu hebben”.
De kritiek van de sociaal-democraat Timmermans op de Tweede Kamer is fundamenteler. “Ik denk dat ze de woorden verkeerd interpreteren. Ever closer union betekent geen Europese superstaat maar het samenbrengen van volken zodat ze geen ruzie maken. Daar kan toch niemand tegen zijn?” Hij verwijt vooral de VVD en het CDA dat ze voor de motie stemden en zo “afstand nemen van een van de basisprincipes van de EU”.
De Groene kandidaat Eickhout relativeert: “Kennelijk staat ook de Tweede Kamer in de verkiezingsstand. Het is een symbolische actie want ik kan me niet voorstellen dat het kabinet er iets mee kan”.
Alleen de Conservatief Zahradil valt de Kamer bij. “Als de nationale regeringen en parlementen niet meer ruimte krijgen, vervreemdt de bevolking nog meer van de EU. Dat dit geluid nu juist uit Nederland komt - een land dat altijd pro-integratie is geweest, dat is een belangrijk signaal.”
De opleving van de rode burcht
Spaanse kiezers wachten op Pedro Sanchez - foto Rop Zoutberg
Mariëlle Tweebeeke: “Rop, de eerste polls laten een overwinning zien van de sociaal-democraten. Dat is best opmerkelijk want het gaat helemaal niet zo goed met de sociaal-democratie in Europa. Hoe verklaar je hun winst in Spanje?”
De vraag in Nieuwsuur afgelopen verkiezingszondag was nog niet uitgesproken, of de telefoon van onze man in Madrid begon te trillen. De WhatsApp was van een uitgelaten voorlichtster van de Party of European Socialists (PES). Want hoezo gaat het niet goed met die Europese sociaal-democratie? 
“Twee weken geleden verkiezingen gewonnen in Finland, aantal maanden geleden verkiezingen dik gewonnen in Zweden, volgende verkiezingen in Denemarken wordt - zoals het eruit ziet - winst van sociaal-democraten, in Oostenrijk op 28%, in Portugal boven de 40%, Italië weer terug op 22%. Nederland langzaam stap voor stap omhoog, en Frankrijk inderdaad nog slecht, maar rest gaat gewoon best heel goed. Werk ze nog daar!”
Niet lang na de WhatsApp verscheen de minstens zo euforische Pedro Sánchez op een haastig in elkaar geschroefd podium voor het partijkantoor van de PSOE in Madrid. Alsof de zege van de socialisten toch nog een verrassing was. Sánchez hield een hand op zijn hart. De andere was een vuist in de lucht. De toon voor de rest van Europa was gezet.
Even een paar cijfers
De PSOE kreeg 29 procent van de stemmen en komt met 123 zetels in het parlement - waar in totaal 350 stoelen staan. Vooral de ooit oppermachtige conservatieve partij Partido Popular kreeg een knauw. De partij bleef steken op 17 procent en verliest meer dan de helft van zijn vertegenwoordiging. Een andere verrassing was dat het nieuwe radicaal rechtse Vox niet verder dan tien procent kwam.
De onderzoeksgroep Eurointelligence is verwonderd over de monsterzege van de sociaal-democraten. “Wie in Europa had vijf, zeven jaar geleden gedacht dat van alle sociaal-democratische partijen, de PSOE - zo ondergedompeld in schandalen en verbonden aan de mislukking van de Spaanse economie - zo’n opleving zou meemaken?”, schrijft de groep in een blog.
Wat nu?
Het wordt een titanenklus een nieuwe regering neer te zetten. Partijleider Pedro Sánchez komt 53 zetels te kort voor de meerderheid en staat niet te springen om een deal met de radicaal linkse partij Podemos. Rechts van de partij gaat de liberale partij Ciudadanos liever de oppositie in. Hoe dan ook wacht de PSOE tot na de delicate Europese verkiezingen om echt werk te maken van de regeringsvorming.
De blog van Eurointelligence eindigt met een analyse van de huidige tijd. “A fragmented political landscape, a significant far-right presence, more difficulty forming a government, less predictable majorities - those are the conditions EU democracies will be operating in for the foreseeable years and probably decades.”
Een gefragmenteerd politiek landschap, een aanzienlijke uiterst-rechtse aanwezigheid, meer moeite om een ​​regering te vormen, minder voorspelbare meerderheden - dat zijn de omstandigheden waarin EU-democratieën de komende jaren en waarschijnlijk tientallen jaren zullen moeten werken.
Het gaat op zijn minst nog aardig stormen om de nieuwe rode burcht in Europa.
Een Belgische olijfboom
Elio Di Rupo
De storm in België moet nog opsteken, maar aan het zwerk zien we wel weer rode wolken, terwijl de sociaal-democraten tijdens de vorige verkiezingen toch aan beide kanten van de taalgrens, forse tikken hadden gekregen.
De Belgen gaan op 26 mei niet alleen naar de stembus voor de Europese verkiezingen, maar ook voor een nieuwe landelijke regering en voor de parlementen van Vlaanderen, Wallonië en Brussel.
In 2014 moest Elio di Rupo het veld ruimen als premier en plaats maken voor de Waalse liberale leider Charles Michel. Vooral in Franstalig België werd het beleid van de sociaal-democraat Di Rupo afgestraft omdat het als veel te rechts werd ervaren.
Maar de jaren in de oppositie hebben gezorgd voor een nieuw elan. De partij heeft minder stemmers dan in het verleden, maar is wel de grootste in Wallonië en de banden met de vakbeweging zijn aangehaald. En juist die vakbeweging heeft de afgelopen periode hard actie gevoerd tegen het liberale kabinet van premier Michel. Bijna wekelijks was er wel ergens een staking of demonstratie.
Op de kandidatenlijst voor de verkiezingen zijn veel vakbondsleiders voor hun activistische houding beloond met een plek hoog op de lijst. Di Rupo hoopt na de verkiezingen samen met de Groenen in Wallonië, in Brussel en landelijk te gaan regeren. Aanvankelijk werd Paul Magnette als mogelijk nieuwe premier gezien. De man die namens Wallonië een paar jaar geleden een spaak in het wiel van de EU-handelsovereenkomst met Canada stak. Maar Magnette is nu kandidaat voor het Europees Parlement. En dus kan Di Rupo opnieuw premier van België worden.
Een naam voor een nieuwe regering van Rood en Groen is er ook al. De olijfboomcoalitie.
En dan de gele hesjes
De kogel is door de kerk. In Frankrijk doen de gele hesjes mee aan de Europese verkiezingen. Maar liefst drie gele hesjes-partijen hebben zich officieel aangemeld.
De eerste partij (Evolution Citoyenne) wordt geleid door ijzersmid Christophe Chalençon: een demonstrant van het eerste uur die in februari nog overleg voerde met de Italiaanse eurosceptische vice-premier Di Maio, wat tot een diplomatieke ruzie tussen Parijs en Rome leidde.
De tweede partij heet Alliance Jaune en heeft dichter en zanger Francis Lalanne als voorman. Ook hij steunt sinds het begin de gele hesjes. Lalanne laat zich er op voorstaan dat hij graag hoge zwarte glimmende lieslaarzen draagt. Hij boekte bijna 30 jaar geleden een hit met Fais moi l’amour, pas la guerre. Deze dus.
De derde kieslijst heet Mouvement pour l’initiative citoyenne. Deze beweging plaatst vooral één van de belangrijkste eisen van de gele hesjes op de voorgrond: het burgerreferendum. Nummer twee op de lijst is wetenschapster Clara Egger, die onderzoek doet naar referenda en directe democratie.
Overigens is de kans klein dat de ijzersmid, de zanger op lieslaarzen en de wetenschapster een zetel halen. Volgens een recente peiling wil slechts twee procent van de Fransen stemmen op een gele hesjes-partij. Dat was voor veel ‘bekende ‘kopstukken’ van de beweging ook de reden om nu (nog) niet mee te doen aan de verkiezingen.
Andere gele hesjes sloten zich aan bij bestaande politieke partijen. Zeker tien van hen doen mee met de rechts-populistische Patriotes en drie van hen zijn kandidaat bij de Communistische Partij.
Londen calling: daar zijn we weer
Nigel Farage en Christina Jordan van de nieuwe Brexit Party
Het protest in het Verenigd Koninkrijk heeft een oude naam. Ineens heeft hij weer alle spotlights op zich gericht: Nigel Farage. De man die ruim een week na het brexit-referendum in 2016 plotseling van het toneel verdween als leider van Ukip omdat hij zei dat zijn taak volbracht was, is weer helemaal terug met een nieuwe partij: de Brexit Party. Tim de Wit over een nieuwe partij, een nieuwe groep kandidaten, maar met dezelfde missie: Westminster én het Europees parlement opschudden.
Farage is allesbehalve een onbekende in Europa. Hij heeft de afgelopen twintig jaar in het Europees parlement gezeten namens Ukip. De partij die hij van splinterpartij liet uitgroeien tot de grootste partij bij de vorige Europese verkiezingen in Groot-Brittannië in 2014. Hij was één van de drijvende krachten achter de Britse brexit-stem.
En aangezien de Conservatieven maar geen oplossing weten te vinden om uit de oneindige brexit-impasse te komen ruikt hij weer zijn kans.
“Ik kom niet terug uit mijn semi-pensioen om een beetje aan te klooien. Ik kom om te winnen.”
Want in de poel van gefrustreerde brexit-kiezers is het makkelijk vissen. Woedend zijn ze, over het feit dat premier May niet heeft waargemaakt waar ze bij het referendum voor gekozen hebben. En velen zullen de Europese verkiezingen aangrijpen om de Conservatieven, in navolging van de desastreus verlopen gemeenteraadsverkiezingen, nóg een lesje te leren.
Meer dan hun woede te verwoorden hoeft Farage niet te doen, blijkt wel. Zonder een uitgedokterd partijprogramma knalde hij in vier weken tijd als een raket omhoog in de peilingen. Met 27 procent hij inmiddels al de grootste. Een ongekende prestatie voor een partij die pas een maand bestaat.
Wat wil Farage?
Hij pleit voor een harde no deal-brexit. Een zo rigoureus mogelijke breuk met de EU. Want alleen dan kunnen de Britten zich echt verlossen van het Brusselse juk. Alle waarschuwingen voor grote economische schade wuift hij weg als bangmakerij. En het aantal Britten dat het met hem eens is, groeit met de dag.
En wat opvalt is dat Farage een geoliede machine heeft uitgerold. Neem de krachtige filmpjes op sociale media, die eindeloos veel gedeeld worden. De Brexit-party besteedt meer geld aan Facebook-reclame dan elke andere partij.
Of de diversiteit aan kandidaten op zijn kieslijst, waardoor hij verwijten er alleen voor de boze witte man te zijn, makkelijk kan pareren. Farage heeft geleerd van de fouten die hij bij Ukip maakte.
De Europese verkiezingen zijn slechts het begin, waarschuwt hij. Eerst voet aan de grond krijgen en dan toeslaan bij de eerstvolgende parlementsverkiezingen. Reken maar dat de Conservatieven nerveus van hem worden.
Orbáns mannenclub
De Hongaarse premier Viktor Orbán en de Italiaanse vice-premier Matteo Salvini stonden afgelopen week gebroederlijk naar een hek te kijken. Niet zomaar een hek natuurlijk, het beruchte grenshek dat Orbán aan de grens met Servië liet bouwen om migranten en vluchtelingen buiten te houden. Salvini was duidelijk impressed. Hij mocht van Orbán zelfs even in een uitkijktoren door een verrekijker turen. Of ze migranten hebben gespot is niet bekend gemaakt. NOS-Balkan-correspondent Mitra Nazar bericht.
Salvini, de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken, was op bezoek in Hongarije om het met Orbán te hebben over onder meer veiligheidszaken. Orbán wilde hem zijn grenshek laten zien zodat Salvini met eigen ogen kon aanschouwen hoe Hongarije de grenzen bewaakt tegen wat Orbán steevast de “invasie van migranten” noemt. Beide landen liggen in de frontlinie van de vluchtelingenroute, en beide landen zijn voornemens ervoor te zorgen dat hun landen vrij blijven van die vluchtelingen en migranten.
Maar meer mensen willen hem spreken
Op dezelfde dag werd het nieuws bevestigd dat Orbán is uitgenodigd door het Witte Huis, voor een langverwachte ontmoeting met de Amerikaanse president Donald Trump. Orbán had jarenlang een silent treatment van de Verenigde Staten gekregen, toen Obama daar president was. De Obama administratie bekritiseerde Orbán voor het afbrokkelen van de democratie in Hongarije, corruptie en de problematische staat van de onafhankelijke rechtspraak. Maar sinds Trump er is, wordt de relatie steeds beter.
En zoals we weten heeft ook Trump iets met grenshekken, of in het Amerikaans: grensmuren, die aan de grens met Mexico moeten komen om migranten uit zuid- en midden-Amerika tegen te houden. Orbáns aanstaande bezoek aan Washington staat gepland voor 13 mei. De verwachting is dat het een startschot wordt van een hechte vriendschap.
Hungary Journal
Viktor #Orban and @matteosalvinimi inspected #Hungary's Southern border fence together. Later in Budapest, #Salvini will make a press statement with Interior Minister Pinter, and a press conference with Orban. (Photos: Orban's Facebook) https://t.co/WcHftAMH8J
3:08 PM - 2 May 2019
Een andere verrassende edoch voor de hand liggende vriendschap ging eerder dit jaar de boeken in. Orbán en Bolsonaro. De Hongaarse premier verscheen als enige Europese leider op de inauguratie van de nieuwe extreem-rechtse president van Brazilië (alle staatshoofden ter wereld waren uitgenodigd, slechts 12 kwamen opdagen). Bolsanaro wil soortgelijke dingen met zijn land als Orbán met Hongarije: het ‘redden’ van familiewaarden, het bewaken van de christelijke cultuur en tradities, de strijd aangaan met zogenaamde ‘gender ideologie’. Bolsanaro zei het allemaal tijdens zijn inauguratiespeech, Orban moet het bekend in de oren hebben geklonken. In het afgelopen jaar kwam in Hongarije een eind aan de academische discipline gender studies en kondigde hij flinke geldsommen aan voor mensen (vrouwen) die drie of meer christelijke Hongaarse kinderen op de wereld zetten.
Terug naar Salvini bij Orbáns grenshek.
De twee rechts-populistische leiders spraken uiteraard over de Europese verkiezingen. Orbán wil dat de Europese Volkspartij (EVP), waar zijn partij Fidesz onlangs nog werd geschorst, na de verkiezingen gaat samenwerken met het uiterst-rechtse blok van Salvini (waar mogelijk ook de partij van Marine Le Pen en Alternatief voor Duitsland bij gaan komen). Orbán gaf een interview aan de Italiaanse krant La Stampa. Hij prees Salvini als “de belangrijkste persoon op dit moment in Europa” en zei ook dat de EVP “bereid is tot zelfmoord door zich aan links te verbinden”. De EVP moet in Orbans ogen een ander pad kiezen, dat van uiterst rechts. Salvini op zijn beurt zei tijdens zijn bezoek aan Hongarije dat hij hoopt dat Orbans visie wordt omarmd binnen de EVP en dat een coalitie dan zeker een optie is.
Dat voor later. Eerst komt Trump Orbáns mannenclub versterken, en wel op 13 mei a.s.
Kijktip
Protest van Sami in Zweden tegen klimaatverandering - Foto Onno Falkena
Omrop Fryslân is op zoek gegaan naar het Europa van de regio’s. In de jaren negentig van de vorige eeuw was dat een gevleugelde uitdrukking, maar nu gaat het zo constateert de omroep vooral over de lidstaten.
In de serie De grinzen fan Europa (De grenzen van Europa) gaat het over de hoge verwachtingen die veel regio’s hadden van de Europese Unie en de teleurstelling die dat met zich heeft meegebracht. Niet alleen groeien de verschillen in welvaart tussen de lidstaten, maar vooral tussen de regio’s.
Onno Falkena bezocht de Roma in Bulgarije, de Sámi in Zweden en de Aranezen in Spanje. In Plovdiv één van de oudste steden van Europa, gaat het naar het grootste Roma-getto van Europa. In de wijk Stolipinovo wonen 50.000 zigeuners onder erbarmelijke omstandigheden. Bijna een decennium aan EU-beleid voor Roma integratie heeft slechts zeer beperkt effect gehad.
In het uiterste noorden van het continent staat het enige natuurvolk van Europa, de Sámi, onder druk. Officieel genieten de Sámi diverse vormen van erkenning, maar in de praktijk heeft de Zweedse regering maar weinig oog voor de belangen van de Sámi. Mijnbouw en andere economische activiteiten bedreigen leefgebied en levenswijze van de Sámi en er is geen Europese instantie die Zweden daarvoor op de vingers tikt. Maar de Sámi worden steeds strijdbaarder, nu ze ook last beginnen krijgen van de klimaatverandering.
In het autonome Val d’Aran, het meest noordwestelijke stukje van Catalonië, lijkt het beter te gaan. Val d’Aran ligt hoog in de Pyreneeën op de grens van Spanje en Frankrijk en vormt het scharnier tussen diverse talen en culturen. De kinderen leren hier vijf talen op de basisschool, in de onderbouw is het kleine Aranees de eerste taal. De Aranezen horen cultureel bij Occitanië in Frankrijk, maar zijn afhankelijk van zowel Catalonië als van Spanje.
De afleveringen zijn de komende weken op zondag te zien op NPO 2 en bij Omrop Fryslân.
En verder
Mogen de Zweden die in het buitenland wonen al stemmen in de ambassade van het land waar ze wonen. Vanaf woensdag 8 mei kunnen de eerste kiezers in Zweden zelf naar de stembus.
Komt er morgen weer een nieuwe podcast. Jongeuropa is de titel. Hier hun website en je kan je alvast abonneren. Hier trouwens de podcast van de Kiesmannen en hier die van Anke Truijen en Mathieu Seegers van deze week.
Is er donderdag 9 mei (Europa dag) een lijsttrekkersdebat in het spoorwegmuseum in Utrecht georganiseerd door de provincies. Luister hier naar het eerste debat tussen lijsttrekkers, dat in Brussel werd gehouden.
Gaan de Roemenen niet alleen naar de stembus voor de Europese verkiezingen, maar ook voor een referendum. Het gaat over de vraag of de politiek gratie mag verlenen van mensen (politici) die wegens corruptie zijn veroordeeld. En of het rechterlijk systeem zo maar kan worden hervormd.
Heeft de ZDF een special gemaakt over mythes die over de Europese Unie bestaan. Hier te bekijken.
Ligt Nathalie Loiseau de lijsttrekkers van LREM (de Europese partij van president Macron) onder vuur, omdat ze meegewerkt aan een stripboek waarin homo-onvriendelijke teksten staan.
Is dit nog een leestip. Verhaal van Mitra Nazar over de braindrain uit Kroatië. Jongeren trekken weg naar het rijke westen, maar met hulp van EU-subsidies proberen sommigen een bedrijf op te zetten.
En natuurlijk maandagavond weer een Brussel bij Nacht op de radio. In Met het Oog op Morgen (NPO Radio 1) vertelt Sander van Hoorn over de top in Sibiu later deze week. Luister hier naar de aflevering van vorige week.
Deze nieuwsbrief kwam tot stand met medewerking van Sander van Hoorn, Rop Zoutberg, Mustafa Marghadi, Bijou van der Borst, Mitra Nazar, Conny Keessen, Rolien Créton, Tim de Wit, Judith van de Hulsbeek, Frank Renout, Wouter Zwart, Arjan Noorlander, Tijn Sadée, en Thomas Spekschoor.


Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Brussel Inside met Revue.