Bekijk profielpagina

Slapen met een Griekse god, een huis vol kippen en een hondenfluisteraar...

Revue
 
In deze 2Doc Weekly o.a. Honds, Kippenhuis en In de armen van Morpheus
 
25 oktober · Editie #48 · Bekijk online
Nieuwsbrief: 2Doc Weekly
Beleef het najaar met documentaires die een nieuwe wereld voor je openen…
Welkom bij een nieuwe aflevering van de 2Doc Weekly!
1. Honds: tragikomische korte docu over Nederlandse baasjes die hun trouwe viervoeter eindelijk wel eens de baas willen zijn
2. In de armen van Morpheus: koortsachtige symfonie van beelden en geluiden over de nacht, die zich ongevraagd aandienen, de hele boel ontregelen en dan weer wegsterven.
3. The Workers Cup: stevige docu over de werkemannen die in bijna onmenselijke toestanden het wereldkampioenschap in Qatar mogelijk moeten maken en intussen zelf ook nog een potje mogen voetballen
4. 3 ½ Minutes, Ten Bullets: stemmige film uit 2015 over de zogenaamde ‘loud music shooting’, die een prominente rol in de Black Lives Matter-beweging zou gaan spelen
Verder gaan Phil Lynott: Songs For While I’m Away, een portret van de jong gestorven zanger van de Ierse rockband Thin Lizzy, en de indringende familiefilm Farewell Paradise in première in de bioscoop en vind je onderaan deze nieuwsbrief onmisbare kijktips van de 2Doc.nl-redactie.
Veel lees- en kijkplezier,
Helmut

DOCU'S DEZE WEEK
1. Honds (KRO-NCRV)
Honds - KRO-NCRV
Honds - KRO-NCRV
‘Wat heb jij nodig om boos te worden?’ vraagt hondenfluisteraar Ron Kusters. ‘In Godsnaam.’
‘Als er iemand aan mijn kinderen zit’, antwoordt Nikita Merken.
Ron brengt het gesprek op haar bijtgrage hond. ‘Wat heb jij nodig om hier iets aan te doen?’
‘Zelfverzekerdheid.’
‘Aha, oké. Je zult naar je energie toe moeten, naar je gevoel.’ Ron demonstreert: ‘Weet je wel wie ik ben, joh? Zitten, mafkees!’
De booswicht zit even verderop in de kamer: een klein hondje genaamd Chilli. Hij bijt Jan en alleman en is ook niet te vertrouwen met de kinderen, die inmiddels doodsbang voor hem zijn. De enige die buiten schot blijft is Nikita zelf. Ze vreest dat Chilli straks thuis niet meer te handhaven zal zijn.
De jonge Brabantse vrouw heeft haar toevlucht gezocht tot Ron’s Total Dog Care in Tilburg (‘sleutel tussen mens en hond’). Samen met enkele andere baasjes, die eindelijk wel eens de baas willen zijn, krijgt ze acht weken lang bijgebracht hoe ze haar dier weer op zijn plek moet zetten.
Want daar zit de crux: een hond is een dier, geen mens, en moet dus ook als zodanig worden aangesproken. En in de dierenwereld geldt volgens de hondentrainers nu eenmaal het recht van de sterkste. In hondentrainerstaal: je moet niet meer de teef van de leider willen zijn.
In de tragikomische observerende documentaire Honds van Josefien van Kooten voltrekt zich vervolgens een fascinerend schouwspel tussen mens en dier. Achter de onmacht van de baasjes gaan persoonlijke thema’s schuil, zoals een gebrek aan zelfrespect of moeite om grenzen aan te geven.
Die komen onvermijdelijk bovendrijven in de intensieve trainingen en zorgen soms ook voor emotionele taferelen, waarbij fluisteraar Ron en zijn collega’s zonder omhaal van woorden praktische levenslessen geven die de omgang met de hond ontstijgen.
De hondenbezitters worden er zowaar een beter mens van. En het hebben van een hond is voor hen (hopelijk) ook geen hondenbaan meer.
2. In de armen van Morpheus (KRO-NCRV)
In de armen van Morpheus - KRO-NCRV
In de armen van Morpheus - KRO-NCRV
Morpheus, de Griekse god van dromen, wikt en beschikt. En wij, gewone mensen, zijn niet meer dan pionnen in zijn ondoorzichtige spel. Komt de slaap of juist niet? En hoe komt-ie dan? Zacht en kalm? Of woest en eng? En wanneer dan? Als je hem zoekt. Of steeds weer als je uit zijn greep probeert te blijven? En ook als we gewoon wakker zijn, ijlt zijn werk natuurlijk na. Als een zoete herinnering of onvervulde droom.
In de armen van Morpheus leven we levens die doorgaans verborgen blijven voor anderen. Dolend door een naargeestige wereld bijvoorbeeld. Zoals de ogenschijnlijk goedlachse Emily Simons, een Surinaams meisje met veelkleurig rastahaar en een verleden als Jehova’s getuige. Overdag probeert ze de beelden van de nacht op alle mogelijke manieren kwijt te spelen. Als clown en als illustrator bijvoorbeeld. Maar wat vertellen die beelden over haar en haar (familie)verleden?
Deze associatieve film van Marc Schmidt doolt als een slaapwandelaar door een wereld vol schimmige dagen en doorwaakte nachten. Langs restless legs, die een man van middelbare leeftijd regelmatig midden in de nacht tot een fietstocht door de stad dwingen. Via de aandoening narcolepsie, waardoor een jonge vrouw elk onbewaakt ogenblik kan worden overvallen door slaap en heftige dromen. Voorbij het zogenaamde exploding head syndrome, dat een man harde en vaak enge geluiden laat horen tijdens het inslapen of wakker worden.
En dan zijn er nog mensen met reguliere in- of doorslaapproblemen, die het dagelijks leven niettemin danig kunnen ontwrichten. ‘Het is alsof er een vuist in je lijf duwt: wakker blijven!’, vertelt de Vlaams schrijfster Astrd Haerens bijvoorbeeld over haar problemen om de slaap te vatten. ‘Maar het ergste aan slapeloosheid is dat je nooit kunt ontsnappen aan jezelf.’ Ze zou zichzelf soms zo graag willen kwijtspelen, zegt ze met gevoel voor drama. Of de ervaring op zijn minst willen delen. In haar nachtelijke omzwervingen van de geest staat ze evenwel volstrekt alleen.
Schmidts film is als een koortsachtige symfonie van beelden en geluiden, die zich ongevraagd aandienen, de hele boel ontregelen en dan weer wegsterven. Als kijker blijf je verbluft achter. Totdat Morpheus ze later, in de irrationaliteit van onze eigen nachtelijke uren, weer ontsluit in ons hoofd: een meisje in ondergoed dat in het aardedonker door het water waadt, de man die in zijn kamer met geluidsversterkers een kakofonie van sound en feedback produceert of een willekeurig ander tafereel uit deze zinnenprikkelende film dat je tijdens het kijken misschien niet eens bijzonder was opgevallen…
3. The Workers Cup (VPRO)
The Workers Cup - VPRO
The Workers Cup - VPRO
Over een kleine twee jaar moet er een uitgebreide voetbalinfrastructuur zijn aangelegd in de Arabische golfstaat Qatar, die tegen de verwachtingen in enkele jaren geleden de organisatie van het WK heeft bemachtigd.
In dat kader verblijven er inmiddels ruim anderhalf miljoen, grotendeels Aziatische, Afrikaanse en Arabische arbeiders in Qatar. Gezamenlijk vormen ze op dit moment zestig procent van de totale bevolking van het land. Ze wonen in werkkampen en maken zo’n twaalf uur per dag, vaak zeven dagen per week. De arbeidsomstandigheden zijn belabberd. Al te veel gelegenheid om te klagen of een andere baan te zoeken is er echter niet, want hun werkgever heeft hun werkvergunning in beheer.
Gelukkig mogen ze zelf ook een potje voetballen. De bedrijven waarvoor ze werken hebben zich ingeschreven voor de strijd om The Workers Cup, een toernooi dat door de WK-organisatie is georganiseerd om het voetbal in eigen land te promoten. Deze stevige documentaire van Adam Sobel uit 2017 volgt enkele spelers van het team van de Gulf Contracting Company (GCC). ‘Ons bedrijf heeft veel voor ons gedaan en daarom moeten we vandaag winnen’, houdt trainer Dean zijn mannen uit Kenia, Ghana, India en Nepal voor. Daarbij kunnen ze volgens hem uit eigen kracht putten: ‘eenheid in diversiteit.’
Buiten het veld bestaat het leven van de spelers uit niet veel meer dan werken, waarbij ze tussen de bedrijven door contact proberen te houden met hun vroegere leven en de geliefden die zijn achtergebleven in eigen land. Binnen de lijnen vinden ze een gelegenheid om zich te onderscheiden. De wedstrijden worden beleefd als echte WK-krakers. Waar hun werkgever vooral uit lijkt op prestige, staat er voor de voetballers zoiets elementairs als zelfrespect op het spel. Hoe blijf of word je meer dan een onbeduidend radertje in het systeem? Met een benutte penalty of katachtige reflex misschien?
4. 3 1/2 Minutes, Ten Bullets (VPRO)
3 1/2 Minutes, Ten Bullets - VPRO
3 1/2 Minutes, Ten Bullets - VPRO
Was het de loop van een geweer? Of toch een loden pijp? Of, zoals de vrienden van Jordan Davis beweren, niet meer dan wat uitdagende woorden? Feit is dat Michael Dunn, een 45-jarige witte Amerikaan, op 23 november 2012 bij een tankstation het vuur opende op de zwarte tiener. 3 ½ Seconds, Ten Bullets.
Of ging het toch gewoon om te harde muziek? Klotemuziek, dat wel. Gangsterrap. ‘Rapcrap’, aldus Dunn. ‘Kun je die muziek zachter zetten?’ zou hij hebben gevraagd. ‘Ik kan mezelf niet eens horen denken.’ En Jordan reageerde naar zijn maten in de trant van: ‘Fuck dat, zet die muziek weer aan!’ Net iets te agressief. Waarna Michael Dunn zijn pistool pakte, het wapen opzichtig doorlaadde en de trekker overhaalde. Tien maal dus. Uit zelfbescherming, beweert hij. Hij voelde zich bedreigd. Maar rechtvaardigt dat zulke drastische maatregelen? Zeker als dat wapen van de zeventienjarige jongen nooit wordt gevonden.
Marc Silver onderzoekt in deze stemmige documentaire uit 2015 wat er daadwerkelijk is gebeurd op die dramatische Black Friday in Jacksonville, Florida. Hij laat in dat kader ooggetuigen aan het woord, toont beeldmateriaal van beveiligingscamera’s en de politieverhoren van Michael Dunn en laat telefoongesprekken horen die deze na afloop met zijn verloofde Rhonda Rouer voerde. Intussen volgt Silver via Davis’ ouders de rechtszaak tegen Dunn. Die blijkt op de fatale dag naar de bruiloft van zijn zoon te zijn geweest. Had Michael Dunn daar misschien te veel gedronken? Of was hij soms geïrriteerd doordat de muziek op het feest hem niet aanstond? En hoe geloofwaardig is zijn verweer dat hij zich bedreigd voelde?
Het zijn vragen die in de rechtszaal tot in detail worden behandeld en ook in deze stevige film uitgebreid aan de orde komen. Die trekt daardoor soms een beetje. Tegelijkertijd zijn nuance en context wel degelijk van eminent belang om deze zaak in zijn volle omvang te begrijpen. De ‘loud music-shooting’ paste immers binnen een trend. Enkele dagen na de fatale schietpartij bij het benzinestation werd Jordans vader benaderd door de vader van Trayvon Martin, een zwarte tiener die negen maanden eerder was doodgeschoten door een witte man. ‘Welkom bij de club waarvan niemand lid wil zijn’, zei hij volgens Ron Davis. Een nieuwe hashtag zou opgeld doen en een begrip worden in het hedendaagse Amerika: #BlackLives Matter.
IN DE BIOSCOOP
Phil Lynott: Songs For While I’m Away (dinsdag in de bioscoop)
Piece Of Magic
Piece Of Magic
Achter het podiumbeest, dat moeiteloos alle aandacht naar zich toetrok, ging een verlegen joch schuil. Een half-zwart joch bovendien. Vroeger, in Dublin, scholden ze hem uit voor ‘Blackie’. Toen hij halverwege de jaren zeventig wereldberoemd werd als frontman van de rockband Thin Lizzy, had Phil Lynott echter allang alle schroom afgeworpen. Hij was een archetypische rockster geworden, met een voorliefde voor mooie vrouwen, feesten en drank en drugs. En dan laat de afloop van het verhaal zich doorgaans wel raden… LEES MEER
Farewell Paradise (vanaf donderdag in de bioscoop)
Periscoop
Periscoop
De mise-en-scène spreekt boekdelen. Een stemmige interviewsetting met twee stoelen. Links neemt een oudere man plaats in een gemakkelijke zwarte stoel: vader Ueli. Rechts op een witte fauteuil gaat vervolgens een dame op leeftijd zitten: moeder Dorine. Ze worden gescheiden door een veelzeggende zwarte streep. Van ver klinkt kindergezang, ondersteund door idyllische beelden van een gezin aan het strand, met vier dochters in matchende rode badkleding. Waarna de titel van de film in beeld verschijnt: Farewell Paradise. LEES VERDER
MEER BOEIJEN?
Kijk hier voor besprekingen en trailers van documentaires op andere platforms.
VAN DE 2DOC.NL REDACTIE
Kippenhuis (Makers van Morgen)
Kippenhuis (Makers van Morgen)
  • Kippenhuis (2Doc Makers van Morgen) - Onze jongste Maker van Morgen ooit, Eli Idsart (17), vraagt zich al een lange tijd af hoe het zou zijn om je eigen vlees te slachten. Dus besluit hij twee plofkippen in huis te nemen. Kan hij ze na twee weken nog de nek omdraaien? Het begon als een kunstopdracht voor school en resulteerde in een speelse, creatieve en relevante documentaire. Zeker nu blijkt dat Nederlanders in 2019 opnieuw meer vlees zijn gaan eten. Bekijk ‘Kippenhuis’ hier.
  • DocTalks - 2Doc presentatrice Elena Lindemans ging in gesprek met regisseur Marc Schmidt over zijn zinnenprikkelende documentaire ‘In de armen van Morpheus’. In het gesprek, dat heel toepasselijk plaats vond in het holst van de nacht, vertelt Schmidt onder andere over hoe moeilijk het was om zoiets ongrijpbaars als een slaapervaring tastbaar te maken. Klik hier om het interview in zijn geheel te bekijken.
  • Interview: Honds - Genoten van ‘Honds’, de film die Helmut eerder tipte? De 2Doc-redactie sprak met regisseur Josefien van Kooten, die met haar film een Gouden Kalf-nominatie in de wacht sleepte. Ze was het meest verrast over de discussie die is ontstaan over de hondentrainers in de film. ‘Het zou niet diervriendelijk zijn om zo tegen een hond te schreeuwen.’ Lees het interview.
  • Tot slot: True Crime op 2Doc.nl! Het is een van de populairste genres in docu-land. Een wereld waarin wij ons allemaal even detectives en rechercheurs wanen en de daders op de hielen zitten. Blijf deze week lekker binnen en binge met ons mee! Bekijk hier ons lijstje met de boeiende, bloedstollende en aangrijpende verhalen.
2Doc.nl
2Doc.nl
OVER DEZE NIEUWSBRIEF
Elke zondag bespreekt Helmut Boeijen in de 2Doc Weekly actuele documentaires die je kunt bekijken bij de NPO en andere platforms.
Helmut Boeijen (1969) is docent videojournalistiek aan de Fontys Hogeschool Journalistiek in Tilburg, met als specialiteit documentaires en portretten. Hij schreef als journalist over documentaires en popcultuur voor onder meer 3voor12, OOR, De Correspondent en het Brabants Dagblad en maakte daarnaast talloze televisieprogramma’s en enkele documentaires.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Nieuwsbrief: 2Doc Weekly met Revue.